ΤΕΜΠΗ: ΜΙΑ ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΙΛΑΡΟ-ΤΡΑΓΩΔΙΑ

 ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΜΠΑΖΩΜΑ ΤΩΝ 57 ΝΕΚΡΩΝ

Κλεάνθης Γρίβας

29-03-2026

• Το επί τρία έτη φυσικό μπάζωμα του κρατικού εγκλήματος στα Τέμπη θα ακολουθήσει το δικαστικό μπάζωμά του, μέσω μιας δήθεν «δίκαιης δίκης». 

• Η Δίκη της Νυρεμβέργης προετοιμάστηκε σε 4 μήνες (30/5 έως 30/9/1945), στις χαοτικές συνθήκες της ερειπωμένης από τον πόλεμο Γερμανίας, και η διεξαγωγή ολοκληρώθηκε σε 10 μήνες και 11 ημέρες (20-11-1945 έως 1-10-1946). 

• Η Δίκη των μπαζώματος του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών προετοιμάζονταν επί 3 χρόνια (Μάρτιος 2023 – Μάρτιος 2026). Και μάλλον δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ..

• Κωνσταντίνος Σχινάς  και Γιώργος Φλωρίδης – Υπουργικοί «Βίοι Παράλληλοι»: Από την «Δίκη» των Στρατηγών Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα (1834) στη «Δίκη» των Τεμπών  (2026)

Πρώτα βγαίνει παγανιά ο κρατικός θάνατος

Και μετά, αναλαμβάνει η «δικαιοσύνη» 

Η δίκη για την κρατική δολοφονία 57 ανθρώπων –νέων, κυρίως– θα ακολουθηθεί από μια, σκοπίμως στρεβλή, διαδικασία, με στόχο την συγκάλυψη των κύριων ενόχων.

Αυτό αποκαλύπτεται τόσο από τις ανακοινώσεις της «Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων» ενός καθαρά συντεχνιακού οργάνου, όσο και από την εξοργιστική ανακοίνωση του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με την οποία:  

«Στη δίκη αυτή δεν αρμόζουν φαινόμενα “δήθεν αγανακτισμένων πολιτών”, που ουδεμία σχέση έχουν με την υπόθεση, μη όντες διάδικοι, οι οποίοι απειλούν τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα των δικαστών… Σύμφωνα με τα δεδομένα της δικογραφίας στη δίκη μετέχουν 36 κατηγορούμενοι, ενώ κλήθηκαν ως διάδικοι συνολικά 351, ήτοι: 179 φυσικά πρόσωπα-υποστηρίζοντες την κατηγορία, 51 Δικηγορικοί Σύλλογοι, κλπ-υποστηρίζοντες την κατηγορία και 121 φυσικά πρόσωπα-μάρτυρες...». (Ζούγκλα, 24/03/2026) 

Εξαιτίας της δυσφημιστικής αναφοράς σε «δήθεν αγανακτισμένους πολίτες» (που παραπέμπει συνειρμικά στην παρακρατική αλητεία των «αγανακτισμένων πολιτών» που συνήργησαν με το θεσμικό παρακράτος στη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στις 22-05-1963, στη Θεσσαλονίκη), προς στιγμή σκέφτηκα ότι προέρχονταν από τον αλήστου μνήμης διαβόητο Κωνσταντίνο Κόλλια, συνεργάτη του βαθέως δικαστικού μετεμφυλιακού (παρα)κράτους, εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και πρώτο πρωθυπουργό της Χούντας.  Αλλά, ολοκληρώνοντας την ανάγνωση της ανακοίνωσης διαπίστωσα ότι υπογράφεται από τον  Παναγιώτη Λυμπερόπουλο, Αντιπρόεδρο και Εκπρόσωπο Τύπου του Αρείου Πάγου.

Το κρατικό μπάζωμα του εγκλήματος στα Τέμπη θα ακολουθηθεί από το δικαστικό μπάζωμά του, μέσω μιας δήθεν «δίκαιης δίκης», στην οποία δεν δικάζεται κανένας από τους κορυφαίους κυβερνητικούς αξιωματούχους που είναι πραγματικοί ένοχοι και του εγκλήματος και του μπαζώματος.

Η δίκη, που προετοιμάζονταν επί 3 χρόνια (!), είχε οριστεί να ξεκινήσει στις 23 Μαρτίου 2026 σε ένα χώρο σκοπίμως ακατάλληλο, προμήνυε τη συνέχεια. Αλλά, ίσως επειδη η μεθόδευση της δικαστικής σκευωρίας από τους πολιτικούς υποβολείς των παρασκηνίων απαιτούσε περισσότερο χρόνο, αμέσως μετά την έναρξη της διαδιακασίας, μια σαστισμένη έδρα, ανακοίνωσε την  αναβολή της δίκης για την ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ, μια καταπληκτική προαναγγελία της ιλαρο-φαρσο-κωμωδίας που πρόκειται να παιχθεί επί σκηνής.

Με μέτρο σύγκρισης τη Δίκη της Νυρεμβέργης

Ως μέτρο σύγκρισης με την παροιμιώδη μόνιμη βραδύτητα της καθ’ ημάς «δικαιοσύνης», παρατίθενται δύο στοιχεία από την μεγαλύτερη δίκη της ιστορίας:

• Η Δίκη της Νυρεμβέργης προετοιμάστηκε σε μόλις 4 μήνες (30/5 έως 30/9/1945), στις χαοτικές συνθήκες της ερειπωμένης από τον πόλεμο Γερμανίας, και διάρκεσε 10 μήνες και 11 ημέρες (20-11-1945 έως 1-10-1946).

• Η προετοιμασία για το στήσιμο μιας δίκης-παρωδίας για το κρατικό έγκλημα των Τεμπών χρειάστηκε 36 μήνες (δηλαδή εννέα φορές περισσότερο χρόνο από τη Δίκη της Νυρεμβέργης, της σημαντικότερης δίκης στην ιστορία της ανθρωπότητας, όπου τα πάντα μεταφράζονταν άμεσα σε 4 γλώσσες – αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά και γερμανικά). Και μάλλον θα διαρκέσει επ΄ άπειρον.

Εκλεγόμενη Κλεπτοκρατική Ολιγαρχία και Δικαστικό Βαθύ Κράτος

Το πολίτευμα της Ελλάδας (εκλεγόμενη Κλεπτοκρατική Ολιγαρχία, παραφράζοντας τον καθηγητή Γεώργιο Κοντογεώργη) είχε πάντα ως βασικό αντιστήριγμά της ένα δικαστικό βαθύ κράτος που παρεμβαίνει αμέσως ή εμμέσως σε όλες τις πτυχές απόδοσης της δικαιοσύνης – ιδιαίτερα σ’ αυτές που αφορούν την αλήτ της θεσμικής κλεπτοκρατίας.

Εξ’ ου και το γεγονός ότι από το 1831 μέχρι σήμερα, ο μηχανισμός που υλοποιεί την «δικαιοσύνη» είναι ο μοναδικός εξουσιαστικός θεσμός που παραμένει αναλλοίωτος και ανέγγιχτος από τις δραστικές κοινωνικές αλλαγές (οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές) που τροποποίησαν ριζικά τη μορφή και το περιεχόμενο όλων των άλλων θεσμών που συγκροτούν τη συντεταγμένη δομή της εξουσίας στη χώρα μας.

Κων. Σχινάς και Γιώργος Φλωρίδης: Υπουργικοί «Βίοι Παράλληλοι»

Από τη «Δίκη» των Στρατηγών (1834) στη «Δίκη» των Τεμπών (2026)

• Το 1833, η βαυαρική Αντιβασιλεία, για την εξόντωση των αγωνιστών της Επανάστασης που θεωρούσε αντίπαλους της, μεταξύ άλλων συνέλαβε και φυλάκισε στις φυλακές του Ναυπλίου τους στρατηγούς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Δημήτριο Πλαπούτα (τον Μάρτιο 1833). Και ανέθεσε το στήσιμο της δίκη τους (1834) στον Άγγλο Εδουάρδο Μάσον που διορίστηκε από την Αντιβασιλεία πρώτος Εισαγγελέας του νεοσύστατου κράτους, με πολιτικό προϊστάμενό του τον δουλόφρονα υπουργό Δικαιοσύνης Κωνσταντίνο Σχινά (επί πρωθυπουργίας Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου)

• Το 2026, ο κ. Γιώργος Φλωρίδης [εκ μεταγραφής από το ΠΑΣΟΚ, διορισμένος υπουργός δικαιοσύνης του κ. Μητσοτάκη από τις 27 Ιουνίου 2023] που θα περάσει στην ιστορία με το μεγαλειωδώς κακόγουστο «ευφυολόγημά» του περί «μπάζων» («όσοι μιλούν για μπάζα, είναι για τα μπάζα»), που κονιορτοποιήθηκε από το γεγονός ότι η πραγματικότητα των μπάζων, αναγνωρίστηκε επισήμως από μια ανεκδιήγητη κυβέρνηση και τη δικαιοσύνη της, που αναγκάστηκαν να αποδεχθούν ό,τι μέχρι τώρα απέρριπταν ειρωνικά, κάτω από την πίεση μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού.

Το εν λόγω «ευφυολόγημα» του κ. Γιώργου Φλωρίδη αποδείχθηκε ανάλογο με τα εκπληκτικής ποιότητας «ποιήματα» του τύπου «ήταν τα στήθη σου άσπρα σαν γάλατα, και μού’λεγες γαργάλα τα» του Γιώργου Αθανασιάδη-Νόβα, «κορυφαίου ποιητή», αποτυχημένου πολιτικού, θλιβερού αποστάτη και συνεργού στο ανακτορικό πραξικόπημα του Ιουλίου του 1965, που έστρωσε το δρόμο στην στρατιωτική δικτατορία του 1967.

• Το 1834, το δικαστήριο αποτελούσαν 5 δικαστές, διορισμένους από την βαυαρική Αντιβασιλεία μέσω του δουλικού της υπουργού Δικαιοσύνης Κωνσταντίνου Σχινά: ο Αναστάσιος Πολυζωίδης ως πρόεδρος και οι δικαστές Γεώργιος Τερτσέτης, Δημήτρης Βούλγαρης, Φωκάς Φραγκούλης, Δημήτρης Σούτσος ως μέλη.

• Ο εισαγγελέας Μάσον ζήτησε την καταδίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα σε θάνατο, ωρυόμενος: «Επιμένω στην Κατηγορία και θα την υποστηρίξω με νύχια και με δόντια. Διακηρύττω τους εγκαλουμένους ως ενόχους, και απαιτώ τον θάνατό τους».

• Τρεις δικαστές συμφώνησαν με την πρόταση του εισαγγελέα και την καταδίκη σε θάνατο του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα. Αλλά, δύο δικαστές αποδείχθηκαν πιστοί υπηρέτες της Δικαιοσύνης: ο Αναστάσιος Πολυζωίδης και ο Γεώργιος Τερτσέτης, αρνήθηκαν να προσυπογράψουν την καταδικαστική απόφαση. Στο έγγραφο της απόφασης, λείπουν οι υπογραφές του Πολυζωίδη και Τερτσέτη. 

• Ο δουλόφρων υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Σχινάς, απευθύνθηκε με ιταμό τρόπο στους δυο δικαστές: «Εν ονόματι του βασιλέως σας διατάσσω να υπογράψετε». Του απάντησαν: «Εν ονόματι της Δικαιοσύνης αρνούμεθα να υπογράψουμε». Ο Κων. Σχινάς κάλεσε σε απολογία τους δυο δικαστές που μειοψήφησαν. Η αξιοπρεπής απάντησή τους ήταν σύντομη: «Σεβαστήκαμε τη Δικαιοσύνη γι’ αυτό δεν υπογράψαμε. Ο εθνισμός μας είναι θεμελιωμένος στο αίμα εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που σκοτώθηκαν στον αγώνα».

Μια αλυσίδα εγκλημάτων «εν ονόματι της δικαιοσύνης»

• Δίκη Τζορτζ Πολκ (12–22 Απριλίου 1949): Μέσα σε 10 ημέρες, ένας αθώος, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Μακεδονία, ο Γρηγόρης Στακτόπουλος, καταδικάστηκε σε ισόβια, με χαλκευμένα «στοιχεία» που είχε κατασκευάσει ο τότε διοικητής της Ασφάλειας, Νικόλαος Μουσχουντής (που το όνομά του δόθηκε σε οδούς της Θεσσαλονίκης). 

• Δίκη Νίκου Νικηφορίδη και των συντρόφων του (24 Φεβρουάριος 1951): Ο Ν. Νικηφορίδης, 5 μαθητές και άλλα 9 άτομα συνελήφθησαν στις 17 Ιανουαρίου 1951 με την κατηγορία ότι υπέγραψαν την «Έκκληση της Στοκχόλμης για την Ειρήνη». Δικάστηκαν εν τάχει στο Φεβρουάριο 1951, στο έκτακτο θανατοδικείο Θεσσαλονίκης.

Αλλά, παρά την κατάρρευση του κατηγορητηρίου, το θανατοδικείο των ένστολων φονιάδων στις 24 Φεβρουαρίου 1951 καταδίκασε σε θάνατο τον Νίκο Νικηφορίδη (τους Δούκα και Δαμιανίδη σε ισόβια, και άλλους 10 κατηγορούμενους σε ποινές από 16 έως 4 χρόνια), και η απόφαση εκτελέστηκε εν τάχει, στις 5 Μαρτίου 1951.

