Μαρία Καρυστιανού: Η κρυφή γοητεία της εξουσίας 

Κλεάνθης Γρίβας

5 Ιουλίου 2026

Μια Αρχηγός εν Δράσει - Φωτογραφία: Eurokinissi

Στη χορεία των πολιτικών γκρουπούσκουλων που διαγκωνίζονται για τη «σωτηρία» μας – τουτέστιν, για την σωτηρία τους, μέσω της κατάληψης μιας θέσης στο θέατρο του παράλογου των «εκλογών» που θα τους επιτρέψει να ζουν παρασιτικά «από την πολιτική», προστέθηκε εσχάτως και ένα ακόμη, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της κ. Μαρίας Καρυστιανού.

Δεν θα σταθώ στο ζήτημα της σχέσης «νόμιμου και ηθικού» (σε ό,τι αφορά το εσχάτως ανακύψαν ζήτημα της Real Estate δραστηριότητάς της), γιατί αυτό έχει ήδη τεθεί και απαντηθεί από τον Ιμάνουελ Καντ («Το ηθικό είναι νόμιμο, αλλά το νόμιμο δεν είναι πάντα ηθικό»), η άποψη του οποίου διαστράφηκε τεχνηέντως από τους παντός είδους πονηρούς, και ιδιαίτερα από τους επαγγελματίες πολιτικούς (από τον δεξιό κ. Βουλγαράκη που κατατρόπωσε τον Καντ με την αξεπέραστη ρήση του «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό» μέχρι την πλειοψηφία των βολευτών -δεν πρόκειται για ορθογραφικό λάθος- που αποδεικνύονται πρωταθλητές στο Real Estate, όπως ο κ. Παπαδημούλης που αυτοχαρακτηρίζεται «αριστερός»).

Θα σταθώ μόνο σε μια απόπειρα σκιαγράφησης της εξελικτικής διαδρομής της κ. Καρυστιανού, από τη μεταμόρφωσή της από «μητέρα των Τεμπών» σε αρχηγό ενός προσωποπαγούς κόμματος, σαν όλα τα άλλα. Τονίζοντας ότι όλοι ανεξαιρέτως οι «πολιτικοί»–ανθρωποβοσκοί, αντί έργου μπορούν να παράγουν μόνο «περιττώματα» και, συνεπώς, είναι καταδικασμένοι να ερίζουν για τις μικρο-διαφορές των οσμών τους, εγκλωβισμένοι σ’ ένα αυτο-αναπαραγόμενο φαύλο κύκλο. 

Με 4 κινήσεις στην ποθητή κρεβατοκάμαρα της εξουσίας 

Παραβλέποντας το γεγονός ότι η αντίδραση της κ. Καρυστιανού σε οποιαδήποτε κριτική εναντίον των πολιτικών της επιλογών είναι ένα απάνθισμα από γενικολογίες, αοριστολογίες, αυτοθυματοποίηση, και αναφορές σε απροσδιόριστες δόλιες σκοτεινές δυνάμεις, σε μια γλώσσα που χρησιμοποιούν όλοι οι επαγγελματίες πολιτικοί όταν κατηγορούνται για οτιδήποτε («δεν ήξερα» - «δεν γνώριζα» - «είμαι θύμα μιας επιχείρησης δολοφονίας χαρακτήρα με πολιτικά κίνητρα» και άλλα συναφή και τετριμμένα), θα μείνω στην εργαλειακή σχέση της με το Κίνημα των Τεμπών:

Σύμφωνα με τις διακηρύξεις της κ. Καρυστιανού «Το Κίνημά μας ‘Ελπίδα για την Δημοκρατία’ έκλεισε ήδη ένα μήνα ζωής!». Φυσικά, αυτό ισχύει μόνο για το Kόμμα «Ελπίδα για την Δημοκρατία», και όχι για το Κίνημα των Τεμπών που προέκυψε αυθόρμητα αμέσως μετά τον μαζικό κρατικό φόνο στα Τέμπη στις 29/2 προς 1/3/2023, ως μια πρωτόγνωρη και ελπιδοφόρα κινητοποίηση εκατομμυρίων πολιτών που πυροδοτήθηκε από την κρατική δολοφονία –όχι ενός αλλά– 57 ανθρώπων στο Σκοπευτήριο των Τεμπών. Απέναντι σ’ αυτό το Κίνημα:

1) Η κ. Καρυστιανού αρνήθηκε συστηματικά να προσδιορίσει και να δεσμευτεί με τη Δημοκρατία, που επικαλείται γενικώς, αορίστως και καταχρηστικά. Η Δημοκρατία ως θεωρία και πρακτική εμπεριέχεται σε 6 λέξεις: Κλήρωση, Εκλεξιμότητα, Ανακλητότητα, Υπευθυνότητα,  Λογοδοσία, και Εναλλαξιμότητα – ήτοι εναλλαγή σε τακτά διαστήματα. Φυσικά, τίποτα απ’ αυτά δεν υπάρχει στο κόμμα της κ. Καρυστιανού, όπως ακριβώς δεν υπάρχει και σε κανένα κομματικό σχηματισμό από καταβολής του θεσμού των κομμάτων που, όμως, επιμένουν να αυτοχαρακτηρίζονται «δημοκρατικά». 

2) Η κ. Καρυστιανού αρνήθηκε να υιοθετήσει στο νεότευκτο κόμμα-της, τις πλέον στοιχειώδεις αμεσοδημοκρατικές οργανωτικές δομές που θα μπορούσαν να υλοποιήσουν την δημοκρατία, στην οποία ομνύει διακηρυκτικά.

3) Η κ. Καρυστιανού φρόντισε κυριολεκτικά να «ροκανίσει» τρία και πλέον χρόνια, προκειμένου να παραγκωνίσει τον Σύλλογο Συγγενών των 57 δολοφονημένων ανθρώπινων υπάρξεων, και να επιβληθεί ως αποκλειστική ηγέτιδα στο χώρο μιας τραγωδίας που ανήκει πρώτα στις οικογένειες που επλήγησαν και δι’ αυτών, σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και όχι στην ίδια ως ατομικό περιουσιακό της στοιχείο της.

4) Και μόνο όταν αυτό επιτεύχθηκε, η κ. Καρυστιανού αποφάσισε να αναγγείλει την ίδρυση του προσωποπαγούς «νέου» κόμματός-της «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» από το οποίο απουσιάζει κάθε ίχνος δημοκρατίας, που θα μπορούσε να έχει ως πρότυπό του το μοντέλο οποιουδήποτε αντιδημοκρατικού κόμματος. Ενός κόμματος στο οποίο σημειώνεται η εκκωφαντική απουσία των συγγενών των 57 εκτελεσθέντων στο Σκοπευτήριο των Τεμπών.

Χωρίς τη διαρκή υπεράσπιση της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και του ελέγχου των διαχειριστών της εξουσίας, η Δημοκρατία καταντά μια απατεωνίστικη πολιτική διευθέτηση «κορυφής» – ένα διάτρητο κουρελόχαρτο. 

Ατυχώς, η ελευθερία και η δικαιοσύνη δεν είναι -και ποτέ δεν ήταν- του κόσμου τούτου – και, δυστυχώς δεν υπάρχει άλλος. Γι αυτό και οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να μην αυτο-ενεργούν και να αναζητούν κάποιο «σωτήρα», εξακολουθητικά επιλήσμονες της προειδοποίησης του Samuel Johnson (1709 -1784), ότι «πίσω από κάθε Σωτήρα βαδίζει ένας Δήμιος», που ισχύει στο διηνεκές…

• Πίσω από τον Χριστό καραδοκούσε η οργανωμένη Εκκλησία και η Ιερή Εξέταση, που καθιέρωσε ένα αξεπέραστο οργανωτικό μοντέλο που επικεντρώνει όλη την εξουσία στην κορυφή του (κονκλάβιο, πολιτμπιρό, διοικούσα επιτροπή, κ.α.), τα μέλη του οποίου αυτοαναπαράγονται. Εκτοτε, αυτό το οργανωτικό σχήμα, υιοθετείται από όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς - αυταρχικούς και «δημοκρατικούς»

• Πίσω από την μεγάλη Γαλλική Επανάσταση και την ιστορική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1789) καραδοκούσε τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου (1793) και, εν συνεχεία η επέλαση του (αυτο-στεφθέντος αυτοκράτορα) Ναπολέοντα.

• Πίσω από τον Μαρξ καραδοκούσαν ο Λένιν, ο Στάλιν και οι επίγονοί τους.

• Πίσω από την σήμερα κυρίαρχη έμμεση κοινοβουλευτική «δημοκρατία» καραδοκεί η πανίσχυρη άμεση κλεπτοκρατία (εκλεγόμενη μοναρχία, κατά τον καθηγητή κ. Κοντογιώργη).

Το συμπέρασμα είναι προφανές: Με εξαίρεση την αθηναϊκή δημοκρατία τον 5ο αιώνα π.Χ., δεν υπήρξε ποτέ μέχρι σήμερα κανένα μόρφωμα (πολιτικό, θρησκευτικό, οικονομικό, κλπ) που να λειτουργεί με βάση την Κλήρωση, την Εκλεξιμότητα, την Ανακλητότητα, την Υπευθυνότητα,  τη Λογοδοσία, και την Εναλλαξιμότητα, στοιχεία που αποτελούν την πεμπτουσία της Δημοκρατίας.

Εκτοτε, όλα τα κράτη απαρτίζονται από υπήκοους και όχι από πολίτες (όπως προσδιορίζεται από τον Αριστοτέλη, πολίτης είναι εκείνος που μετέχει κρίσεως και αρχής. Μετέχω στην κρίση σημαίνει ότι συμμετέχω άμεσα στην δικαστική εξουσία και την απονομή της δικαιοσύνης, και μετέχω στην αρχή σημαίνει ότι συμμετέχω άμεσα στην κυβερνητική εξουσία». («Πολίτης δ’ απλώς ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής», Αριστοτέλης: Πολιτικά. Βιβλίο ΙΙΙ,  μτφρ. Π. Λεκατσάς, Ζαχαρόπουλος, Αθήνα, χχ, σ. 276-7 – Κ. Καστοριάδης: Η αρχαία Ελληνική Δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα. Υψιλον, Αθήνα, 1986].

Κι αυτό ακριβώς επιβεβαιώνει τον Karl Marx όταν γράφει ότι: «Κράτος και σκλαβιά είναι πράγματα αξεχώριστα... Προϊόν της κοινωνίας, η κρατική εξουσία είναι η επίσημη σύνοψη των κοινωνικών ανταγωνισμών.* O ρόλος του κράτους συνοψίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά στην κατασταλτική του λειτουργία.** Το κράτος περισφίγγει. ελέγχει, επιβάλλει κανονισμούς, επιτηρεί και κηδεμονεύει την κοινωνία των πολιτών έχοντας στη διάθεσή του μία στρατιά υπαλλήλων, αυτό το φρικιαστικό παρασιτικό στρώμα που τυλίγεται σαν δίχτυ γύρω από το κορμί της κοινωνίας και φράζει όλους τους πόρους της.***» Karl Marx *Γερμανική Ιδεολογία, **Επιστολή 5/3/1852 ***Η 18η Μπρυμαίρ 

Μαρία Καρυστιανού: πρώτη αντίδραση της στις «αποχωρήσεις»

 Ή άλλως «Ελθέτε αμέσως τί θέλετε ειπείν» 

«Το Κίνημά μας ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ έκλεισε ήδη ένα μήνα ζωής! [;]

Εφημερίδα των Συντακτών, 24 Ιουνίου 2026, https://www.efsyn.gr/politiki/1412712/i-apantisi-tis-karystianoy-stis-apohoriseis-kai-stis-aihmes-i-laspi-kai-i-sykofantia-synehizontai-akatapaysta/

«Ακόμη και μέσα σε αυτόν τον σύντομο χρόνο, ο πόλεμος κλιμακώνεται πανταχόθεν και βέβαια η λάσπη και η συκοφαντία συνεχίζονται ακατάπαυστα και εντατικά. [από ποιούς;] 

Αυτό μας χαροποιεί! Διότι σημαίνει ότι τα πάμε πολύ καλά! Οι πολίτες καταλαβαίνουν! Η αλήθεια δεν κρύβεται, ούτε και αλλοιώνεται!

Είναι πάνω από ξεκάθαρο ότι το βολεμένο, διεφθαρμένο και υποκινούμενο [από ποιούς;] σύστημα μάχεται ένα κίνημα ζωντανό και ενεργό, που το διεμβολίζει και βάζει ως προτεραιότητά του τους πολίτες, προτάσσοντας τη λύση των προβλημάτων που πλήττουν την καθημερινότητά τους!

Στη σκοτεινή αυτή δράση εναντίον μας οι απειλούμενοι από την ύπαρξή μας [ποιοί;] επιστρατεύουν όλα τα μέσα και όλους τους πρόθυμους. [ποιούς;] Προσπαθούν να μας (δια)σπάσουν. [ποιοί;]  Να σπείρουν την διχόνοια. [ποιοί;] Ακολουθώντας [ποιοί;] τη γνωστή συνταγή: διαίρει και βασίλευε.