Σε ό,τι αφορά το κατηγορητήριό, ο συνήγορος Τάκος Μακρής διαμαρτυρήθηκε στους ένστολους φονιάδες λέγοντας: «θέλετε να τους πάτε στο εκτελεστικό απόσπασμα δίχως στοιχεία». Υπόψη ότι ο Τάκος Μακρής ήταν συνεργάτης του Κων. Καραμανλή, μετέπειτα υπουργός της ΕΡΕ), και σύζυγος της κ. Δοξούλας Μακρή, γραμματέως του σφαγέως των Εβραίων της Θεσσαλονίκης Μαξ Μέρτεν, 

• Δίκη Νίκου Μπελογιάννη (19/10 έως 16/11/1951): Η πρώτη δίκη του Μπελογιάννη και των συντρόφων του έγινε στο Έκτακτο Θανατο-Στρατοδικείο Αθηνών, με 52 κατηγορούμενους. Στα μέλη του στρατοδικείου περιλαμβάνεται ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο μετέπειτα δικτάτορας του καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967. Οι διψασμένοι για αίμα θανατο-στρατοδίκες επέβαλαν 12 θανατικές καταδίκες, αλλά μετά τη διεθνή κατακραυγή που ακολούθησε, και τη δήλωση του  πρωθυπουργού Νικόλαου Πλαστήρα  ότι η απόφαση δεν θα εκτελεστεί, το δεξιό παρακράτος των δοσιλόγων αποφάσισε να παραπέμψει τους κατηγορούμενους σε νέα δίκη με τη βαρύτερη κατηγορία της κατασκοπείας (με βάση τον Αναγκαστικό Νόμο 375/1936 της μεταξικής δικτατορίας), για τη στήριξη της οποίας έστησαν την «ανακάλυψη ασυρμάτων».

Στη δεύτερη δίκη (15/2 έως 1/3/1952), καταδικάστηκαν σε θάνατο οι: Νίκος Μπελογιάννης, Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος, Ηλίας Αργυριάδης, Έλλη Παππά και Τάκης Λαζαρίδης. Οι 4 πρώτοι εκτελέστηκαν την Κυριακή 30 Μαρτίου 1952, στις 4:12 τα ξημερώματα, με τυφεκισμό στο στρατόπεδο του Γουδή. Δεν εκτελέστηκε η Έλλη Παππά λόγω του ότι μόλις είχε γεννήσει μέσα στη φυλακή και ο Τάκης Λαζαρίδης λόγω του νεαρού της ηλικίας του και επειδή ο πατέρας του είχε εκτελεστεί από τους Βούλγαρους κατακτητές.

Στα 250.000 τηλεγραφήματα που στάλθηκαν στην κυβέρνηση Πλαστήρα από όλο τον κόσμο για να αποτραπούν οι εκτελέσεις, προστέθηκε και η παρέμβαση  του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνος που δήλωσε: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».

• Δίκη των Αεροπόρων (22/8 έως 17/9/ 1952): Παραπέμφθηκαν στο αεροδικείο 20 άτομα (8 αξιωματικοί, 7 υπαξιωματικοί και 5 ιδιώτες). Οι κατηγορούμενοι υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια και ομολόγησαν την ενοχή τους στη δολιοφθορά ενός αεροπλάνου. Η απόφαση: σε 4 κατηγορούμενους ισόβια, σε 2 εικοσαετής κάθειρξη, σε 2 δεκαετής κάθειρξη, και οι υπόλοιποι αθωώθηκαν. Ένας από τους κατηγορούμενους, ο καθηγητής μαθηματικών Χρήστος Δαδαλής, πέθανε κατά τα βασανιστήρια. Στη δίκη που έγινε στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο (30/9 έως 28/11/1953 Νοεμβρίου 1953), με 10 κατηγορουμένους, όλα τα στοιχεία απέδειξαν ότι πρόκειται για σκευωρία. Παρόλα αυτά, οι «δικαστές» δέχθηκαν την ύπαρξη συνωμοσίας και επέβαλαν σε 2 κατηγορούμενους ισόβια, σε 6 ποινές πρόσκαιρης κάθειρξης και 2 αθωώθηκαν.

• Δικη του Νίκου Πλουμπίδη (25/7 έως 3/8/1953): Η δίκη με 92 κατηγορούμενους έγινε στο ‘Εκτακτο θανατο-στρατοδικείο Αθηνών, και κατέληξε σε 12 θανατικές καταδίκες. Ο Στις 25 Ιουλίου 1952 (τέσσερις μήνες πριν από τη σύλληψή του Νίκου Πλουμπίδη στις 25 Νοεμβρίου 1952), από το Πολιτικό Γραφείο (ΠΓ) του ΚΚΕ, εκδόθηκε η κατάπτυστη απόφαση του η οποία ανέφερε ότι «το ΠΓ (δηλαδή ο αδίστακτος Νίκος Ζαχαριάδης)  διαγράφει τον Πλουμπίδη από μέλος του ΚΚΕ και τον καταγγέλλει στο λαό και στο κόμμα σαν χαφιέ, προβοκάτορα και προδότη». Ο Νίκος Πλουμπίδης συνελήφθη στις 25 Νοεμβρίου 1952, τον Αύγουστο 1953, το έκτακτο θανατο-στρατοδικείο Αθηνών τον καταδίκασε "δις εις θάνατο", και εκτελέστηκε στις 14 Αυγούστου 1954, τα χαράματα,  στο δάσος του Δαφνιού.

• Δίκη Μαξ Μέρτεν (Φεβρουάριος 1959): ή πώς απελευθερώνεται από μια δεξιά δωσιλογική κυβέρνηση, ένας Γερμανός εγκληματίας πολέμου, υπεύθυνος για την σφαγή 50.000 χιλιάδων Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Στις 5 Μαρτίου 1959, ο Μέρτεν καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξη από το Ειδικό Στρατοδικείο Εγκληματιών Πολέμου της Αθήνας. Αλλά, στις 3 Νοεμβρίου 1959, η κυβέρνηση Κων. Καραμανλή έθεσε σε ισχύ το Νομοθετικό Διάταγμα με τον ευφημιστικό τίτλο «περί της τροποποιήσεως της περί εγκληματιών πολέμου νομοθεσίας», το οποίο της επέτρεψε να αποφυλακίσει τον Μέρτεν και να απαγορεύσει τη σύλληψη των Γερμανών εγκληματιών πολέμου στην Ελλάδα, χωρίς αυτό να ονομαστεί αμνηστία. Και μ’ αυτό έγινε η μοναδική κυβέρνηση στον κόσμο που αποτόλμησε κάτι τέτοιο.

• Δίκη του Αριστείδη Παγκρατίδη (22/2/1966): ή πώς καταδικάζεται σε θάνατο και εκτελείται ένας αθώος (στις 26-0του 2-1968). http://www.mixanitouxronou.gr/ektelesi-tou-pagkratidi-pou-epese-fonazontas-den-ime-o-drakos-tous-seih-sou/

• Η Δίκη για την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη (3/10–28/12/1966): Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, γιατρός, υφηγητής της ιατρικής σχολής του Πανεπιστήμιου Αθηνών, πρωταγωνιστής της «Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη», και ανεξάρτητος βουλευτής-συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ, δολοφονήθηκε στις 22 Μαϊου 1963 με τη συνεργασία του δεξιού κρατικού και παρακρατικού μηχανισμού.

Η δίκη προετοιμάζονταν επί 17 μήνες (22/5/1963–2/10/1966) και διάρκεσε περίπου 3 μήνες (3/10–28/12/1966). Δηλαδή, η προετοιμασία μιας ελληνοπρεπούς παρωδίας δίκης διάρκεσε περισσότερο από την αντίστοιχη της Δίκης της Νυρεμβέργης. Κι’ αυτό γιατί έπρεπε να «κατηχηθούν» οι μάρτυρες και να επιλεγούν προσεκτικά οι ένορκοι, δεδομένου ότι στο εδώλιο κάθονταν   ολόκληρη η ηγεσία της (Βασιλικής) Χωροφυλακής με επικεφαλής τον στρατηγό Μήτσου και ένας μεγάλος αριθμός των λούμπεν του δεξιού παρακράτους, που έπρεπε να απαλλαγούν.

Ετσι, με τη βοήθεια των επιλεγμένων «εθνικοφρόνων ενόρκων» που έπραξαν στο ακέραιο το «εθνικό τους χρέος», «ο Γρηγόρης Λαμπράκης δεν δολοφονήθηκε». (!!) Και ο αείμνηστος εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας, που είχε προτείνει να κηρυχτούν όλοι ένοχοι κατά το κατηγορητήριο, σχολίασε την απόφαση, λέγοντας: «Η απόφαση μοιάζει με φως εξαντλημένης ηλεκτρικής στήλης».  Όπως τόνισε στην ιστορική του αγόρευση:

«Οι μηχανισμοί που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη, αποτελούνται από κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δοσιλογικής λευχαιμίας... από κα-κοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες και από άλλους φτωχούς διαβόλους... Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα αναμενόταν βοήθεια και σ’ αυτά θα ανατιθόταν σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση «της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχρι-στιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων», κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του Γιοσμά που αναγράφονται πίσω από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη... Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;» https://www.grivas.info/politikes-dolofonies/80-22-1963

• Υπόθεση Ασπίδα (14/11/1966 έως 16/3/1967): ή πώς στήνεται μια σκευωρία για να δικαιολογηθεί ένα επικείμενο πραξικόπημα (21/4/1967)

• Η Δίκη των πρωταιτίων της Χούντας (28/7 έως 29/8/1975): ή πώς ένα εξωνημένος Αρειος Πάγος προστατεύει την πλειονότητα των στελεχών μιας 7ετούς δικτατορίας. Η δίκη προετοιμάστηκε σε 1 χρόνο, (από το καλοκαίρι 1974 μέχρι τον Ιούλιο 1975) και διάρκεσε 1 μήνα (από τις 28/7 έως 29/8/1975) και διεξήχθη στο Πενταμελές Εφετείο Αθηνών υπό την προεδρία του Γιάννη Ντεγιάννη, στις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού. Τρεις πραξικοπηματίες –Γ. Παπαδόπουλος, Στ. Παττακός και Ν. Μακαρέζος– καταδικάστηκαν σε θάνατο (ποινή που μετατράπηκε αμέσως σε ισόβια από τον πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή: «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια»). 

Ας σημειωθεί ότι η δίκη δεν οφείλονταν στην αυτεπάγγελτη δίωξη των πραξικοπηματιών  από την «ευαίσθητη» δικαιοσύνη, αλλά στη μήνυση για εσχάτη προδοσία που υπέβαλε ο νεαρός τότε δικηγόρος Αλέξανδρος Λυκουρέζος και ορισμένοι συνάδελφοί του το καλοκαίρι του 1974.

Στις 2 Ιουλίου 1975 (26 μέρες πριν την έναρξη της δίκης) ο Άρειος Πάγος μηχανεύτηκε ένα τέχνασμα: έσπευσε να χαρακτηρίσει με βούλευμά του ως «στιγμιαίο αδίκημα» το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, που διάρκεσε… 7 χρόνια (7 χρόνια κατά τα οποία οι οσφυοκάμπτες δικαστές του Αρείου Πάγου υπηρέτησαν πιστά το δικτατορικό καθεστώς). Και μ’ αυτό, εξαίρεσαν από τη δίωξη την πλειονότητα των στελεχών της δικτατορίας, αποδεικνύοντας ότι η περιλάλητη «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» αποτελεί το συντομότερο ανέκδοτο, στο καθ’ ημάς μαφιόζικο κράτος.

Αντί επιλόγου

Οι περισσότεροι από τους δικαστές που συμμετείχαν σε όλες τις κρίσιμες δίκες των εγκλημάτων της κρατικής εξουσίας κατά τη μεταπολεμική περίοδο «τοις ρήμασι των αφεντικών τους πειθόμενοι», ανταμείφθηκαν με την προαγωγή τους στις ανώτατες βαθμίδες της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης».

Ενώ, οι ανεπάγγελτοι επαγγελματίες πολιτικοί-υποβολείς τους, εκμεταλλεύονται ένα δίκτυο ρυθμίσεων διαρκούς αυτοπροστασίας τους που θέσπισαν οι ίδιοι, με πυρήνα το κατάπτυστο άρθρο 86 του συντάγματος που και μόνο η ύπαρξή του συνιστά ύβρι. 

Η Δίκη της Νυρεμβέργης ολοκληρώθηκε σε 10 μήνες και 11 ημέρες (20-11-1945 έως 1-10-1946). Η Δίκη του μπαζώματος του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών μάλλον δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ…

Κλεάνθης Γρίβας

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΑΙΩΝΑ, 1898-2000

Κλεάνθης Γρίβας

19-03-2026

Αιτία όλων των πολέμων είναι η τάση για επέκταση

που είναι ενδιάθετη στο DNA κάθε εξουσίας, μικρής ή μεγάλης

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

▪ ΗΠΑ: Από την πρώτη βρετανική αποικία-χωριό  (1607) σε υπερδύναμη (20ος αιώνας)

▪ Οι Διαρκείς πόλεμοι ως επιδίωξη της «διαρκούς ειρήνης»

▪ Ο στόχοι της αμερικανικής επιθετικότητας

▪ Η Δυτική Ευρώπη ως αμερι­κανικό προτεκτοράτο

▪ Σιωνισμός και Αντισημιτισμός - και η συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ

▪ Οι ΗΠΑ είναι «πληρεξούσιος» του Ισραήλ και όχι το Ισραήλ «πληρεξούσιος» των ΗΠΑ

▪ Εβραίοι Σιωνιστές του Ισραήλ και Αμερικάνοι Χριστιανο-σιωνιστές των ΗΠΑ 

ΗΠΑ: Από την πρώτη βρετανική αποικία-χωριό  (1607) σε υπερδύναμη (20ος αιώνας)

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τη δημιουργία της πρώτης αγγλικής αποικίας στο Τζέιμσταουν της Βιρτζίνια το 1607, οι άποικοι μετακινούνταν ολοένα και περισσότερο προς τα δυτικά, αντιμετωπίζοντας τους ντόπιους Αμερικανούς με φρικαλέα βάρβαρους και αιματηρούς πολέμους, με σφαγές, μεταδοτικές ασθένειες, αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών, εγκλεισμούς σε καταυλισμούς–στρατόπεδα συγκέντρωσης και γενοκτονία.

• Το 1898, οι ΗΠΑ –έχοντας ολοκληρώσει την εσωτερική τους διαμόρφωση με την γενοκτονία των ιθαγενών κατοίκων των κατακτημένων περιοχών μέσω ενός ολοκαυτώματος που δεν έχει αναγνωριστεί μέχρι τώρα από την αμερικανική κυβέρνηση– ήταν έτοιμες για την έξοδό τους στη διεθνή σκηνή: με τον πεντάμηνο Αμερικανο–Ισπανικό Πόλεμο (Απρίλιος – Αύγουστος 1898), που προκλήθηκε από τις ΗΠΑ, με αφορμή  μια μυστηριώδη έκρηξη στο αμερικάνικο θωρηκτό Maine στην Αβάνα, οι ΗΠΑ κατέλαβαν ισπανικές κτήσεις (Φιλιππίνες, Γκουάμ, Πουέρτο Ρίκο), εξασφάλισαν την ανεξαρτησία της Κούβας, και καθιερώθηκαν ως κυρίαρχη δύναμη στον Ειρηνικό και την Καραϊβική (Συνθήκη του Παρισιού του 1898).

• Είκοσι χρόνια αργότερα, οι ΗΠΑ με την -σκοπίμως καθυστερημένη- είσοδό τους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) που είχε ως αποτέλεσμα να διαλυθούν τέσσερεις αυτοκρατορίες (Ρωσική, Γερμανική, Οθωμανική και Αυστροουγγρική) και να αποδυναμωθούν δύο (Βρετανική και Γαλλική), έδωσαν τέλος σε έναν αιώνα κυριαρχίας της Ευρώπης εν συνόλω στη διεθνή σκηνή (που διάρκεσε από την Συνθήκη της Βιέννης το 1815 μέχρι την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914) . 

• Με τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945) ολοκληρώθηκε η διαδικασία της οριστικής αναγωγής των ΗΠΑ σε παγκόσμια υπερδύναμη και η διαίρεση της Ευρώπης σε δύο ζώνες επιρροής, μία των Ηνωμένων Πολιτειών (η δυτική) και μία της Σοβιετικής Ενωσης (η ανατολική), με βάση τη «συμφωνία των ποσοστών» μεταξύ Τσόρτσιλ – Στάλιν (Μόσχα 9 -10 Οκτωβρίου 1944), η οποία επικυρώθηκε από τους «τρεις μεγάλους», Ρούζβελτ, Τσόρτσιλ, Στάλιν στη Διάσκεψη της Γιάλτας (Κριμαία, 4-11 Φεβρουαρίου 1945), μετατρέποντας τα κράτη της δυτικής και της ανατολικής Ευρώπης σε φόρου υποτελή στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ, αντιστοίχως. 

Εκτοτε, «κεντρικός και αμετάλλακτος στόχος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και μοναδικός λόγος των κινητοποιήσεων της μεγαλύτερης στρατιωτικής μηχανής του κόσμου ήταν και παραμένει η συντήρηση και η διαρκής αναπαραγωγή ενός διεθνούς πλαισίου που διασφαλίζει τη ληστρική εκμετάλλευση του πλανήτη από την αμερικανική αυτοκρατορία, επιτρέποντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, με το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού, να σφετερίζονται και να καταναλώνουν κάθε χρόνο το 50% των παγκόσμιων πρώτων υλών που είναι απαραίτητες για τη συντήρηση του σημερινού τρόπου ζωής. Αυτό σημαίνει την διατήρηση της θέσης της στη διεθνή αρένα, πράγμα που γίνεται όλο και πιο δύσκολο καθώς αναδύονται νέοι ανταγωνιστές».

(Κλεάνθης Γρίβας: Πλανητική Κυριαρχία και «Ναρκωτικά» - εκδ. Λιβάνης, 1997 – Ιανός, 2006 ) 

Οι Διαρκείς πόλεμοι ως επιδίωξη της «διαρκούς ειρήνης»

Απ’ αυτή την άποψη, οι ΗΠΑ είναι υποχρεωμένες να επιδίδονται σε «διαρκούς πολέμους» που προβάλλονται ως επιδίωξη της «διαρκούς ειρήνης».

• Στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο (1945-1989), οι ΗΠΑ ήταν μια υπερδύναμη στο πλαίσιο του διπολικού κόσμου που είχε προκύψει από το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και, εκ των πραγμάτων, ήταν υποχρεωμένες να ρυθμίζουν την εξωτερική τους πολιτική με βάση την ύπαρξη του «αντίπαλου δέους», και τη διαχείριση του πυρηνικού τους οπλοστασίου, έχοντας πάντα κατά νου τη μη-παραβίαση μιας απόλυτης κόκκινης γραμμής: της «Εξασφαλισμένης Αμοιβαίας Καταστροφής» (που το αρκτικόλεξο στην αγγλική απόδοσή της – Mutual Assured Destruction  – σχηματίζει τη λέξη MAD που σημαίνει ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ).

Σ’ αυτή τη φάση, οι δύο υπερδυνάμεις ποτέ δεν συγκρούστηκαν απευθείας μεταξύ τους, περιοριζόμενες πάντοτε σε «πολέμους δι΄ αντιπροσώπου» σε όποια σημεία του πλανήτη διαπιστώνονταν ότι υπήρχε σύγκρουση των συμφερόντων τους.

• Στη δεύτερη μεταβατική περίοδο (1990-2000), οι ΗΠΑ αναδείχθηκαν ως μοναδική υπερδύναμη στο πλαίσιο του σύντομου μονοπολικού κόσμου που προέκυψε από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ (25 Δεκεμβρίου 1991), η οποία σηματοδότησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, στη διάρκεια του οποίου οι ΗΠΑ ήταν υποχρεωμένες να διαμορφώνουν την εξωτερική τους πολιτική σε συνεργασία με τους υποτελείς «συμμάχους» τους και τα απομεινάρια των διεθνών οργανισμών που εκφράζανε την ανύπαρκτη «διεθνή νομιμότητα» κατά την προηγούμενη ιστορική φάση (όπως ο ΟΗΕ), μέχρι να καλυφθούν τα κενά επιρροής και εξουσίας που δημιουργήθηκαν από την ανατροπή του διπολισμού.

• Στη διανυόμενη τρίτη περίοδο (2001 και μετά), οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν την ανάδυση της Κίνας και της Ρωσίας που επιδιώκουν τη συμμετοχή τους στη διαμόρφωση της νέας διεθνούς τάξης η οποία θα καλύψει αναπόφευκτα το κενό που δημιουργήθηκε από την ανατροπή της προηγούμενης. 

Σ΄ αυτή τη φάση οι ΗΠΑ διακανονίζουν την εξωτερική τους πολιτική εντελώς ανεξάρτητα και θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα που διαθέτουν (στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά και διπλωματικά) απαλλαγμένες πλέον από τους περιορισμούς που τους επιβάλλονταν άχρηστους υποτελείς «συμμάχους» και νεκρούς πλέον διεθνείς οργανισμούς.

Η φάση αυτή άνοιξε στις 11/9/2001 με την τηλεοπτική επίθεση στους δίδυμους πύργους (που προβλήθηκε ως τρομοκρατική ενέργεια κάποιων ορεσίβιων που διαβίωναν στις σπηλιές του Αφγανιστάν) και τη δήθεν επίθεση στο Πεντάγωνο, στην οποία δεν βρέθηκε κανένα ίχνος του δήθεν «καταστραφέντος» αεροπλάνου.

Όπως τόνισα την ημέρα της «επίθεσης» στην εκπομπή της ΕΡΤ3 «Έκτακτη Επικαιρότητα» του Παντελή Σαββίδη, στις 11/9/2001 ώρα 8.30 μ.μ. (ελληνική ώρα), μόλις 4 ώρες μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους):

«Κατά τη γνώμη μου, τα χτυπήματα αυτά εκδηλώθηκαν στο πλαίσιο ενός τεράστιου στρατιωτικο-πολιτικού πραξικοπήματος από ορισμένες ελίτ της αμερικανικής ακροδεξιάς, που είχε ως στόχο (α) την πλήρη ανατροπή του συσχετισμού των δυνάμεων μεταξύ των ελίτ της εξουσίας στο εσωτερικό των ΗΠΑ και (β) τη ριζική αναδιάταξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην κατεύθυνση του μετασχηματισμού των ΗΠΑ από υπερδύναμη σε Αυτοκρατορία».

[Βλ. Τα Φαντάσματα της 11/9/2001, https://grivas.info/tromokratia/211-11-2001-1-11-2001] 

Σ’ αυτές τις συνθήκες, η γεωπολιτική πραγματικότητα διαμορφώνεται με βάση τη στρατιωτική ισχύ και κάθε εκδήλωση περιφερειακής ανυπακοής απέναντι στη Νέα Ρώμη αντιμετωπίζεται με την ωμή στρατιωτική βία. Εξ’ ου και η αλυσίδα των αμερικανικών στρατιωτικών επεμβάσεων σε πλείστα όσα σημεία του πλανήτη, με τη συνεργασία ενός εσμού τέως ή δήθεν «διανοουμένων» που έχουν μεταμορφωθεί σε «κομισάριους» του νέου αφέντη και ενός πλήθους Κυβερνητικών «Μη-Κυβερνητικών» Οργανώσεων.

Ο στόχοι της αμερικανικής επιθετικότητας

Η αμερικανο-βρετανική εισβολή και κατοχή στο Ιράκ δεν αφορούσε μόνο στα πετρελαϊκά αποθέματα αυτής της χώρας (δεδομένου ότι αυτά μπορούσαν να ελεγχθούν με πολλούς άλλους τρόπους). Αφορούσε την  πρωτίστως την ανέφικτη προσπάθεια για αμερικανική πλανητική κυριαρχία.

«Όπως τονίζεται στο «Project for the New American Century» (το σχέδιο των ΗΠΑ για παγκόσμια κυριαρχία που αποτελεί τη στρατηγική βίβλο της χούντας του Μπους), στόχος είναι “η συντήρηση της αμερικανικής στρατιω­τικής κυριαρχίας, η εξασφάλιση της αμερικανικής γεωπολιτικής ηγεμονίας και η διατήρηση της αμερικανικής ειρήνης”. Κι αυτό συνεπάγεται:

1) Την επιβολή πλήρους αμερικανικού ελέγχου στη Μέση Ανατολή, πράγμα που σημαίνει ότι, σύμφωνα με την  αυτοκρατορική «λογική», οι επόμενοι στόχοι θα είναι το ΙΡΑΝ και η ΣΥΡΙΑ, εάν δεν «ενσωματωθούν» με πολιτικά, οικονομικά και διπλωματικά μέσα.

2) Την εξουδετέρωση της Ρωσίας και την περιστολή της εξάπλωσης της Κίνας. Αυτό προϋποθέτει την «ΙΡΑΚΙΝΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΟΥ ΙΡΑΝ (που αποτελεί βασικό παράγοντα στη διεθνή ενεργειακή σκακιέρα, δεδομένου ότι διαθέτει το 20% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου και το 16% των παγκόσμιων αποθεμάτων φυσικού αερίου).

3) Την πλήρη καθυπόταξη και ενσωμάτωση της Ευρώπης στο σχεδιασμό της Pax Americana, με τρόπο ώστε να αποφευχθεί η πιθανότητα της ολοκλήρωσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης (που θα μπορούσε να αποτελέσει αντίπαλο πόλο στη μονοκρατορία των ΗΠΑ).»

[Κλεάνθης Γρίβας: «Αμερικάνικη Αυτοκρατορία» – Εν όψει μιας νέας επίθεσης στο Ιράν, Περ. Πλατεία, Μάϊος 2006] 

Η Δυτική Ευρώπη ως αμερι­κανικό προτεκτοράτο

Η αδυναμία της Ευρώπης να συγκροτήσει μια ενιαία στάση απέναντι στον Αμερικανό «προστάτη», οφείλεται στο γεγονός ότι από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα ποτέ δεν υπήρξε μια ευρω­παϊκή «Ευρώπη». Όπως το θέτει ο Zbigniew Brzezinski:

«Η σκληρή αλήθεια είναι ότι η Δυτική Ευρώπη (και σε αυξανόμενο βαθμό και η Κεντρική Ευρώπη) παραμένει σε μεγάλο βαθμό αμερι­κανικό προτεκτοράτο, με τα συμμαχικά κράτη να θυμίζουν τους παλιούς φόρου υποτελείς». («Η Μεγάλη Σκακιέρα», 1997, σελ. 110).

Συνεπώς, το ζήτημα δεν έγκειται στο εάν οι Ευρωπαίοι θα υποβιβαστούν σε κάτι που είναι ήδη (δηλαδή, σε υποτελείς των ΗΠΑ), αλλά το εάν έχουν την πολιτική βούληση να πάψουν να είναι υποτελείς. Για να επιτευχθεί αυτό, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να αποτινάξουν τον Αμερικανό αποικιοκράτη που έχουν εσωτερικεύσει, και να θέσουν κάποτε επί τάπητος τη διεκδίκηση του οράματος του Ντε Γκολ για «μια ενωμένη Ευρώπη από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια».

Μια τέτοια Ευρώπη θα μπορούσε να αποτελέσει το μοναδικό αντίπαλο δέος απέναντι στην Αμερικανική μονοκρατορία, γιατί συγκροτεί μια υπερδύναμη που είναι απολύτως αυτάρκης από άποψη ενέργειας, πρώτων υλών, ανθρώπινου δυναμικού, διατροφικών μέσων και άμυνας (διαθέτοντας το δεύτερο μεγάλο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο), μια υπερδύναμη μπροστά στην οποία οι ΗΠΑ θα αποτελούσαν δύναμη δεύτερης κατηγορίας εάν πάρει κανείς υπόψη ότι είναι πλήρως εξαρτημένες από την καταλήστευση και την εισαγωγή του 90% των πρώτων υλών που είναι αναγκαίες για τη συντήρηση της οικονομικής και στρατιωτικής τους ισχύος.