Τα δόλια κίνητρα [ποιών;] αν και ενίοτε καμουφλαρισμένα ευτυχώς γίνονται αντιληπτά, κάποτε νωρίς, κάποτε με καθυστέρηση. Σημασία έχει ότι έστω και αργά όλα και όλοι αποκαλύπτονται. Κόντρα στον πόλεμο [από ποιούς;] λοιπόν, συνεχίζουμε.

Δεν πτοούμαστε, δεν παραιτούμαστε, δεν καμπτόμαστε! Πολεμάμε και αγωνιζόμαστε μέχρι τέλους. Γιατί τα κίνητρά μας είναι αγνά, και όχι δόλια και υποχθόνια. Μαζί σας. Μαζί με τα παιδιά μας, για τα παιδιά μας.

Για μια Ελλάδα πραγματικά ελεύθερη από διαπλοκή, σήψη, φτωχοποίηση και εκμετάλλευση. Επιτέλους! Μαζί για τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη!!»  

Η άποψη του Βασίλη Κοκοτσάκη:

Βασίλης Κοκοτσάκης ένας σεμνός, έντιμος και ανιδιοτελής πρωτεργάτης του Κινήματος των Τεμπών στον οποίο οφείλεται η αποκάλυψη ότι ο θάνατος 27 από τους δολοφονηθέντες δεν προκλήθηκε από τη σύγκρουση των δύο τραίνων αλλά από την πυρόσφαιρα που εκδηλώθηκε μετα τη σύγκρουση. Συνεπώς, θα πρέπει να είμαστε στο πλευρό του.

• ΖΟΥΓΚΛΑ – 0-07-2026: https://www.zougla.gr/politiki/paraitithike-me-aichmes-o-vasilis-kokotsakis-apo-to-komma-karystianou/ 

Η άποψη της κ. Μαρίας Καρυστιανού:

• ΖΟΥΓΚΛΑ – 01-07-2026: https://www.zougla.gr/politiki/maria-karystianou-sti-zougkla-itan-mia-memonomeni-praxi-pou-den-gnoriza-kai-tin-ekane-o-kyrios-moysidis/ 

Η άποψη του κ. Γιάννη Φρονιμάκη:

• https://www.zougla.gr/politiki/fronimakis-sti-zougkla-i-karystianou-gnorize-gia-to-akinito-kai-ta-richnei-ston-moysidi/

• Radio Me 88.4 Γ. Φρονιμάκης πρώην στέλεχος κόμ. Καρυστιανού 

Αναρτήσεις του Κλεάνθη Γρίβα για το Σκοπευτήριο των Τεμπών

(προς γνώση των διάφορων… οσφυοκαμπτών)

• Ζούγκλα – 03-03-2023: Requiem: Στη 1 Μαρτίου 2023 στα Τέμπη – Αύριο, πού; ΚΑΝΕΝΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑI

https://www.zougla.gr/apopseis/requiem-stis-1-martiou-2023-sta-tempi-avrio-pou-kanenas-8anatos-den-dikeonete/ 

• Ζούγκλα – 01-03-2023: ΤΕΜΠΗ - ΜΑΖΙΚΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΦΟΝΟΣ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ + ΞΥΛΟΛΙΟ https://www.zougla.gr/apopseis/tebi-mazikos-kratikos-fonos-stin-imerisia-diataxi/

• Ζούγκλα – 06-03-2023: ΤΕΜΠΗ - ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ - ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ ITALIAN (HELLENIC) TRAIN

https://www.zougla.gr/apopseis/article/apo-to-skopeftirio-ton-tempon-polemiko-anakino8en-tis-italian-hellenic-train

• Ζούγκλα – 18-05-2023: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΣΥΣΗΤΗΣΗ: Κάποιοι εφικτοί στόχοι-Θέλετε, ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

https://www.zougla.gr/apopseis/protasi-gia-sizitisi-kapi-efikti-stoxi/

• Ζούγκλα – 25-09-2025: Η κ. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΓΚΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΡΥΖΕΙ ΤΗΝ ΑΝΥΠΟΦΟΡΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΤΗΣ κ. ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

https://www.zougla.gr/apopseis/i-k-diamantopoulou-anagkazetai-na-antikryzei-tin-anypofori-eikona-tis-ston-kathrefti-tis-k-karystianou/ 

• Ζούγκλα – 28-02-2025: ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΚΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΥΣ

https://www.zougla.gr/apopseis/ta-tebi-kai-i-exousia-tou-parakratous/ 

• Ζούγκλα – 07-03-2025: ΕΔΩ ΤΟ ΞΥΛΟΛΟΛΙΟ, ΕΚΕΙ ΤΟ ΞΥΛΟΛΙΟ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΞΥΛΟΛΙΟ;

https://www.zougla.gr/apopseis/tebi-mazikos-kratikos-fonos-stin-imerisia-diataxi/

• Ζούγκλα – 09-10-2025 – Η «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ» έχει βαρύ ιστορικό… αδικιών

https://www.zougla.gr/apopseis/i-anexartiti-dikaiosyni-echei-vary-istoriko-adikion/

• Ζούγκλα –29-03-2026 – ΤΕΜΠΗ: Μία πρωταπριλιάτικη δικαστική ιλαρο-τραγωδία

https://www.zougla.gr/apopseis/tebi-mia-protapriliatiki-dikastiki-ilaro-tragodia/

• Ζούγκλα – 18-05-2026: Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

https://www.zougla.gr/apopseis/i-exelixi-tou-kinimatos-ton-tebon/

Η ΕΞΕΛΙΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Κλεάνθης Γρίβας

18 Μαϊου 2026

 «Ζώντας σε ένα κόσμο όπου ο παραλογισμός δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί που δημιούργησε ο άνθρωπος είναι κάτω από ορισμένες συνθήκες πιο δυνατοί και μάλιστα πιο έξυπνοι από τον άνθρωπο. Βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί αυτοί δημιουργούν αναγκαστικά καταστάσεις που υποχρεώνουν τον άνθρωπο να παίζει σ' ένα παιχνίδι όπου οι πιθανότητες της ολοκληρωτικής συντριβής του αυξάνουν συνεχώς... Υπό αυτές τις συνθήκες, μπορούμε να επιλέξουμε Ναι ή Όχι, έχοντας πάντα κατά νου ότι εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε την ιστορία μας. Επειδή η ιστορία είναι ένα θέατρο που δεν έχει θεατές. Έχει μόνο ηθοποιούς [όλους μας]. Κανείς δεν παρακολουθεί την παράσταση απ' έξω. Όλοι συμμετέχουν».

Jan Kott (1914-2001),

Σαίξπηρ, ο σύγχρονός μας, Αθήνα, Ηριδανός, χχ

Ιστορικά, πίσω από κάθε ανθρωποθυσιαστικό κρατικό έγκλημα καραδοκεί η εξουσιαστική επιχείρηση της εξαΰλωσής του: Πρώτο, με τις επαίσχυντες προσπάθειες συγκάλυψής του από την κρατική εξουσία που το διαπράττει. Και δεύτερο, τόσο με την εκ των έξω καπηλεία του από ορισμένους επιτήδειους και πολιτικά ανύπαρκτους αριβίστες, όσο και με την εκ των έσω υπονόμευσή του από εκείνους από δεν θέλουν ή δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι ένα μαζικό κίνημα που δεν θα διεκδικήσει εν θερμώ τη συμμετοχή του στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, είναι καταδικασμένο να περιοριστεί σε απλό «οργανωτή μνημόσυνων», που η επιρροή του θα φθίνει με την πάροδο του χρόνου. Και το κίνημα που πυροδότησε η κρατική δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη δεν αποτελεί εξαίρεση σ’ αυτόν τον σιδερένιο κανόνα. 

Σε μια αργόσυρτη πορεία τριών χρόνων με αόριστες –και εν πολλοίς αφελείς– διακηρύξεις, ταλαντεύσεις και αστοχίες, το «κίνημα των Τεμπών» υπέστη μια βαθμιαία φθορά εξαιτίας και της σύγκρουσης των συγγενών των δολοφονημένων θυμάτων του «τρένου του θανάτου» με την κ. Καρυστιανού η οποία προσπάθησε να μονοπωλήσει -και όχι να πολιτικοποιήσει άμεσα και εν θερμώ- την εκπροσώπησή του. Πράγμα που έδωσε  την δυνατότητα να παρεισφρήσουν σ’ αυτό πλείστοι όσοι επιτήδειοι αριβίστες.

Η αποφυγή της άμεσης οργάνωσης του κινήματος σε πολικό σχηματισμό με ένα δεσμευτικό καταστατικό που θα επικύρωνε τον αμεσοδημοκρατικό του χαρακτήρα, και η συνακόλουθη πορεία της αποδυνάμωσής του, σημαδεύτηκε από την άστοχη αναφορά των «αμβλώσεων» ως αντικείμενο «λαϊκής διαβούλευσης» (!!!), και τον ανατριχιαστικό χαρακτηρισμό των προσφύγων και των μεταναστών ως «εισβολέων», (!!!) που αποτελούν στοιχεία της ρητορικής ακροδεξιών κύκλων τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση με τους διακηρυγμένους στόχους ενός κινήματος που ευαγγελίζεται ένα κράτος δικαίου. Και μια τέτοια καταστατική δέσμευση δεν υποκαθίσταται από γενικόλογες και ασαφείς εκθέσεις αφελών ιδεών.

Η Δημοκρατία εμπεριέχεται σε 6 λέξεις: Κλήρωση, Εκλεξιμότητα, Ανακλητότητα, Υπευθυνότητα,  Λογοδοσία, και Εναλλαξιμότητα (εναλλαγή σε τακτά διαστήματα), στοιχεία που δεν χαρακτηρίζουν κανένα κόμμα ή πολιτικό οργανισμό. Με πυρήνα αυτές τις έννοιες συγκροτείται κάθε γνήσια αυθόρμητο και αχειραγώγητο κοινωνικό κίνημα, το οποίο μετά από μια πρώτη περίοδο «δημιουργικού χάους», αρχίζει να εφευρίσκει τις δικές του μορφές αυτο-οργάνωσης και να συγκροτεί σταδιακά μια πλατφόρμα πολιτικών διεκδικήσεων, διαμέσου της οποίας περνάει από τη φάση του «τί δεν θέλω» στη φάση του «τι θέλω». Και σ’ αυτό ακριβώς το καθήκον απέτυχαν –δυστυχώς– οι «διαχειριστές» του κινήματος των Τεμπών.

Αυτό θα επιταχύνει τη διαμόρφωση στο εσωτερικό του (όπως συμβαίνει σε όλα τα κόμματα και τις πολιτικές οργανώσεις) «ολιγαρχικών δομών, και αποφασιστικών εξουσιών και αποφάσεις συγκε­ντρώνονται στα χέρια μικρών ηγετικών μειοψη­φιών που ουσιαστικά καθίστανται ανεξέλεγκτες από το πλήθος των μελών και των οπαδών», σύμφωνα με τον «Σιδερένιο Νόμο της Ολιγαρχίας» (Robert Michels)

Φυσικά, αυτό δεν πρέπει να οδηγεί στην εγκατάλειψη τη διεκδίκησης της ουτοπίας – που κάτω από ορισμένες συνθήκες αποτελεί τον μοναδικό ρεαλισμό – όπως συμβαίνει σήμερα. Γιατί καμιά κοινωνία δεν μπορεί να υπάρχει εάν δεν διατηρεί ζωντανή την ιδέα της «εφόδου στον ουρανό», που αποτελεί το οξυγόνο της. Αρκεί να έχει συνείδηση των κινδύνων που την απειλούν.

Η διάψευση κάθε ουτοπίας είναι πάντοτε οδυνηρή. Αλλά, η οδύνη της μετριάζεται από το γεγονός ότι ανοίγει το δρόμο για την εμφάνιση μιας νέας ουτοπίας…

Βλ. και Κλ. Γρίβας: «Κάθαρση, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη και το Σύνδρομο της Ύβρεως» (Ζούγκλα, 19-01-2026)

https://www.zougla.gr/apopseis/katharsi-dimokratia-dikaiosyni-kai-to-syndromo-tis-yvreos/

ΤΕΜΠΗ: ΜΙΑ ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΙΛΑΡΟ-ΤΡΑΓΩΔΙΑ

 ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΜΠΑΖΩΜΑ ΤΩΝ 57 ΝΕΚΡΩΝ

Κλεάνθης Γρίβας

29-03-2026

• Το επί τρία έτη φυσικό μπάζωμα του κρατικού εγκλήματος στα Τέμπη θα ακολουθήσει το δικαστικό μπάζωμά του, μέσω μιας δήθεν «δίκαιης δίκης». 

• Η Δίκη της Νυρεμβέργης προετοιμάστηκε σε 4 μήνες (30/5 έως 30/9/1945), στις χαοτικές συνθήκες της ερειπωμένης από τον πόλεμο Γερμανίας, και η διεξαγωγή ολοκληρώθηκε σε 10 μήνες και 11 ημέρες (20-11-1945 έως 1-10-1946). 