Αλλα, οι εμφανώς διανοητικά υπολειπόμενοι και ψυχικά διαταραγμένοι Ευρωπαίοι δήθεν «ηγέτες», ως τυπικά προϊόντα και υπηρέτες ενός  υπερεθνικού βαθέως κράτους, αδυνατούν ακόμη και να σκεφτούν μια τέτοια δυνατότητα. 

Σιωνισμός, Αντισημιτισμός και η συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ 

Η ιστορία του κράτους του Ισραήλ είναι η ιστορία της βίαιης κατάκτησης της Παλαιστίνης από τους Ευρωπαίους Εβραίους Σιωνιστές εποίκους, κυρλιως από τις πλέον καθυστερημένες περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα εβραϊκό κράτος σε μια γη που κατοικούνταν από αραβικό πληθυσμό.

Ο βίαιος αποικισμός της Παλαιστίνης επιτεύχθηκε μέσω ενός σιωνιστικού ολοκαυτώματος σε βάρος των Παλαιστίνιων από έναν λαό που λησμόνησε ότι έξι εκατομμύρια ομοεθνείς του υπήρξαν τραγικά θύματα του ναζιστικού ολοκαυτώματος, στο οποίο αναφέρονται κατά κόρον οι εν εξουσία Σιωνιστές ως μέσο για την ακύρωση κάθε κριτικής κατά του Ισραήλ, παρακάμπτοντας εντέχνως την ιστορική διδαχή ότι όλα τα αποικιακά σχέδια είναι παντού και πάντα ρατσιστικά και γενοκτονικά, περιλαμβάνοντας την εθνοκάθαρση των ιθαγενών πληθυσμών. Για τους Σιωνιστές, οποιαδήποτε κριτική στο Σιωνισμό και στο κράτος του Ισραήλ χαρακτηρίζεται ως έκφραση αντισημιτισμού, παρέχοντας τους μια ασπίδα για οποιοδήποτε έγκλημα διαπράττουν.

• Ο Σιωνισμός είναι μια επεκτατική πολιτική ιδεολογία που, όπως κάθε πολιτική ιδεολογία υπόκειται νομίμως σε κριτική – θετική από τους αποδέκτες της και αρνητική από τους επικριτές της. Ενώ,

• Ο αντισημιτισμός είναι μια φονική ρατσιστική ιδεολογία που, όπως όπως κάθε ρατσιστική ιδεολογία, είναι απολύτως καταδικαστέα αφεαυτής γιατί επιδιώκει την εξόντωση οιουδήποτε γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που κάνει σε βάρος τρίτων.

Πολύ πριν δημιουργηθεί το κράτος του Ισραήλ το 1948, με μια λογικά διαστροφική ταχυδακτυλουργία, οι Σιωνιστές ταύτισαν τον αντισημιτισμό με αποτέλεσμα να ακυρώνουν κάθε κριτική στον σιωνισμό, χαρακτηρίζοντας την ως αντισημιτισμό. Ετσι, μια καταδικαστέα φονική ρατσιστική ιδεολογία τέθηκε στην υπηρεσία μιας επεκτατικής πολιτικής ιδεολογίας που είναι υπεράνω κάθε κριτικής. 

Οι ΗΠΑ είναι ¨πληρεξούσιος" του Ισραήλ και όχι το Ισραήλ "πληρεξούσιος" των ΗΠΑ

Μέχρι σήμερα, οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν πολεμούσαν ποτέ απευθείας μεταξύ τους. Και όπου συγκρούονταν τα συμφέροντά τους, πάντοτε πολεμούσαν η μία την άλλη δι’ «αντιπροσώπων» τους κάποιες μικρές δυνάμεις. Αυτό διασφάλιζε το απαραβίαστο του απόλυτου κανόνα της «Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής» (που το αρκτικολεξό της στην αγγλική σχηματίζει τη λέξη MAD που σημαίνει ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ), απoτρέποντας τον πυρηνικό αφανισμό του πλανήτη. (MAD) και απέτρεπε τον πυρηνικό αφανισμό του πλανήτη.

Αυτό ίσχυε σε όλους τους φονικούς πολέμους που διέπραξαν μέχρι σήμερα όλοι οι ιμπεριαλισμοί και ιδιαίτερα ο αμερικανικός, στην Κορέα, το Βιετνάμ, την Καμπότζη, το Λάος, τη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, τη Νικαράγουα και αλλού.

Αλλά στον εν εξελίξει πόλεμο κατά του Ιράν (που διεξάγεται στο πλαίσιο του σημερινού ανάποδου κόσμου) η σχέση αυτή φαίνεται ότι έχει ανατραπεί: μια μικρή δύναμη, το Ισραήλ,  πολεμάει έχοντας ως «αντιπρόσωπό» της μια μεγάλη δύναμη, τις ΗΠΑ. Άραγε η ανατροπή αυτής της σχέσης θα οδηγήσει και στην παραβίαση του απόλυτου κανόνα της «Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής» (MAD) και στον πυρηνικό αφανισμό του πλανήτη από τους Παράφρονες που κυβερνούν τον κόσμο;

Εβραίοι Σιωνιστές του Ισραήλ και Αμερικάνοι Χριστιανο-σιωνιστές των ΗΠΑ

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή παρουσιάζει μια μοναδική ιδιομορφία: είναι πόλεμος μεταξύ δύο σκοταδιστικών θεοκρατιών: απ’ τη μια μεριά, η συμμαχία των Εβραίων Σιωνιστών του Ισραήλ και των φανατικών Αμερικανών ευαγγελικών Χριστιανο-σιωνιστών των ΗΠΑ (του ισχυρότερου λόμπι που καθορίζει την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική), από την άλλη, μια σκοταδιστική θεοκρατία του Ιράν, και στη μέση τα αιώνια θύματα, οι άμαχοι.

Είναι ένας πόλεμος που ξεδιπλώνεται με πολλές διαστάσεις: μια ιδεολογική (αγώνας ενάντια στον ισλαμισμό), μια αποικιακή (κατάκτηση του «ζωτικού χώ­ρου»), μια φυλετική και ρατσιστική (υποδούλωση ή εξάλειψη των Παλαιστινίων), και μια ιμπεριαλιστική (με το οικονομικό και γεωπολιτικό περιεχόμενο του όρου). Ενας πόλεμος στο διαστροφικό πλαίσιο των διαρκών πολέμων που προβάλλονται ως πόλεμοι για μια «διαρκή ειρήνη». 

Είναι ένας πόλεμος στην αλυσίδα των πολέμων που διαψεύδουν την κατηγορηματική διαβεβαίωση του Ηρόδοτου σύμφωνα με την οποία «κανένας δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να διαλέγει τον πόλεμο αντί για την ειρήνη», γιατί η συναισθηματική πανούκλα του εθνικισμού, του ρατσισμού και της πατριδο-πολεμοκαπηλείας σαρώνει εξακολουθητικά όλη επιφάνεια του πλανήτη, και σέρνει διαρκώς τα κράτη στον χωρίς επιστροφή δρόμο της στρατιωτικής σύγκρουσης, επιβάλλοντας ως λογική την διανοητική διαστροφή για την οποία προειδοποιούσε ο George Orwell στο 1984: «Ο Πόλεμος είναι Ειρήνη. Η Ελευθερία είναι Σκλαβιά. Η Άγνοια είναι Δύναμη». 

Ο αποικιοκρατικός και ιμπεριαλιστικός ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΑΙΩΝΑΣ πήρε τέλος με ένα  Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1914-1918. Το ερώτημα είναι τί θα χρειαστεί να πληρώσει η ανθρωπότητα για το εν εξελίξει τέλος του ιμπεριαλιστικού ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΑΙΩΝΑ.

 «Ο Πόλεμος είναι Ειρήνη. Η Ελευθερία είναι Σκλαβιά. Η Άγνοια είναι Δύναμη»

Προσωπική δήλωση: Δεν μου προκαλεί καμιά θλίψη η αλληλο-εξόντωση των αξιωματούχων του βαθέως κράτους του Ισραήλ, του Ιράν, των ΗΠΑ, της Κίνας και όποιας άλλης κρατικής εξουσίας, που είναι υπεύθυνοι για μαζικές σφαγές εκατομμυρίων αμάχων. Κατά την άποψή μου, είναι έκφραση μιας καλοδεχούμενης παρέμβασης τού από «μηχανής θεού», που ενυπάρχει σε όλες τις ενδο-εξουσιαστικές συγκρούσεις, αποδίδοντας μερικώς δικαιοσύνη. Γιατί, η δολοφονία αμάχων ήταν και θα είναι πάντα ένα ειδεχθέστατο έγκλημα, ανεξάρτητα από το ΠΟΙΟΣ το διαπράττει.

Κλεάνθης Γρίβας

ΚΑΘΑΡΣΗ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ  ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΥΒΡΕΩΣ

Κλεάνθης Γρίβας

19-01-2026

Οι 4 καβαλάρηδες της εξουσιαστικής αποκάλυψης 

 1. ΘΕΣΠΙΣΗ ΝΕΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

2. ΜΕΤΡΑ ΚΑΘΑΡΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ

3. ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

4. ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

5. ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

6. Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΓΕΝΝΑ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ 

Η Δημοκρατία εμπεριέχεται σε 5 λέξεις: Εκλεξιμότητα, Ανακλητότητα, Εναλλαξιμότητα (δυνατότητα εναλλαγής σε τακτά διαστήματα), Υπευθυνότητα και Λογοδοσία. Με πυρήνα αυτές τις έννοιες συγκροτείται κάθε γνήσια αυθόρμητο και αχειραγώγητο κοινωνικό κίνημα, το οποίο μετά από μια πρώτη περίοδο «δημιουργικού χάους», αρχίζει να εφευρίσκει δικές του μορφές αυτο-οργάνωσης και να συγκροτεί σταδιακά μια πλατφόρμα πολιτικών διεκδικήσεων, διαμέσου της οποίας περνάει από τη φάση του «τί δεν θέλω» στη φάση του «τι θέλω».  Θέλοντας να συμβάλλω σ’ αυτή τη διεργασία, επιχειρώ να διατυπώσω μια ενότητα προτάσεων, οι οποίες είναι διαρκώς ανοικτές για διόρθωση, συμπλήρωση ή απόρριψη.

Κάθε αναζωογονητικό κίνημα μιας κοινωνίας είναι διαρκώς αντιμέτωπο με τη διαρκώς επαναβεβαιωμένη διαπίστωση του Robert Michels ότι «μέσα σε όλα ανε­ξαιρέτως τα κόμματα, διαμορφώνονται ολιγαρχικές δομές, και οι αποφασιστικές εξουσίες και αποφάσεις συγκε­ντρώνονται στα χέρια μικρών ηγετικών μειοψη­φιών που ουσιαστικά καθίστανται ανεξέλεγκτες από το πλήθος των μελών και των οπαδών», σύμφωνα με τον «Σιδερένιο Νόμο της Ολιγαρχίας» (Robert Michels: Κοινωνιολογία των Πολιτικών Κομμάτων στη Σύγχρονη Δημοκρατία - Έρευνες γύρω από τις ολιγαρχικές τάσεις του ομαδικού βίου – γερμανική έκδοση, 1910 – Γνώση, 1997).

Αλλά αυτό δεν πρέπει να οδηγεί στην παραίτηση από τη διεκδίκηση της ουτοπίας που, κάτω από ορισμένες συνθήκες αποτελούν τον μοναδικό ρεαλισμό – όπως συμβαίνει σήμερα. Γιατί καμιά κοινωνία δεν μπορεί να υπάρχει εάν δεν διατηρεί ζωντανή την ιδέα της «εφόδου στον ουρανό», που αποτελεί το οξυγόνο της.

Τέλος, στον Επίλογο θίγεται το άκρως κρίσιμο ζήτημα της σωματικής και ψυχικής υγείας των ασκούντων εξουσία που κατά κανόνα αναπτύσσουν ένα Σύνδρομο της Ύβρεως, (με βάση τις αναλύσεις του David Owen, διακεκριμένου Βρετανού νευροφυσιολόγου και πρώην υπουργού εξωτερικών στα αποκαλυπτικά βιβλία του «Ασθενείς Ηγέτες στην Εξουσία – Πόσο οι αρρώστιες επηρέασαν τους πολιτικούς τα τελευταία 100 χρόνια» (Καστανιώτης, 2008) και  «The Hubris Syndrome: Bush, Blair and the Intoxication of Power» (2007 – ISBN 978-1-84275-219-7).

1. ΘΕΣΠΙΣΗ ΝΕΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Στόχος είναι η διαμόρφωση ενός νέου Συντάγματος απαλλαγμένου από τις σκόπιμες παθογένειες των παρα-Συνταγμάτων της Μεταπολίτευσης που κάλυψαν την άνοδο της Ελληνικής Εκλόγιμης Κοινοβουλευτικής Κλεπτοκρατίας, τα άρθρα του οποίου θα διατυπώνονται με τρόπο απολύτως σαφή και μονοσήμαντο που δεν θα επιδέχονται πολλαπλές ερμηνείες.

Στο νέο Σύνταγμα, θα πρέπει να θεσπίζεται:

 1) Κατάργηση όλων των προνομίων και των ασυλιών των βουλευτών και των κυβερνητικών και κρατικών αξιωματούχων.

• Κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, δεδομένου ότι οι βουλευτές δεν μπορεί να είναι άεργοι ή ανεπάγγελτοι, και, συνεπώς, καλύπτονται από το επαγγελματικό ασφαλιστικό τους ταμείο. 

• Κατάργηση όλων των αποζημιώσεων για συμμετοχή των βουλευτών στις συνεδριάσεις της βουλής ή στις διάφορες επιτροπές, δεδομένου ότι αυτή είναι η δουλειά για την οποία εκλέγονται και πληρώνονται. 

• Κατάργηση όλων βουλευτικών παροχών σε χρήμα, «είδος» και υπηρεσίες, όπως ατέλειες σε μετακινήσεις, επικοινωνίες, αυτοκίνητα, οδηγούς, υπαλλήλους των πολιτικών τους γραφείων, απασχόληση αστυνομικών για τη φύλαξή τους (από ποιούς;), κ.α.