• Η Δίκη των μπαζώματος του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών προετοιμάζονταν επί 3 χρόνια (Μάρτιος 2023 – Μάρτιος 2026). Και μάλλον δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ..

• Κωνσταντίνος Σχινάς  και Γιώργος Φλωρίδης – Υπουργικοί «Βίοι Παράλληλοι»: Από την «Δίκη» των Στρατηγών Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα (1834) στη «Δίκη» των Τεμπών  (2026)

Πρώτα βγαίνει παγανιά ο κρατικός θάνατος

Και μετά, αναλαμβάνει η «δικαιοσύνη» 

Η δίκη για την κρατική δολοφονία 57 ανθρώπων –νέων, κυρίως– θα ακολουθηθεί από μια, σκοπίμως στρεβλή, διαδικασία, με στόχο την συγκάλυψη των κύριων ενόχων.

Αυτό αποκαλύπτεται τόσο από τις ανακοινώσεις της «Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων» ενός καθαρά συντεχνιακού οργάνου, όσο και από την εξοργιστική ανακοίνωση του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με την οποία:  

«Στη δίκη αυτή δεν αρμόζουν φαινόμενα “δήθεν αγανακτισμένων πολιτών”, που ουδεμία σχέση έχουν με την υπόθεση, μη όντες διάδικοι, οι οποίοι απειλούν τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα των δικαστών… Σύμφωνα με τα δεδομένα της δικογραφίας στη δίκη μετέχουν 36 κατηγορούμενοι, ενώ κλήθηκαν ως διάδικοι συνολικά 351, ήτοι: 179 φυσικά πρόσωπα-υποστηρίζοντες την κατηγορία, 51 Δικηγορικοί Σύλλογοι, κλπ-υποστηρίζοντες την κατηγορία και 121 φυσικά πρόσωπα-μάρτυρες...». (Ζούγκλα, 24/03/2026) 

Εξαιτίας της δυσφημιστικής αναφοράς σε «δήθεν αγανακτισμένους πολίτες» (που παραπέμπει συνειρμικά στην παρακρατική αλητεία των «αγανακτισμένων πολιτών» που συνήργησαν με το θεσμικό παρακράτος στη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στις 22-05-1963, στη Θεσσαλονίκη), προς στιγμή σκέφτηκα ότι προέρχονταν από τον αλήστου μνήμης διαβόητο Κωνσταντίνο Κόλλια, συνεργάτη του βαθέως δικαστικού μετεμφυλιακού (παρα)κράτους, εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και πρώτο πρωθυπουργό της Χούντας.  Αλλά, ολοκληρώνοντας την ανάγνωση της ανακοίνωσης διαπίστωσα ότι υπογράφεται από τον  Παναγιώτη Λυμπερόπουλο, Αντιπρόεδρο και Εκπρόσωπο Τύπου του Αρείου Πάγου.

Το κρατικό μπάζωμα του εγκλήματος στα Τέμπη θα ακολουθηθεί από το δικαστικό μπάζωμά του, μέσω μιας δήθεν «δίκαιης δίκης», στην οποία δεν δικάζεται κανένας από τους κορυφαίους κυβερνητικούς αξιωματούχους που είναι πραγματικοί ένοχοι και του εγκλήματος και του μπαζώματος.

Η δίκη, που προετοιμάζονταν επί 3 χρόνια (!), είχε οριστεί να ξεκινήσει στις 23 Μαρτίου 2026 σε ένα χώρο σκοπίμως ακατάλληλο, προμήνυε τη συνέχεια. Αλλά, ίσως επειδη η μεθόδευση της δικαστικής σκευωρίας από τους πολιτικούς υποβολείς των παρασκηνίων απαιτούσε περισσότερο χρόνο, αμέσως μετά την έναρξη της διαδιακασίας, μια σαστισμένη έδρα, ανακοίνωσε την  αναβολή της δίκης για την ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ, μια καταπληκτική προαναγγελία της ιλαρο-φαρσο-κωμωδίας που πρόκειται να παιχθεί επί σκηνής.

Με μέτρο σύγκρισης τη Δίκη της Νυρεμβέργης

Ως μέτρο σύγκρισης με την παροιμιώδη μόνιμη βραδύτητα της καθ’ ημάς «δικαιοσύνης», παρατίθενται δύο στοιχεία από την μεγαλύτερη δίκη της ιστορίας:

• Η Δίκη της Νυρεμβέργης προετοιμάστηκε σε μόλις 4 μήνες (30/5 έως 30/9/1945), στις χαοτικές συνθήκες της ερειπωμένης από τον πόλεμο Γερμανίας, και διάρκεσε 10 μήνες και 11 ημέρες (20-11-1945 έως 1-10-1946).

• Η προετοιμασία για το στήσιμο μιας δίκης-παρωδίας για το κρατικό έγκλημα των Τεμπών χρειάστηκε 36 μήνες (δηλαδή εννέα φορές περισσότερο χρόνο από τη Δίκη της Νυρεμβέργης, της σημαντικότερης δίκης στην ιστορία της ανθρωπότητας, όπου τα πάντα μεταφράζονταν άμεσα σε 4 γλώσσες – αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά και γερμανικά). Και μάλλον θα διαρκέσει επ΄ άπειρον.

Εκλεγόμενη Κλεπτοκρατική Ολιγαρχία και Δικαστικό Βαθύ Κράτος

Το πολίτευμα της Ελλάδας (εκλεγόμενη Κλεπτοκρατική Ολιγαρχία, παραφράζοντας τον καθηγητή Γεώργιο Κοντογεώργη) είχε πάντα ως βασικό αντιστήριγμά της ένα δικαστικό βαθύ κράτος που παρεμβαίνει αμέσως ή εμμέσως σε όλες τις πτυχές απόδοσης της δικαιοσύνης – ιδιαίτερα σ’ αυτές που αφορούν την αλήτ της θεσμικής κλεπτοκρατίας.

Εξ’ ου και το γεγονός ότι από το 1831 μέχρι σήμερα, ο μηχανισμός που υλοποιεί την «δικαιοσύνη» είναι ο μοναδικός εξουσιαστικός θεσμός που παραμένει αναλλοίωτος και ανέγγιχτος από τις δραστικές κοινωνικές αλλαγές (οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές) που τροποποίησαν ριζικά τη μορφή και το περιεχόμενο όλων των άλλων θεσμών που συγκροτούν τη συντεταγμένη δομή της εξουσίας στη χώρα μας.

Κων. Σχινάς και Γιώργος Φλωρίδης: Υπουργικοί «Βίοι Παράλληλοι»

Από τη «Δίκη» των Στρατηγών (1834) στη «Δίκη» των Τεμπών (2026)

• Το 1833, η βαυαρική Αντιβασιλεία, για την εξόντωση των αγωνιστών της Επανάστασης που θεωρούσε αντίπαλους της, μεταξύ άλλων συνέλαβε και φυλάκισε στις φυλακές του Ναυπλίου τους στρατηγούς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Δημήτριο Πλαπούτα (τον Μάρτιο 1833). Και ανέθεσε το στήσιμο της δίκη τους (1834) στον Άγγλο Εδουάρδο Μάσον που διορίστηκε από την Αντιβασιλεία πρώτος Εισαγγελέας του νεοσύστατου κράτους, με πολιτικό προϊστάμενό του τον δουλόφρονα υπουργό Δικαιοσύνης Κωνσταντίνο Σχινά (επί πρωθυπουργίας Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου)

• Το 2026, ο κ. Γιώργος Φλωρίδης [εκ μεταγραφής από το ΠΑΣΟΚ, διορισμένος υπουργός δικαιοσύνης του κ. Μητσοτάκη από τις 27 Ιουνίου 2023] που θα περάσει στην ιστορία με το μεγαλειωδώς κακόγουστο «ευφυολόγημά» του περί «μπάζων» («όσοι μιλούν για μπάζα, είναι για τα μπάζα»), που κονιορτοποιήθηκε από το γεγονός ότι η πραγματικότητα των μπάζων, αναγνωρίστηκε επισήμως από μια ανεκδιήγητη κυβέρνηση και τη δικαιοσύνη της, που αναγκάστηκαν να αποδεχθούν ό,τι μέχρι τώρα απέρριπταν ειρωνικά, κάτω από την πίεση μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού.

Το εν λόγω «ευφυολόγημα» του κ. Γιώργου Φλωρίδη αποδείχθηκε ανάλογο με τα εκπληκτικής ποιότητας «ποιήματα» του τύπου «ήταν τα στήθη σου άσπρα σαν γάλατα, και μού’λεγες γαργάλα τα» του Γιώργου Αθανασιάδη-Νόβα, «κορυφαίου ποιητή», αποτυχημένου πολιτικού, θλιβερού αποστάτη και συνεργού στο ανακτορικό πραξικόπημα του Ιουλίου του 1965, που έστρωσε το δρόμο στην στρατιωτική δικτατορία του 1967.

• Το 1834, το δικαστήριο αποτελούσαν 5 δικαστές, διορισμένους από την βαυαρική Αντιβασιλεία μέσω του δουλικού της υπουργού Δικαιοσύνης Κωνσταντίνου Σχινά: ο Αναστάσιος Πολυζωίδης ως πρόεδρος και οι δικαστές Γεώργιος Τερτσέτης, Δημήτρης Βούλγαρης, Φωκάς Φραγκούλης, Δημήτρης Σούτσος ως μέλη.

• Ο εισαγγελέας Μάσον ζήτησε την καταδίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα σε θάνατο, ωρυόμενος: «Επιμένω στην Κατηγορία και θα την υποστηρίξω με νύχια και με δόντια. Διακηρύττω τους εγκαλουμένους ως ενόχους, και απαιτώ τον θάνατό τους».

• Τρεις δικαστές συμφώνησαν με την πρόταση του εισαγγελέα και την καταδίκη σε θάνατο του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα. Αλλά, δύο δικαστές αποδείχθηκαν πιστοί υπηρέτες της Δικαιοσύνης: ο Αναστάσιος Πολυζωίδης και ο Γεώργιος Τερτσέτης, αρνήθηκαν να προσυπογράψουν την καταδικαστική απόφαση. Στο έγγραφο της απόφασης, λείπουν οι υπογραφές του Πολυζωίδη και Τερτσέτη. 

• Ο δουλόφρων υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Σχινάς, απευθύνθηκε με ιταμό τρόπο στους δυο δικαστές: «Εν ονόματι του βασιλέως σας διατάσσω να υπογράψετε». Του απάντησαν: «Εν ονόματι της Δικαιοσύνης αρνούμεθα να υπογράψουμε». Ο Κων. Σχινάς κάλεσε σε απολογία τους δυο δικαστές που μειοψήφησαν. Η αξιοπρεπής απάντησή τους ήταν σύντομη: «Σεβαστήκαμε τη Δικαιοσύνη γι’ αυτό δεν υπογράψαμε. Ο εθνισμός μας είναι θεμελιωμένος στο αίμα εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που σκοτώθηκαν στον αγώνα».

Μια αλυσίδα εγκλημάτων «εν ονόματι της δικαιοσύνης»

• Δίκη Τζορτζ Πολκ (12–22 Απριλίου 1949): Μέσα σε 10 ημέρες, ένας αθώος, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Μακεδονία, ο Γρηγόρης Στακτόπουλος, καταδικάστηκε σε ισόβια, με χαλκευμένα «στοιχεία» που είχε κατασκευάσει ο τότε διοικητής της Ασφάλειας, Νικόλαος Μουσχουντής (που το όνομά του δόθηκε σε οδούς της Θεσσαλονίκης). 

• Δίκη Νίκου Νικηφορίδη και των συντρόφων του (24 Φεβρουάριος 1951): Ο Ν. Νικηφορίδης, 5 μαθητές και άλλα 9 άτομα συνελήφθησαν στις 17 Ιανουαρίου 1951 με την κατηγορία ότι υπέγραψαν την «Έκκληση της Στοκχόλμης για την Ειρήνη». Δικάστηκαν εν τάχει στο Φεβρουάριο 1951, στο έκτακτο θανατοδικείο Θεσσαλονίκης.

Αλλά, παρά την κατάρρευση του κατηγορητηρίου, το θανατοδικείο των ένστολων φονιάδων στις 24 Φεβρουαρίου 1951 καταδίκασε σε θάνατο τον Νίκο Νικηφορίδη (τους Δούκα και Δαμιανίδη σε ισόβια, και άλλους 10 κατηγορούμενους σε ποινές από 16 έως 4 χρόνια), και η απόφαση εκτελέστηκε εν τάχει, στις 5 Μαρτίου 1951.