2) Περιορισμός του αριθμού των βουλευτών (π.χ. σε 100 ή σε 150) – oι οποίοι είναι άμεσα εκλέξιμοι, ανακλητοί –ανά πάσα στιγμή – και εναλλάξιμοι σε καθορισμένο διάστημα.

3) Προσδιορισμός ανώτατου ορίου μέχρι δύο θητείες των βουλευτών και των πρωθυπουργών. 

4) Προσδιορισμός ανώτατου ορίου της αμοιβής των βουλευτών (μέχρι το διπλάσιο της ισχύουσας κατώτερης αμοιβής εργασίας).

5) Εκλογή των βουλευτών από Ενιαίο Ψηφοδέλτιο κατά εκλογική περιφέρεια το οποίο θα περιλαμβάνει όλους εκείνους που επιθυμούν να είναι υποψήφιοι (σε ριζική αντίθεση με το σημερινό κλεπτοκραπτικό σύστημα όπου οι βουλευτές εκλέγονται από τον κάθε κομματικό φύλαρχο-«αρχηγό» ο οποίος διαμορφώνει το κομματικό ψηφοδέλτιο «Του»).

6) Κατάργηση -και όχι τροποποίηση- του κατάπτυστου Άρθρου 86 του ισχύοντος παρα-Συντάγματος και παραπομπή στη δικαιοσύνη όλων των κρατικών αξιωματούχων με βάση τους νόμους που ισχύουν για όλους τους πολίτες. και ανάκληση της βουλευτικής ιδιότητας εκείνων που παραβιάζουν τις συνταγματικές τους υποχρεώσεις.

7) Καθιέρωση του υποχρεωτικού Δημοψηφίσματος, κατά το Ελβετικό πρότυπο:

• Με συγκέντρωση υπογραφών (π.χ. 200 ή 300 χιλιάδων), τίθεται σε δημοψήφισμα οποιοδήποτε άρθρο του Συντάγματος, πλην των Θεμελιωδών διατάξεων.

• Με συγκέντρωση υπογραφών (π.χ. 50 ή 60 χιλιάδων), τίθεται σε δημοψήφισμα οποιοσδήποτε νόμος για τον οποίο υπάρχει ευρύτατη διαφωνία.

• Και για κάθε μείζων θέμα που αφορά θέματα Εθνικής Κυριαρχίας (από άποψη πολιτειακή, πολιτική, οικονομική, νομοθετική, κλπ.).

8) Καθιέρωση της συμμετοχής του λαού στην απονομή της δικαιοσύνης με την εφαρμογή των ορκωτών δικαστηρίων σε όλες τις βαθμίδες του δικαστικού μηχανισμού. 

9) Πρέπει να τεθεί το ζήτημα της επιλογής των δικαστών όλων των βαθμίδων με κλήρωση – ίσως κατά το πρότυπο της εκλογής με κλήρωση της συμμετοχής του λαού στην απονομή της δικαιοσύνης με την εφαρμογή των ορκωτών δικαστηρίων σε όλες τις βαθμίδες του δικαστικού μηχανισμού.

10) Δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου (το οποίο μπορεί να έχει 5 έως 7 μέλη που με διετή θητεία που εκλέγονται με κλήρωση από τους καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου όλων των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (εν ενεργεία και ομότιμους)

11) Δημιουργία Μόνιμης Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου των Κατασταλτικών Δυνάμεων. Σ’ αυτή εκπροσωπούνται 7–11 βουλευτές που εκλέγονται με κλήρωση αναλογικά με τη δύναμη των κομμάτων που εκπροσωπούνται στη βουλή. Η Μόνιμη Επιτροπή θα έχει διευρυμένες αρμοδιότητες ελέγχου και επιβολής κυρώσεων, ενώ τα μέλη της είναι ανακλήσιμα από τους εκλογής τους.

12) Διαχωρισμός του Κράτους από την Εκκλησία. 

2. ΜΕΤΡΑ ΚΑΘΑΡΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ

• Άσκηση διώξεων και επιβολή κυρώσεων (ποινικών και αστικών) σε όλους του κυβερνητικούς, κομματικούς και κρατικούς κλεπτοκράτες που ενήργησαν και ενεργούν προς ίδιον όφελος και σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας, στο αδιαφανές πορνείο της μεταπολιτευτικής κυνο-βουλευτικής "δημοκρατίας" και οδήγησαν ένα ολόκληρο λαό σε αδυναμία να έχει επίγνωση της ύπαρξης και της κατάστασής του.

3. ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

1. Επιδίωξη της επαναδιαπραγμάτευσης των Μνημονίων, που στραγγαλίζουν την ελληνική οικονομία προς όφελος της Διεθνούς Χρηματοπιστωτικής Μαφίας (πρωτίστως, των γερμανικών τραπεζών και δευτερευόντως των γαλλικών τραπεζών, των τραπεζών της Ευρωζώνης και των κάθε είδους κερδοσκοπικών ιδρυμάτων που δρουν διεθνώς), και δεσμεύουν την κοινωνία για τα 100 επόμενα χρόνια.

Σημείωση: Ήδη, εξαιτίας του μνημονίου που επιβλήθηκε με κατοχικό τρόπο στη χώρα για να την «σώσει» από το χρέος, το δημόσιο χρέος από 116% που ήταν στο τέλος του 2009 έχει φτάσει το 144% και κινείται προς το 160%, καθιστώντας αναπόφευκτη την οικονομική και πολιτική χρεοκοπία.

2. Άμεση κατάργηση του διαβόητου τετραετούς Εσωτερικού Μνημονίου (2026-2029) που ψηφίστηκε πρόσφατα από την -μειοψηφική- κυβέρνηση της ΝΔ, επιτείνοντας περαιτέρω την φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.

3. Επιδίωξη της πληρωμής από τις τράπεζες του μέρους του χρέους που οι ίδιες δημιούργησαν με τις τοκογλυφικές δραστηριότητές τους. Αυτό συνεπάγεται διαγραφή σημαντικού μέρους του χρέους.

4. Επιδίωξη της διενέργειας Διεθνούς Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού χρέους για να διαπιστωθεί ποιο μέρος είναι «επαχθές» και πρέπει να διαγραφεί αμέσως.

Αυτό σημαίνει άνοιγμα όλων των φακέλων της Κλεπτοκρατίας της Μεταπολίτευσης (της Siemens, του C4I, των υποβρυχίων που γέρνουν, των αξονικών τομογράφων στα νοσοκομεία, των δημοσίων έργων που πήραν χαριστικά γερμανικές εταιρείες, του ΟΤΕ, των Λέοπαρντ, Novartis, κ.α.)

5. Κατάργηση του Τραπεζικού Απόρρητου, το οποίο προστατεύει μόνο τους διαχειριστές του «νόμιμου» και του παράνομου οργανωμένου πολιτικο-οικονομικού εγκλήματος.

6. Απαγόρευση στις Τράπεζες να είναι Εμπορικές και Επενδυτικές, συγχρόνως.

7. Απαγόρευση στις Τράπεζες να εκδίδουν κερδοσκοπικά χρηματοοικονομικά εργαλεία.

4. ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

1. Κατάργηση των δύο επαίσχυντων και ντροπιαστικών νομοθετικών ρυθμίσεων με τις οποίες η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή καθιέρωσε την - μοναδική διεθνώς - ασυλία των Γερμανών Εγκληματιών Πολέμου στην Ελλάδα.

2. Διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα στις οποίες περιλαμβάνεται: 

• Η αποζημίωση της Ελλάδας που επιδικάστηκε στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) για την αποκατάσταση των ζημιών που προκάλεσαν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στην οικονομική υποδομή της Ελλάδας (7,1 δις δολάρια αγοραστικής αξίας 1938) 

• Η επιστροφή του «κατοχικού δανείου» (3,5 δις δολάρια αγοραστικής αξίας 1938). 

• Η αποζημίωση των θυμάτων της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα.

• Η επιστροφή όλων των αρχαιολογικών θησαυρών που λεηλάτησαν Γερμανοί αξιωματικοί από τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας.

5. ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

1. Καταγγελία και μονομερής αποχώρηση από την συμφωνία Mercosur που υπέγραψε στις 17 Ιανουαρίου 2026 η μη-εκλεγμένη λαίδη Macbeth der Leyen που καταδικάζει σε θάνατο τον πρωτογενή τομέα στη χώρα μας, έχοντας κατά νου την προειδοποίηση του Thomas Jefferson (1743–1826), τρίτου προέδρου των ΗΠΑ, σύμφωνα με την οποία «κανένα κράτος δεν μπορεί να είναι κυρίαρχο εάν δεν ελέγχει το νόμισμα και την τροφή του».

Η Ελλάδα έχει παραδώσει τον έλεγχο του νομίσματός της με την ένταξη της στην Ευρωζώνη (διάβαζε Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή άλλως πως -μεταναζιστική;- Γερμανία). Παράλληλα, παρέδωσε αρχικά τον μερικό έλεγχο της τροφής της στις «αναπτυγμένες χώρες της Ε.Ε.  με τη συμμετοχή της στην Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) και εν συνεχεία παρέδωσε τον πλήρη έλεγχό της τροφής της με την καταστροφή του πρωτογενούς τομέα με την αποδοχή της αφανιστικής Συμφωνίας Mecrosur (17-1-2026), που λειτουργεί σχεδόν αποκλειστικά προς όφελος του Δ’ Ράιχ το οποίο ελέγχει το «γλυκό τέρας, Βρυξέλλες». (όπως ορίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Χανς Μάγκνους Έντσενσμπεργκερ).

Κατά συνέπεια, δεν πρόκειται για «κυρίαρχο κράτος» αλλά για έναν άμορφο αποικιοκρατούμενο χώρο που φθίνει διαρκώς.

2. Καταγγελία και αποχώρηση από την συμφωνίες Δουβλίνο 1 και 2 της κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενης «Ευρωπαϊκής Μεταναστευτικής Πολιτικής» που καταδικάζει τις χώρες της πρώτης εισόδου να λειτουργούν ως «αποθήκες ψυχών». 

3. Επιδίωξη για τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Ομόλογου από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ώστε όλα τα κράτη-μέλη να δανείζονται με ίσους όρους, προκειμένου να αντιμετωπισθεί ο άμεσος κίνδυνος εκτόξευσης των επιτοκίων δανεισμού των πιο αδύνατων χωρών.

6. Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΓΕΝΝΑ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ 

ΤΟ ΜΕΓΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΚΟΥΝΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑ 

Μοναδικός τρόπος για την περιστολή των καταστροφικών συνεπειών από την αναρρίχηση στην εξουσία ατόμων με προϋπάρχουσες σωματικές και ψυχοδιανοητικές διαταραχές (ψυχοπαθητική προσωπικότητα, κοινωνιοπάθεια, μεγαλομανία), είναι η θέσπιση υποχρεωτικού τακτικού ελέγχου των ασκούντων και των υποψήφιων να ασκήσουν δημόσια εξουσία, που τα αποτελέσματά τους θα δημοσιοποιούνται. 

Δεδομένου ότι, όπως γράφει, ο βρετανός επιφανής νευροφυσιολόγος και πρώην υπουργός εξωτερικών των Εργατικών David Owen, μελετητής της νοσογόνας επίδρασης της εξουσίας στον ψυχισμό και στην συμπεριφορά των ασκούνταν εξουσία:  

«Οι επιπτώσεις των ασθενειών αρχηγών κρατών στο ρου της ιστορίας, εγείρουν πολυάριθμα ερωτήματα: Πόσο επηρέασε η ασθένεια τις αποφάσεις τους; Τι κινδύνους ενέχει η συγκάλυψη της ασθένειας; Ποιες είναι οι δυσκολίες για την απομάκρυνση ασθενών ηγετών, τόσο σε δημοκρατικά όσο και σε αυταρχικά πολιτεύματα; Και, ποιες είναι οι ευθύνες των γιατρών τους; Έχουν καθήκον αποκλειστικά απέναντι στον ασθενή τους, όπως συμβαίνει συνήθως, ή μήπως οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη την πολιτική υγεία ολόκληρου του κράτους;»/

Ο λόρδος Ακτον διαπίστωσε ότι «η εξουσία διαφθείρει, όμως η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». Και συμπλήρωσε αυτή τη διαπίστωση με την έκκληση για έλεγχο των κρατούντων την εξουσία με αυστηρότερα κριτήρια, λέγοντας: «Αρνούμαι να δεχτώ τον κανόνα ότι ο Πάπας και ο Βασιλιάς κρίνονται διαφορετικά από τους υπόλοιπους, με την ευνοϊκή προϋπόθεση ότι δεν έκαναν κανένα κακό. Αν υπάρχει τέτοια προϋπόθεση, υπάρχει μόνο για την άλλη πλευρά, γι' αυτούς που δεν ασκούν εξουσία». [επιστολή του λόρδου Ακτον, στις 5 Απριλίου 1887, αναφέρεται από τον Mandeil Creighton, στο A History of the Papacy during the Period of the Reformation].