Σε ό,τι αφορά το κατηγορητήριό, ο συνήγορος Τάκος Μακρής διαμαρτυρήθηκε στους ένστολους φονιάδες λέγοντας: «θέλετε να τους πάτε στο εκτελεστικό απόσπασμα δίχως στοιχεία». Υπόψη ότι ο Τάκος Μακρής ήταν συνεργάτης του Κων. Καραμανλή, μετέπειτα υπουργός της ΕΡΕ), και σύζυγος της κ. Δοξούλας Μακρή, γραμματέως του σφαγέως των Εβραίων της Θεσσαλονίκης Μαξ Μέρτεν, 

• Δίκη Νίκου Μπελογιάννη (19/10 έως 16/11/1951): Η πρώτη δίκη του Μπελογιάννη και των συντρόφων του έγινε στο Έκτακτο Θανατο-Στρατοδικείο Αθηνών, με 52 κατηγορούμενους. Στα μέλη του στρατοδικείου περιλαμβάνεται ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο μετέπειτα δικτάτορας του καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967. Οι διψασμένοι για αίμα θανατο-στρατοδίκες επέβαλαν 12 θανατικές καταδίκες, αλλά μετά τη διεθνή κατακραυγή που ακολούθησε, και τη δήλωση του  πρωθυπουργού Νικόλαου Πλαστήρα  ότι η απόφαση δεν θα εκτελεστεί, το δεξιό παρακράτος των δοσιλόγων αποφάσισε να παραπέμψει τους κατηγορούμενους σε νέα δίκη με τη βαρύτερη κατηγορία της κατασκοπείας (με βάση τον Αναγκαστικό Νόμο 375/1936 της μεταξικής δικτατορίας), για τη στήριξη της οποίας έστησαν την «ανακάλυψη ασυρμάτων».

Στη δεύτερη δίκη (15/2 έως 1/3/1952), καταδικάστηκαν σε θάνατο οι: Νίκος Μπελογιάννης, Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος, Ηλίας Αργυριάδης, Έλλη Παππά και Τάκης Λαζαρίδης. Οι 4 πρώτοι εκτελέστηκαν την Κυριακή 30 Μαρτίου 1952, στις 4:12 τα ξημερώματα, με τυφεκισμό στο στρατόπεδο του Γουδή. Δεν εκτελέστηκε η Έλλη Παππά λόγω του ότι μόλις είχε γεννήσει μέσα στη φυλακή και ο Τάκης Λαζαρίδης λόγω του νεαρού της ηλικίας του και επειδή ο πατέρας του είχε εκτελεστεί από τους Βούλγαρους κατακτητές.

Στα 250.000 τηλεγραφήματα που στάλθηκαν στην κυβέρνηση Πλαστήρα από όλο τον κόσμο για να αποτραπούν οι εκτελέσεις, προστέθηκε και η παρέμβαση  του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνος που δήλωσε: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».

• Δίκη των Αεροπόρων (22/8 έως 17/9/ 1952): Παραπέμφθηκαν στο αεροδικείο 20 άτομα (8 αξιωματικοί, 7 υπαξιωματικοί και 5 ιδιώτες). Οι κατηγορούμενοι υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια και ομολόγησαν την ενοχή τους στη δολιοφθορά ενός αεροπλάνου. Η απόφαση: σε 4 κατηγορούμενους ισόβια, σε 2 εικοσαετής κάθειρξη, σε 2 δεκαετής κάθειρξη, και οι υπόλοιποι αθωώθηκαν. Ένας από τους κατηγορούμενους, ο καθηγητής μαθηματικών Χρήστος Δαδαλής, πέθανε κατά τα βασανιστήρια. Στη δίκη που έγινε στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο (30/9 έως 28/11/1953 Νοεμβρίου 1953), με 10 κατηγορουμένους, όλα τα στοιχεία απέδειξαν ότι πρόκειται για σκευωρία. Παρόλα αυτά, οι «δικαστές» δέχθηκαν την ύπαρξη συνωμοσίας και επέβαλαν σε 2 κατηγορούμενους ισόβια, σε 6 ποινές πρόσκαιρης κάθειρξης και 2 αθωώθηκαν.

• Δικη του Νίκου Πλουμπίδη (25/7 έως 3/8/1953): Η δίκη με 92 κατηγορούμενους έγινε στο ‘Εκτακτο θανατο-στρατοδικείο Αθηνών, και κατέληξε σε 12 θανατικές καταδίκες. Ο Στις 25 Ιουλίου 1952 (τέσσερις μήνες πριν από τη σύλληψή του Νίκου Πλουμπίδη στις 25 Νοεμβρίου 1952), από το Πολιτικό Γραφείο (ΠΓ) του ΚΚΕ, εκδόθηκε η κατάπτυστη απόφαση του η οποία ανέφερε ότι «το ΠΓ (δηλαδή ο αδίστακτος Νίκος Ζαχαριάδης)  διαγράφει τον Πλουμπίδη από μέλος του ΚΚΕ και τον καταγγέλλει στο λαό και στο κόμμα σαν χαφιέ, προβοκάτορα και προδότη». Ο Νίκος Πλουμπίδης συνελήφθη στις 25 Νοεμβρίου 1952, τον Αύγουστο 1953, το έκτακτο θανατο-στρατοδικείο Αθηνών τον καταδίκασε "δις εις θάνατο", και εκτελέστηκε στις 14 Αυγούστου 1954, τα χαράματα,  στο δάσος του Δαφνιού.

• Δίκη Μαξ Μέρτεν (Φεβρουάριος 1959): ή πώς απελευθερώνεται από μια δεξιά δωσιλογική κυβέρνηση, ένας Γερμανός εγκληματίας πολέμου, υπεύθυνος για την σφαγή 50.000 χιλιάδων Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Στις 5 Μαρτίου 1959, ο Μέρτεν καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξη από το Ειδικό Στρατοδικείο Εγκληματιών Πολέμου της Αθήνας. Αλλά, στις 3 Νοεμβρίου 1959, η κυβέρνηση Κων. Καραμανλή έθεσε σε ισχύ το Νομοθετικό Διάταγμα με τον ευφημιστικό τίτλο «περί της τροποποιήσεως της περί εγκληματιών πολέμου νομοθεσίας», το οποίο της επέτρεψε να αποφυλακίσει τον Μέρτεν και να απαγορεύσει τη σύλληψη των Γερμανών εγκληματιών πολέμου στην Ελλάδα, χωρίς αυτό να ονομαστεί αμνηστία. Και μ’ αυτό έγινε η μοναδική κυβέρνηση στον κόσμο που αποτόλμησε κάτι τέτοιο.

• Δίκη του Αριστείδη Παγκρατίδη (22/2/1966): ή πώς καταδικάζεται σε θάνατο και εκτελείται ένας αθώος (στις 26-0του 2-1968). http://www.mixanitouxronou.gr/ektelesi-tou-pagkratidi-pou-epese-fonazontas-den-ime-o-drakos-tous-seih-sou/

• Η Δίκη για την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη (3/10–28/12/1966): Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, γιατρός, υφηγητής της ιατρικής σχολής του Πανεπιστήμιου Αθηνών, πρωταγωνιστής της «Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη», και ανεξάρτητος βουλευτής-συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ, δολοφονήθηκε στις 22 Μαϊου 1963 με τη συνεργασία του δεξιού κρατικού και παρακρατικού μηχανισμού.