Και ο David Owen, που ως επιφανής νευροφυσιολόγος και πολιτικός μελέτησε σε βάθος το φαινόμενο εκ των έσω και είναι κατά τεκμήριο ειδικός στο θέμα, στα αποκαλυπτικά βιβλία του «Ασθενείς Ηγέτες στην Εξουσία – Πόσο οι αρρώστιες επηρέασαν τους πολιτικούς τα τελευταία 100 χρόνια» (Καστανιώτης, 2008) και  «The Hubris Syndrome: Bush, Blair and the Intoxication of Power» (2007 – ISBN 978-1-84275-219-7)], διαπίστωνε ότι: 

«Εχει καταδειχθεί ότι η εξουσία γεννά παραφροσύνη, ότι συχνά προκαλεί αδυναμία ορθολογικής σκέψης, και ότι η ευθύνη της εξουσίας συχνά φθίνει όσο αυξάνει η άσκηση της εξουσίας… Οι πολιτικοί ηγέτες που ήταν υγιείς, σωματικά και νοητικά, αναπτύσσουν αυτό που αποκαλώ Σύνδρομο της Ύβρεως. Οι πράξεις ύβρεως είναι συχνότερες απ' ό,τι νομίζουμε στους αρχηγούς κρατών –δημοκρατικών και μη– και αποτελούν τον κυριότερο ίσως συντελεστή της παραφροσύνης, όπως την ορίζει η βραβευμένη ιστορικός Barbara Tuchman:

«Η αφύσικη εμμονή σε μια πολιτική αποδεδειγμένα ανεφάρμοστη ή αντιπαραγωγική. Η ξεροκεφαλιά, η πηγή της αυταπάτης, αποτελεί παράγοντα με τεράστιο ρόλο στη διακυβέρνηση. Συνίσταται στην αξιολόγηση μιας κατάστασης με βάση υπάρχουσες, παγιωμένες ιδέες και στην απαξίωση ή την απόρριψη όλων των στοιχείων που υποδεικνύουν το αντίθετο [...] Καθώς και στην άρνηση των κυβερνώντων να διδαχτούν από τα λάθη τους». (Barbara Tuchman, The March of Folly: From Troy to Vietnam - New York: Ballantine, 1985, σελ. 7, 32, 33).

Ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα ύβρεως είναι η άρνηση των κυβερνώντων να αλλάξουν γραμμή πλεύσης για να μην παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος.

Για τη διάγνωση της μανιακής φάσης της διπολικής διαταραχής, απαιτείται η σωρευτική παρουσία κάποιων εκ των ακόλουθων συμπτωμάτων:

1. Αυξημένη ενεργητικότητα και υπερδραστηριότητα

2. Υπερβολική ευφορία, έξαρση

3. Οξυθυμία, εκρήξεις οργής

4. Έντονη πνευματική δραστηριότητα, γρήγορη ομιλία, φυγή ιδεών

5. Αδυναμία συγκέντρωσης

6. Μειωμένη ανάγκη για ύπνο

7. Μη ρεαλιστική εκτίμηση των ικανοτήτων

8. Κακή κρίση

9. Γενική αλλαγή συμπεριφοράς για μεγάλο χρονικό διάστημα

10. Αυξημένη ερωτική επιθυμία

11. Κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών, κυρίως κοκαΐνης και υπνωτικών, και αλκοόλ

12. Προκλητική, παρεμβατική ή επιθετική συμπεριφορά

13. Αρνηση του προβλήματος

14. Αγοραστική μανία.

Πηγή: MedicineNet website

Η μεγαλομανία αποτελεί επαγγελματικό κίνδυνο για τους πολιτικούς, ενώ η ακραία έκφανση της, η ύβρις τους αποτελεί αντικείμενο έρευνας για την ιατρική επιστήμη.

Με άλλα λόγια, η ίδια η εξουσία μπορεί να επιφέρει αλλαγές στη διανοητική κατάσταση του ατόμου, που εκδηλώνονται με τη μορφή υβριστικής συμπεριφοράς; Πιστεύω πως μπορούμε να περιγράψουμε αυτό το φαινόμενο ως το Σύνδρομο της Ύβρεως, το οποίο επηρεάζει εκείνους που αποκτούν εξουσία.

Το σύνδρομο της ύβρεως είναι μια διαταραχή, χωρίς προφανή φυσιολογική αιτία, που χαρακτηρίζεται από ένα σύνολο γνωρισμάτων (ενδείξεων ή συμπτωμάτων) τα οποία συνήθως εμφανίζονται μαζί.

Τα συμπεριφορικά συμπτώματα που απαιτούνται για τη διάγνωση του Συνδρόμου της Ύβρεως κατά κανόνα εντείνονται όσο το άτομο παραμένει στην εξουσία. Για να γίνει διάγνωση του συνδρόμου, το άτομο πρέπει να εμφανίζει τουλάχιστον τρία από τα συμπτώματα που αναφέρονται στην παρακάτω προτεινόμενη λίστα.

Το άτομο που πάσχει από το Σύνδρομο της Ύβρεως:

• Παρουσιάζει τη ναρκισσιστική τάση να θεωρεί τον κόσμο πεδίο στο οποίο ασκεί εξουσία και επιζητά τη δόξα.

• Αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα με τρόπο ρεαλιστικό και μη αυτοαναφορικό.

• Προτιμά τις ενέργειες που θεωρεί ότι το παρουσιάζουν θετικά, δηλ. ευνοούν την εικόνα του.

• Δίνει δυσανάλογο βάρος στην εικόνα και στη γενική εντύπωση.

• Μιλάει με μεσσιανικό ύφος για τις ενέργειες του και υπερτονίζει τα επιτεύγματα του.

• Ταυτίζει τον εαυτό του με το κράτος σε τέτοιο βαθμό, που θεωρεί τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα και των δύο ταυτόσημα.

• Έχει την τάση να μιλάει για τον εαυτό του στο τρίτο πρόσωπο ή να χρησιμοποιεί τον πληθυντικό μεγαλοπρέπειας.

• Εμπιστεύεται απόλυτα την κρίση του και αγνοεί τις υποδείξεις ή την κριτική άλλων.

• Χαρακτηρίζεται από υπέρμετρη αυτοπεποίθηση με ψευδαισθήσεις παντοδυναμίας.

• Πιστεύει ότι δεν είναι υπόλογο στο ταπεινό δικαστήριο της κοινής γνώμης ή των συναδέλφων του, αλλά στο ανώτερο δικαστήριο της Ιστορίας ή του θεού.

• Έχει την ακλόνητη πεποίθηση ότι το δικαστήριο αυτό θα το δικαιώσει.

• Είναι παρορμητικό, παράτολμο και απερίσκεπτο.

• Δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Αυτό συνδυάζεται συχνά με προοδευτική απομόνωση.

• Παρασύρεται από το «όραμα του», κυρίως από την πεποίθηση ότι η στάση που θέλει να ακολουθήσει είναι ηθικώς ορθότερη, και παραβλέπει άλλες πτυχές της, όπως το αν είναι εφαρμόσιμη, το κόστος και τις ενδεχόμενες ανεπιθύμητες συνέπειες. Αρνείται πεισματικά να αλλάξει γραμμή πλεύσης.

• Παρουσιάζει ανικανότητα να φέρει σε πέρας τις αποφάσεις του - αυτό μπορεί να ονομαστεί υβριστική ανικανότητα. Η ανικανότητα αυτή οφείλεται στην υπέρμετρη αυτοπεποίθηση του, που το κάνει να αδιαφορεί για τον τρόπο εφαρμογής της απόφασης. Η προχειρότητα συχνά συνδυάζεται με γενική έλλειψη περιέργειας.

Το παραπάνω διαφέρει από την κοινή ανικανότητα, κατά την οποία το άτομο προετοιμάζει με επιμέλεια την εφαρμογή μιας απόφασης, αλλά αποτυγχάνει στην υλοποίηση της.

****

Τα Σύνδρομα της προσωπικότητας εκδηλώνονται από το δέκατο όγδοο έτος της ζωής του ανθρώπου και διαρκούν μέχρι το θάνατο του. Ωστόσο, το Σύνδρομο της Ύβρεως δεν κατατάσσεται στα σύνδρομα προσωπικότητας. Μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιονδήποτε ηγέτη, μόνο όταν αυτός ανέλθει στην εξουσία –συνήθως όχι αμέσως– και συχνά υποχωρεί με την απώλεια της εξουσίας. Από μια άποψη το Σύνδρομο της Ύβρεως είναι αρρώστια τόσο της θέσης, όσο και του ατόμου. Οι πιθανότητες να εκδηλωθεί το Σύνδρομο της Ύβρεως σχετίζονται άμεσα με τις περιστάσεις κατά τις οποίες το άτομο ασκεί την εξουσία. Οι κυριότεροι εξωτερικοί παράγοντες είναι οι εξής: η συντριπτική επιτυχία κατά την άνοδο ή την άσκηση της εξουσίας, η ύπαρξη πολιτικού πλαισίου που προβλέπει ελάχιστους περιορισμούς για τον ηγέτη και η διάρκεια παραμονής στην εξουσία.

Η ιατρική –εξαιτίας της δουλικής σχέσης της με την εξουσία, κυρίως– δεν είναι ακόμη «έτοιμη» να παθολογικοποιήσει την κρίσιμη ως προς τις συνέπειές της, συμπεριφορά, την οποία το κοινό ενστικτωδώς, αν και κάπως συγκεχυμένα, ονομάζει παραφροσύνη, φρενοβλάβεια και τρέλα.

«Η κόλαση είναι άδεια. Και όλοι οι διάβολοι είναι εδώ» (Σαίξπηρ, Τρικυμία). «Αν όλα τούτα είναι τρέλα, έχουν ωστόσο μια λογική». Τη λογική της εξουσίας

Κλεάνθης Γρίβας

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑ-ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑΣ

Κλεάνθης Γρίβας

26-12-2025

Ολοι οι ανεπάγγελτοι επαγγελματίες πολιτικοί Ειδικοί του Τίποτα –πλην της καταστροφής της κοινωνίας– ασκούν απρόσκοπτα τη διαλυτική τους δράση από την δολοφονία του Καποδίστρια (1831) μέχρι σήμερα. Σε μια ατέλειωτη διαδρομή κατά την οποία δύο κομματικές συμμορίες (αλλάζοντας κατά καιρούς ονόματα) ανταγωνίζονται η μία την άλλη με στόχο την κατοχή της εξουσίας και την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου.

Η Ελληνική Κλεπτοκρατία δεν διαθέτει Σύνταγμα. Διαθέτει ένα κλεπτοκραπτικό Παρασύνταγμα, απολύτως εναρμονισμένο με την προάσπιση των συμφερόντων της κυρίαρχης οικονομικής ολιγαρχίας και της διεφθαρμένης λούμπεν πολιτικής «τάξης» που την υπηρετεί δουλικά.

1) Το ισχύον παρασύνταγμα της κλεπτοκρατίας περιέχει 120 άρθρα, κανένα από τα οποία δεν διατυπώνεται με τρόπο κατηγορηματικό και μονοσήμαντο ώστε να μη επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες με βάση τα άνομα συμφέροντα και τις σκοτεινές σκοπιμότητες των βολεμένων παράσιτων της εκάστοτε πλειοψηφίας των ανεπάγγελτων «επαγγελματιών πολιτικών», η οποία μπορεί να τροποποιεί ανά πάσα στιγμή το «σύνταγμα» και να το μετατρέπει σε διάτρητο κουρελόχαρτο (παρα-σύνταγμα) με το εκπληκτικό εφεύρημα του «όπως ο νόμος ορίζει», μια μαγική φράση που συνοδεύει κάθε άρθρο και παράγραφό του εν ισχύ «συντάγματος», δίνοντας τη δυνατότητα στον όποιο κομματικό συρφετό συμβαίνει να διαθέτει κυνο-βουλευτική πλειοψηφία.

«Οπως ο νόμος ορίζει». Εξ΄ου και το εύλογο ερώτημα: Ποιοι θεσπίζουν τους νόμους που ορίζουν την εφαρμογή των άρθρων του παρα-συντάγματος;  Αυτονόητα, όσοι έχουν την ικανότητα να θεσπίζουν νόμους. Αυτή η «φράση» είναι το μαγικό ραβδί που επιτρέπει τη μεταμόρφωση κάθε συντάγματος σε παρασύνταγμα, έρμαιο απλών κυνο-βουλευτικών διαδικασιών, με τις οποίες τροποποιούνται διαρκώς τα όποια άρθρα του με βάση τα άνομα συμφέροντα μιας ευκαιριακής και πρόσκαιρης κυνο-βουλευτικής πλειοψηφίας.

• Κατά τα άλλα, στο άρθρο 1, παρ. 3 του παρα-συντάγματος, δηλώνεται ότι «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα».  

ΤΟ ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΟ ΑΡΘΡΟ 86 ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 4 

• Το Άρθρο 4 που στην παρ. 1 ορίζει ότι «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου» και στην παρ. 2 ότι «Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις», εξαερώνεται από το προκλητικό άρθρο 86 που προστατεύει τους παρανοµούντες διεφθαρμένους κυβερνητικούς αξιωματούχους:

«1. Μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της Κυβέρνη­σης ή Υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, όπως νόμος ορίζει. Απαγορεύεται η θέσπιση ιδιώνυμων υπουργικών αδικημάτων.

2. Δίωξη, ανάκριση, προανάκριση ή προκαταρκτική εξέ­ταση κατά των προσώπων και για τα αδικήματα που ανα­φέρονται στην παράγραφο 1 δεν επιτρέπεται χωρίς προ­ηγούμενη απόφαση της Βουλής κατά την παράγραφο 3.

Αν στο πλαίσιο άλλης ανάκρισης, προανάκρισης, προ­καταρκτικής εξέτασης ή διοικητικής εξέτασης προκύ­ψουν στοιχεία, τα οποία σχετίζονται με τα πρόσωπα και τα αδικήματα της προηγούμενης παραγράφου, αυτά δι­αβιβάζονται αμελλητί στη Βουλή από αυτόν που ενεργεί την ανάκριση, προανάκριση ή εξέταση». 

[Σημείωση: στις παραγράφους 3, 4 και 5 που ακολουθούν, περιγράφεται μια σκανδαλωδώς δαιδαλώδης γραφειοκρατική διαδικασία που η έκβασή της εξαρτάται από τη βούληση της εκάστοτε κυνοβουλευτική πλειοψηφία]. Κατά τα άλλα, «οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου» - όπως ορίζει το Άρθρο 4, παρ. 1 του παρα-συντάγματος, που καθίσταται έτσι κενό γράμμα].

Απ’ αυτή την άποψη, είναι ευεξήγητο το γεγονός ότι όλα τα Ελληνικά Παρα-συντάγματα από το 1843 μέχρι σήμερα, περιέχουν ένα άρθρο αντίστοιχο με το άρθρο 86 του διάτρητου συντάγματος-κουρελόχαρτου του 2019, που κανένα κόμμα δεν επιχείρησε ποτέ να καταργήσει. Ο λόγος είναι απλός: όλες οι κομματικές συμμορίες όταν είναι στην κυβέρνηση το χρησιμοποιούν κατά κόρο για να κλέβουν ατιμώρητα δημόσιο χρήμα, ενώ όταν είναι στην αντιπολίτευση βρίσκονται εν αναμονή του δικού τους πειρατικού ρεσάλτου στην εξουσία για να το χρησιμοποιήσουν.

ΒΟΛΕΥΤΕΣ ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ ΜΕ ΦΥΛΟ ΣΥΚΗΣ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 60 

Το άρθρο 60, παρ. 1, του «συντάγματος» του 2019 ορίζει ότι «Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση», το οποίο αφενός καλύπτει τις μωρές παρθένες που υποδύονται τους άνευ βουλήσεως βολευτές-μαριονετες, και αφετέρου προστατεύει τους κομματικούς ανθρωποβοσκούς από το ενδεχόμενο κάθε πιθανής εσωκομματικής αμφισβήτησής τους. Το ως άνω άρθρο, ακυρώνεται ολοσχερώς καθημερινά στην πράξη από την καθιέρωση της ανήθικης διανοητικής σύλληψης της «κομματικής πειθαρχίας», που θεσπίζει την απόλυτη εξουσία ενός μαριονετίστα-γελωτοποιού πάνω στις δουλικές μαριονέτες του. Το συμπέρασμα είναι προφανές: Ποτέ οι βολευτές δεν ψηφίζουν «κατά συνείδηση». Ψηφίζουν πάντοατε κατ' εντολή του κομματικού τους φύλαρχου.

Η τράπουλα είναι σημαδεμένη και μόνο η εξουσία γνωρίζει τα σημάδια της, ενώ η ανθρωπόμαζα τα αγνοεί και είναι καταδικασμένη να άγεται και να φέρεται από τους ανεπάγγελτους επαγγελματίες πολιτικούς-ανθρωποβοσκούς, οι οποίοι στηρίζονται σε έναν εσμό εξαγορασμένων δίποδων προβατόσκυλων και σε ένα ανενδοίαστο σώμα ένστολων πραιτοριανών. Ο κύβος έχει ριχθεί.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΖΕΦΕΡΣΟΝ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ

• Το 1776, ο Τόμας Τζέφερσον (1743-1826), ένας από τους Ιδρυτές-πατέρες ΗΠΑ, κύριος συγγραφέας της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, και τρίτος πρόεδρος της χώρας, διαπίστωνε ότι:

«Η ύπαρξη ενός κράτους εξαρτάται από τον έλεγχο της τροφής και του νομίσματός του», ότι «η φυσική πρόοδος των πραγμάτων είναι η υποχώρηση της ελευθερίας και η νίκη της κυβέρνησης» και ότι γι’ αυτό «μια μικρή επανάσταση πού και πού είναι καλό πράγμα, και εξίσου απαραίτητη στον πολιτικό κόσμο όσο οι καταιγίδες στον φυσικό κόσμο».

[Η Ελλάδα απώλεσε τον έλεγχο του νομίσματός της με την ένταξή της στο «Γλυκό Τέρας των Βρυξελλών» – Hans Magnum Entzenberger. Τώρα πιέζεται να χάσει και τον έλεγχο της τροφής της].

• Το 1793, ο Saint-Just, βασικός συντάκτης του επαναστατικού συντάγματος, προειδοποιούσε από το βήμα της Συντακτικής Συνέλευσης ότι:

«Όλες οι τέχνες παράγουν αριστουργήματα. Μόνο η τέχνη της διακυβέρνησης παράγει αποκλειστικά και μόνο τέρατα… Ένας λαός έχει έναν μόνο επικίνδυνο εχθρό: την κυβέρνησή του».

• Το 2025, το κίνημα των νέων αγροτών φαίνεται να εμπνέεται από το πνεύμα της εξέγερσης του Κιλελέρ (Μάρτιος 1910) που ανάγκασε τον Ελευθέριο Βενιζέλο να προχωρήσει στην αναδιανομή της γης που σηματοδότησε την απελευθέρωση των αγροτών-δουλοπάροικων από την δικτατορία των τσιφλικάδων.

Προειδοποίηση: Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση της Ελληνικής Κλεπτοκρατίας απεργάζεται έναν εμφύλιο πόλεμο πολύ χαμηλής έντασης (προς το παρόν) για την εξουδετέρωση του κινήματος των αγροτών μέσω ενεργειών που αποσκοπούν στην ενεργοποίηση του «κοινωνικού αυτοματισμού», πράγμα που αν δεν ευοδωθεί, ίσως μας φέρει αντιμέτωπους –πράγμα απευκταίο– με μια σοβαρή στημένη τρομοκρατική ενέργεια, για τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας.

Γιατί η κρατική εξουσία, όταν αποδεικνύεται ανεπαρκής η νόμιμη τρομοκρατία που κατέχει, προσφεύγει στην παράνομη τρομοκρατία, το πλέον δοκιμασμένο και αποτελεσματικότερο μέσο άσκησης πολιτικής κάθε εξουσίας που βρίσκεται σε κατάσταση κρίσης και σήψης.

Η παράνομη τρομοκρατία είναι προνομιούχο μέσο και, συγχρόνως, πεδίο άσκησης πολιτικής, σε όλες τις ετερόνομες κοινωνίες όπου η «πολιτική» είναι αποκλειστική υπόθεση των ανεπάγγελτων επαγγελματιών πολιτικών. Κι αυτό καθίσταται ολοφάνερο «αν την κρίνουμε από τα αποτελέσματά της και αν δούμε ποιον ευνοούν».

[Bλ. Κλεάνθης Γρίβας: 25 θέσεις για την τρομοκρατία – Ελευθεροτυπία, 1/10/1992. https://www.grivas.info/tromokratia/99-25-1992

Σε όλα τα κράτη, η κομματική κλεπτοκρατία εδράζεται στην ενσωμάτωση της  «νόμιμης» εξουσίας του κράτους και της «παράνομης» εξουσίας του οργανωμένου οικονομικού εγκλήματος, που βρίσκονται σε δυναμική ισορροπία μεταξύ τους, καθορίζοντας τη διαμόρφωση της πολιτικής σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής.

Συνδετικός κρίκος μεταξύ αυτών των δύο εξουσιών είναι ένα ενδιάμεσο στρώμα διεφθαρμένων κρατικών υπαλλήλων, κυβερνητικών αξιωματούχων και επαγγελματιών πολιτικών που μισθοδοτούνται από την κρατική εξουσία αλλά και εξαγοράζονται από το οργανωμένο οικονομικό έγκλημα, λειτουργώντας ως «υπηρέτες δύο αφεντάδων». Με αποτέλεσμα να γίνεται όλο και δυσδιάκριτη η σχέση μεταξύ τους, εξαιτίας της αυξανόμενης αλληλοεπικάλυψης των δραστηριοτήτων του κράτους και του οικονομικού παρακράτους.

Άλλωστε, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλοι γενάρχες των «οικογενειών» που κυριαρχούν στις ΗΠΑ σήμερα, χαρακτηρίζονται στην αμερικάνικη ιστοριογραφία ως «ληστοβαρόνοι» (όρος που εκφράζει όσους αναδείχτηκαν σε παράγοντες τεράστιας οικονομικής ισχύος εκμεταλλευόμενοι τις ανάγκες που δημιουργήθηκαν κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο –με απάτες, λαθρεμπόριο, δωσιλογισμό– όπως ακριβώς συνέβη στα καθ’ ημάς με τους δωσίλογους και τους μαυραγορίτες).

[Για τη σχέση Κράτους και Παρακράτους, βλ. Κλεάνθης Γρίβας: Κράτος και Οργανωμένο Έγκλημα. https://www.zougla.gr/apopseis/kratos-ke-organomeno-eglima/ ]

Απ’ αυτή την εξέλιξη προέκυψε ως υπερεθνικό προιόν ο καπιταλισμός της καταστροφής (που σημαίνει, κερδίζω καταστρέφοντας –ανθρώπους, κοινωνίες και χώρες– και κερδίζω «επιδιορθώνοντας» ό,τι κατέστρεψα). Ο καπιταλισμός της καταστροφής είναι η πιο επικίνδυνη μορφή οργανωμένου εγκλήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας, κατά την οποία συγχωνεύεται η «νόμιμη» εξουσία του κράτους και η «παράνομη» εξουσία των υπερεθνικών οικονομικών «αλήτ», η οποία δρα ως μείζων εργοδότης των κατά τόπους διαχειριστών της κρατικής εξουσίας, με αποτέλεσμα τη δουλική υπαγωγή τους στην υπηρεσία αυτής της πρωτόγνωρης παρα φύση συνεύρεσης του κράτους και του οργανωμένου οικονομικού εγκλήματος, που καθορίζει αυθαίρετα όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής.

Κλεάνθης Γρίβας

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ 19^ο ΑΙΩΝΑ:

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ ΣΤΟΝ «ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΙΜΟ»

ΑΠΟ ΤΟ 8ωρο ΣΤΟ 13ωρο

Δημοσιεύτηκε στο περ. Πλατεία (Άνοιξη 2005) και στην εφημ. Μακεδονία (28-10-2006)

Κλεάνθης Γρίβας

20 Οκτωβρίου 2025

Ξαναδιαβάζοντας αυτό το κείμενο που χρονολογείται από το 2005 και 2006,

είχα την εντύπωση πως σκιαγραφούσε την κατασκευασμένη κρίση

που βιώνουμε με τραγικό τρόπο από το 2010 και μετά...

«Το 1896, οι προγονοί μας σήκωναν τη γροθιά ψηλά απαιτώντας  «8ωρο».

Το 2012, τα παιδιά μας θα διαδηλώνουν προβάλλοντας το ίδιο αίτημα».

Προς δόξα των πάσης φύσεως κομισάριων (μίσθαρνων οργάνων και γελωτοποιών) της κλεπτοκρατικής ολιγαρχίας». 

Giuseppe Pellizza da Volpedo (1868-1907) - Museo del Novecento, Μιλάνο

Η ΔΗΘΕΝ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ»

Η ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ: Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Στο ερώτημα «τι είναι η παγκοσμιοποίηση;», η πλέον σαφής και καθαρή απάντηση δόθηκε από τον Ντάβιντ Ροκφέλερ, έναν από τους βασικότερους παράγοντες αυτής της διεργασίας: Μια κατάσταση στα πλαίσια της οποίας «κάποιος πρέπει να πάρει τη θέση της κυβέρνησης και, κατά τη γνώμη μου, οι Επιχειρήσεις είναι οι μόνες λογικές οντότητες που μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο».  (David Rockefeller, Newsweek International, 1/2/1999). Αυτό σημαίνει ότι:

● οι διάφορες χώρες μετατρέπονται σε απλές θυγατρικές επιχειρήσεις των μεγάλων πολυεθνικών,

● η πολιτική μετατρέπεται σε μάνατζμεντ (διαχείριση), και

● οι πολιτικοί μεταμορφώνονται σε μισθωτούς λακέδες-μάνατζερ (διαχειριστές) των πολυεθνικών εταιρειών. 

Η ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Από την τρίτη μεταπολεμική δεκαετία, ολόκληρος ο κόσμος έχει μπει σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης που θίγει όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής. Η κρίση πυροδοτήθηκε από την πελώρια επιχείρηση για την αμερικανοποίηση της παγκόσμιας οικονομίας που αποδόθηκε με τον όρο «παγκοσμιοποίηση», η οποία ξεκίνησε με τη νομισματική κρίση του Μαΐου του 1971.

Με βασικά εργαλεία το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), την Παγκόσμια Τράπεζα (ΠΤ), τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ) και τα καταστρεπτικά ιδεολογήματα της παγκοσμιοποίησης, της ελεύθερης αγοράς και της (αδύνατης) απεριόριστης ανάπτυξης, η διαδικασία της μεθοδευμένης κρίσης επιταχύνθηκε τρομακτικά μετά την κατάρρευση των λενινιστικών-σταλινικών καθεστώτων που λειτουργούσαν ως σχετικός αποτρεπτικός παράγοντας, με αποτέλεσμα:

1. Στο πεδίο της υλικής παραγωγής, να συνειδητοποιείται με όλο και πιο τραγικό τρόπο το γεγονός ότι ο βιομηχανικός πολιτισμός έφτασε στα φυσικά όρια της «ανάπτυξής» του, εξαντλώντας με μη-αντιστρεπτό τρόπο τις υλικές προϋποθέσεις της επιβίωσης του ανθρώπινου είδους.

2. Στο πεδίο της οικονομίας, να επιτελείται μια χωρίς προηγούμενο κατεδάφιση όλων των ρυθμιστικών κανόνων που καθόριζαν τις σχέσεις εργασίας και κεφαλαίου, με αποτέλεσμα τη μετατροπή του εργαζόμενου σε «πράγμα», την αλλοίωση του περιεχόμενου της εργασίας, τη δραματική αύξηση της ανεργίας στον «αναπτυγμένο» κόσμο, την εξ’ αυτής, επίταση όλων των φαινομένων της κοινωνικής παθολογίας και την επιδείνωση της ανελέητης εκμετάλλευσης του «τρίτου» κόσμου. 

3. Στο πολιτιστικό πεδίο, να συντελείται μια χωρίς προηγούμενο διάλυση της «πολιτιστικής δημιουργίας της θεσμισμένης κοινωνίας» με τη συστηματική καταστροφή της κριτικής λειτουργίας και τη διαμόρφωση ενός «υπερεκπολιτισμένου και νεοαναλφάβητου κοινού» προορισμένου να καταναλώνει σκουπίδια.

Μέσα σε τριάντα χρόνια, όλες οι προηγούμενες βεβαιότητες και οι σταθεροποιητικές αξίες αποδεικνύονται ανενεργές και αμφισβητούνται ή ανατρέπονται. Όλοι οι κοινωνικοποιητικοί θεσμοί (οικογένεια, σχολείο, κλπ) προβάλλουν απολύτως ανίκανοι να λειτουργήσουν αποτελεσματικά στις νέες, δραστικά μεταλλαγμένες. συνθήκες, ενώ οι άλλοι θεσμοί (δίκαιο, οικονομία, εκπαίδευση, επιστήμη) που για αιώνες συντελούσαν στη διατήρηση και την αναπαραγωγή της κοινωνικής συνοχής, μεταμορφώνονται «ανεξήγητα» σε παράγοντες της κοινωνικής αποσάθρωσης.

Ολόκληρο το ψυχοδιανοητικό, φαντασιακό και υλικό σύμπαν που καθόριζε τη διάπλαση και τη νοηματοδότηση της ανθρώπινης ύπαρξης, αποσυντίθεται ταχύτατα και καμιά προοπτική ή διεκδίκηση μιας άλλης, καινούργιας και ποιοτικά διαφορετικής, ανασυγκρότησής του δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Και σ' αυτό ακριβώς έγκειται η ιστορικά μοναδική τραγωδία της εποχής μας.

Η επιχείρηση αμερικανοποίησης της παγκόσμιας οικονομίας που προβλήθηκε και επιβλήθηκε ως «παγκοσμιοποίηση», απλώς επαλήθευσε μετά από μισό αιώνα, την διαπίστωση του Karl Polanyi, σύμφωνα με την οποία: «Το να αφήνεις το μηχανισμό της αγοράς να είναι ο μόνος διευθυντικός παράγοντας της μοίρας των ανθρώπων και του φυσικού τους περιβάλλοντος... θα οδηγήσει σε κατεδάφιση της κοινωνίας». (Karl Polanyi: The Great Transformation, 1944, σ. 73).

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ: Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Τα γεγονότα που σφραγίζουν την περίοδο από το χρηματιστηριακό κραχ του 1987 μέχρι τη «νομιμοποίηση» των «ανθρωπιστικών» στρατιωτικών επεμβάσεων, είναι:

1) Το χρηματιστηριακό κραχ του 1987.

2) Η αμερικανική επέμβαση στα πετρέλαια του Περσικού Κόλπου.

3) Η διαφοροποίηση της πολιτικής των επιτοκίων.

4) Η προσπάθεια για διαμόρφωση κλίματος «ευφορίας και ανάπτυξης» της παγκόσμιας οικονομίας από το διάστημα 1993-1995 (κυρίως, μέσω της μεταφοράς κεφαλαίου στα Emerging Markets των ασιατικών χωρών, της Ρωσίας, της Ιαπωνίας, της Λατινικής Αμερικής).

5) Η προσπάθεια των ευρωπαϊκών χωρών για την πραγμάτωση της ΟΝΕ και την επιτάχυνση της διαδικασίας για ολοκλήρωση της «Ευρωπαϊκής Ένωσης».

6) Η προσπάθεια να μικρύνουν οι «μαύρες τρύπες» της οικονομίας στις ΗΠΑ, τις χώρες της ΝΑ Ασίας, τη Ρωσία και την Ιαπωνία.

7) Η ισχυροποίηση των παγκόσμιων οικονομικών ιδρυμάτων, των «θεσμικών» επενδυτών του παγκόσμιου χρηματιστηριακού λόμπι (Σόρος, Γκόλντσμίθ, Γκρίνσπαν, οι 5-6 ισχυρότερες τράπεζες του κόσμου, κ.α.), με τρόπο ώστε στον 21ο αιώνα να είναι πλήρως απαλλαγμένες από όποιους περιορισμούς θα μπορούσαν να προβάλλουν τα κράτη – έθνη, και να επιβάλλουν το νέο πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό status quo σε ολόκληρο τον πλανήτη.

8) Η προσπάθεια για αέναη αύξηση του κέρδους, ανεξάρτητα από όποιο ανθρώπινο και κοινωνικό κόστος.

Σ’ αυτή την, εν εξελίξει, φάση της διαδικασίας της δήθεν «παγκοσμιοποίησης» (που θα είναι και η πλέον δύσκολη για όλες τις χώρες του κόσμου), στόχος είναι η επιβολή ενός ενιαίου μοντέλου – οικονομικού, νομικού, πολιτικού, ιδεολογικού και πολιτιστικού – σε ολόκληρο τον πλανήτη, το οποίο αποφασίζεται από μια ασήμαντη οικονομική ολιγαρχία και επιβάλλεται ερήμην των λαών. 

Όπως είναι ευνόητο, η επιτυχία του καπιταλιστικού εγχειρήματος σ’ αυτή τη φάση, εξαρτάται από την ικανότητα της οικονομικής ολιγαρχίας: 

1) Να εκμηδενίσει την αντίσταση των λαών.

2) Να ολοκληρώσει την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους.

3) Να άρει και τα τελευταία εμπόδια στην ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων και των επενδύσεων (με διαφαινόμενη τραγική κατάληξη την επιβολή της προωθούμενης «Πολυμερούς Συμφωνίας Επενδύσεων» - Μ.Α.Ι.) και

4) Να μετατρέψει όλες τις χώρες σε θυγατρικές των πολυεθνικών εταιρειών, πράγμα που αποτελεί την εκ ουκ άνευ προϋπόθεση για τη δημιουργία «νέων» αγορών από τον χώρο των «παλαιών».

Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων κάνει να διαφαίνεται στον ορίζοντα μια επικείμενη κρίση που θα είναι πολλαπλά ισχυρότερη και καταστρεπτικότερη από την κρίση του 1929-31. Τα στοιχεία που τη συνθέτουν είναι ήδη παρόντα: 

1) Η ανεργία, που προκύπτει από το γεγονός ότι οι πολυεθνικές εταιρείες (στον παραγωγικό μεταποίητικό, εμπορικό, χρηματοοικονομικό και τραπεζικό τομέα), στρέφονται στο φτηνό εργατικό δυναμικό και στη μείωση του εργατικού δυναμικού. 

2) Το κοινωνικό κόστος, που δημιουργείται από την οργάνωση της παγκόσμιας οικονομίας με βάση τα συμφέροντα του διεθνοποιημένου κεφαλαίου, το οποίο εκφράζεται με:

α) τη συμπίεση του εισοδήματος και του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων,

β) την ανατροπή της προστατευτικής εργασιακής νομοθεσίας,

γ) την αποσάθρωση των ασφαλιστικών θεσμών και ρυθμίσεων.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο:

α) Η εργασία μετασχηματίζεται σε «απασχόληση».

β) Ο  εργαζόμενος μετατρέπεται σε «απασχολήσιμο».

γ) Τα ωράρια (δεσμευτικές γενικές ρυθμίσεις του χρόνου εργασίας) καταργούνται,

δ) Τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα ανατρέπονται. Και

ε) Η πλειοψηφία του πληθυσμού μεταπίπτει σε μια κατάσταση γενικευμένης φτώχειας. 

3) Η τεχνολογία δίνει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα μόνο στις μεγάλες εταιρίες, και συμβάλλει στη δημιουργία μονοπωλιακών και ολιγοπωλιακών καταστάσεων, εντείνοντας στο έπακρο τον ανταγωνισμό (εξαιτίας του ότι η καταναλωτική τεχνολογία αχρηστεύεται σε μικρό χρονικό διάστημα). 

4) Η μείωση των διαθέσιμων αναγκαίων πρώτων υλών και των ενεργειακών πηγών και, κατά συνέπεια, την επιδείνωση των συγκρούσεων για τον έλεγχό τους. 

5) Η αύξηση του πληθυσμού της γης.

6) Η μόλυνση και καταστροφή του περιβάλλοντος και η δηλητηρίαση των υλικών πηγών της ζωής (αέρας, νερό, τροφές).

Η διαρκής επιδείνωση αυτών των προβλημάτων οδηγεί εξ΄ αντικειμένου σε μια παγκόσμια χρεοκοπία (ή κρίση) και την (εξ’ αυτής αναγκαία) παγκόσμια ύφεση, με επακόλουθο τη μαζική παραγωγή φτώχειας, δυστυχίας και πείνας. 

Η συνδυασμένη δράση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), της Παγκόσμιας Τράπεζας (ΠΤ) και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) έχει ως στόχο την επιδείνωση των όρων συναλλαγής ανάμεσα στο Βορρά και το Νότο, προς όφελος του Βορρά και σε βάρος του Νότου, με τη συνεχή μείωση των τιμών των πρώτων υλών που ληστεύονται από τις υπανάπτυκτες χώρες και την παράλληλη συνεχή αύξηση των τιμών των βιομηχανικών προϊόντων που εισάγονται σ’ αυτές. Πράγμα που συνεπάγεται αναγκαία ένα προφανές αποτέλεσμα: Η ανάπτυξη του Βορρά να έχει ως προϋπόθεση και βασίζεται στο φραγμό της ανάπτυξης του Νότου και τη διαρκώς αυξανόμενη εξαθλίωσή του. (Σημείωση: Στη δεκαετία του 1980, το εξωτερικό χρέος των χωρών του Τρίτου Κόσμου έφτασε στο αστρονομικό ποσό του 1,4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων).

Η καπιταλιστική οικονομία (ιδιωτική και κρατική) που στηρίζεται στη διαρκή διεύρυνση του κεφαλαίου μέσω της μεγιστοποίησης του κέρδους και της αέναης μετατροπής του σε πρόσθετο κεφάλαιο (με τη βοήθεια της τεχνολογικής ανανέωσης και της καταναγκαστικής διεθνοποίησης της δήθεν «ελευθερίας της αγοράς»), έχει επιβάλει το μοντέλο και τους κανόνες της σε κάθε γωνιά του πλανήτη μέσω της διασύνδεσης των αγορών, επιδιώκοντας μια «ανάπτυξη» που, είναι πια φανερό ότι, απειλεί την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.

 ΟΠΩΣ ΕΓΡΑΦΑ ΤΟ 2005 και 2006:

Κατά την άποψή μου, η σημερινή φάση της δήθεν «παγκοσμιοποίησης»:

(α) θα είναι η πιο δύσκολη για όλες τις χώρες του κόσμου και

(β) θα έχει ως ορόσημό της το έτος 2012), με στόχο την επιβολή ενός ενιαίου οικονομικού, νομικού, πολιτικού, ιδεολογικού και πολιτιστικού μοντέλου σε ολόκληρο τον πλανήτη, το οποίο θα αποφασίζεται από μια ασήμαντη οικονομική ολιγαρχία και θα επιβάλλεται ερήμην των λαών. 

Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, η θέση των εργαζομένων θα επιδεινώνεται διαρκώς:

«Το κοινωνικό κόστος, που δημιουργείται από την οργάνωση της παγκόσμιας οικονομίας με βάση τα συμφέροντα του διεθνοποιημένου κεφαλαίου, εκφράζεται με:

(α) τη συμπίεση του εισοδήματος των εργαζομένων και του βιοτικού τους επιπέδου,

(β) την ανατροπή της προστατευτικής εργασιακής νομοθεσίας,

(γ) την αποσάθρωση των ασφαλιστικών θεσμών και ρυθμίσεων.

Σ' αυτές τις συνθήκες,  η εργασία μετασχηματίζεται σε «απασχόληση» και ο εργαζόμενος σε «απασχολήσιμο», τα ωράρια (δεσμευτικές γενικές ρυθμίσεις του χρόνου εργασίας) καταργούνται, τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα ανατρέπονται και η πλειοψηφία του πληθυσμού μεταπίπτει σε μια κατάσταση γενικευμένης φτώχειας». (περιοδικό Πλατεία) 

Το 1896, οι προγονοί μας σήκωναν τη γροθιά ψηλά απαιτώντας  «8ωρο».

Το 2012, τα παιδιά μας θα διαδηλώνουν προβάλλοντας το ίδιο αίτημα.

Προς δόξα των πάσης φύσεως κομισάριων (μίσθαρνων οργάνων και γελωτοποιών) της ιδιωτικής και κρατικής κλεπτοκρατικής ολιγαρχίας.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΝ 65 ΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

(«Πάμε, κι όπου βγει»)

«Ολοταχώς για εβδομάδα 65 ωρών εργασίας. Πλήρης ανατροπή βασικών εργασιακών δικαιωμάτων (όπως οι υφιστάμενες ελάχιστες αμοιβές ανά ευρωπαϊκή χώρα, αλλά και το ωράριο εργασίας με τη σημερινή του μορφή) αναμένεται να επέλθει με δύο οδηγίες που προωθούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τη φιλοδοξία να εγκριθούν εντός του 2006.

• Η οδηγία για τον χρόνο εργασίας ανατρέπει το υφιστάμενο καθεστώς, καθώς προβλέπει ελαστικό ωράριο που φθάνει ως τις 65 ώρες την εβδομάδα, ενώ με ατομικές συμβάσεις μπορεί να αυξηθεί και πέραν αυτού του ορίου. Ο επιπλέον χρόνος δεν αμείβεται υπερωριακά και αναπληρώνεται με ρεπό ή αντίστοιχα μειωμένη απασχόληση. Ήδη στη χώρα μας ισχύει ο ελαστικός χρόνος απασχόλησης ως 10 ώρες ημερησίως».

• Η οδηγία Μπολκεστάιν επανέρχεται στη δημοσιότητα καθώς αναμένεται να υιοθετηθεί τον Νοέμβριο από το Ευρωκοινοβούλιο. Προβλέπει ότι κάθε επιχείρηση θα αμείβει τους εργαζομένους με τους μισθούς της χώρας από την οποία προέρχονται» (Το ΒΗΜΑ, 22/10/2006)

(Βλ. και το «Πιάνει δουλειά ο πολωνός υδραυλικός» – Το Βήμα 18/03/2010:

https://www.tovima.gr/2010/03/18/finance/pianei-doyleia-o-polwnos-ydraylikos/ )