Η δίκη προετοιμάζονταν επί 17 μήνες (22/5/1963–2/10/1966) και διάρκεσε περίπου 3 μήνες (3/10–28/12/1966). Δηλαδή, η προετοιμασία μιας ελληνοπρεπούς παρωδίας δίκης διάρκεσε περισσότερο από την αντίστοιχη της Δίκης της Νυρεμβέργης. Κι’ αυτό γιατί έπρεπε να «κατηχηθούν» οι μάρτυρες και να επιλεγούν προσεκτικά οι ένορκοι, δεδομένου ότι στο εδώλιο κάθονταν   ολόκληρη η ηγεσία της (Βασιλικής) Χωροφυλακής με επικεφαλής τον στρατηγό Μήτσου και ένας μεγάλος αριθμός των λούμπεν του δεξιού παρακράτους, που έπρεπε να απαλλαγούν.

Ετσι, με τη βοήθεια των επιλεγμένων «εθνικοφρόνων ενόρκων» που έπραξαν στο ακέραιο το «εθνικό τους χρέος», «ο Γρηγόρης Λαμπράκης δεν δολοφονήθηκε». (!!) Και ο αείμνηστος εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας, που είχε προτείνει να κηρυχτούν όλοι ένοχοι κατά το κατηγορητήριο, σχολίασε την απόφαση, λέγοντας: «Η απόφαση μοιάζει με φως εξαντλημένης ηλεκτρικής στήλης».  Όπως τόνισε στην ιστορική του αγόρευση:

«Οι μηχανισμοί που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη, αποτελούνται από κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δοσιλογικής λευχαιμίας... από κα-κοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες και από άλλους φτωχούς διαβόλους... Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα αναμενόταν βοήθεια και σ’ αυτά θα ανατιθόταν σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση «της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχρι-στιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων», κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του Γιοσμά που αναγράφονται πίσω από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη... Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;» https://www.grivas.info/politikes-dolofonies/80-22-1963

• Υπόθεση Ασπίδα (14/11/1966 έως 16/3/1967): ή πώς στήνεται μια σκευωρία για να δικαιολογηθεί ένα επικείμενο πραξικόπημα (21/4/1967)

• Η Δίκη των πρωταιτίων της Χούντας (28/7 έως 29/8/1975): ή πώς ένα εξωνημένος Αρειος Πάγος προστατεύει την πλειονότητα των στελεχών μιας 7ετούς δικτατορίας. Η δίκη προετοιμάστηκε σε 1 χρόνο, (από το καλοκαίρι 1974 μέχρι τον Ιούλιο 1975) και διάρκεσε 1 μήνα (από τις 28/7 έως 29/8/1975) και διεξήχθη στο Πενταμελές Εφετείο Αθηνών υπό την προεδρία του Γιάννη Ντεγιάννη, στις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού. Τρεις πραξικοπηματίες –Γ. Παπαδόπουλος, Στ. Παττακός και Ν. Μακαρέζος– καταδικάστηκαν σε θάνατο (ποινή που μετατράπηκε αμέσως σε ισόβια από τον πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή: «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια»). 

Ας σημειωθεί ότι η δίκη δεν οφείλονταν στην αυτεπάγγελτη δίωξη των πραξικοπηματιών  από την «ευαίσθητη» δικαιοσύνη, αλλά στη μήνυση για εσχάτη προδοσία που υπέβαλε ο νεαρός τότε δικηγόρος Αλέξανδρος Λυκουρέζος και ορισμένοι συνάδελφοί του το καλοκαίρι του 1974.

Στις 2 Ιουλίου 1975 (26 μέρες πριν την έναρξη της δίκης) ο Άρειος Πάγος μηχανεύτηκε ένα τέχνασμα: έσπευσε να χαρακτηρίσει με βούλευμά του ως «στιγμιαίο αδίκημα» το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, που διάρκεσε… 7 χρόνια (7 χρόνια κατά τα οποία οι οσφυοκάμπτες δικαστές του Αρείου Πάγου υπηρέτησαν πιστά το δικτατορικό καθεστώς). Και μ’ αυτό, εξαίρεσαν από τη δίωξη την πλειονότητα των στελεχών της δικτατορίας, αποδεικνύοντας ότι η περιλάλητη «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» αποτελεί το συντομότερο ανέκδοτο, στο καθ’ ημάς μαφιόζικο κράτος.

Αντί επιλόγου

Οι περισσότεροι από τους δικαστές που συμμετείχαν σε όλες τις κρίσιμες δίκες των εγκλημάτων της κρατικής εξουσίας κατά τη μεταπολεμική περίοδο «τοις ρήμασι των αφεντικών τους πειθόμενοι», ανταμείφθηκαν με την προαγωγή τους στις ανώτατες βαθμίδες της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης».

Ενώ, οι ανεπάγγελτοι επαγγελματίες πολιτικοί-υποβολείς τους, εκμεταλλεύονται ένα δίκτυο ρυθμίσεων διαρκούς αυτοπροστασίας τους που θέσπισαν οι ίδιοι, με πυρήνα το κατάπτυστο άρθρο 86 του συντάγματος που και μόνο η ύπαρξή του συνιστά ύβρι. 

Η Δίκη της Νυρεμβέργης ολοκληρώθηκε σε 10 μήνες και 11 ημέρες (20-11-1945 έως 1-10-1946). Η Δίκη του μπαζώματος του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών μάλλον δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ…

Κλεάνθης Γρίβας

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΑΙΩΝΑ, 1898-2000

Κλεάνθης Γρίβας

19-03-2026

Αιτία όλων των πολέμων είναι η τάση για επέκταση

που είναι ενδιάθετη στο DNA κάθε εξουσίας, μικρής ή μεγάλης

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

▪ ΗΠΑ: Από την πρώτη βρετανική αποικία-χωριό  (1607) σε υπερδύναμη (20ος αιώνας)

▪ Οι Διαρκείς πόλεμοι ως επιδίωξη της «διαρκούς ειρήνης»

▪ Ο στόχοι της αμερικανικής επιθετικότητας

▪ Η Δυτική Ευρώπη ως αμερι­κανικό προτεκτοράτο

▪ Σιωνισμός και Αντισημιτισμός - και η συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ

▪ Οι ΗΠΑ είναι «πληρεξούσιος» του Ισραήλ και όχι το Ισραήλ «πληρεξούσιος» των ΗΠΑ

▪ Εβραίοι Σιωνιστές του Ισραήλ και Αμερικάνοι Χριστιανο-σιωνιστές των ΗΠΑ 

ΗΠΑ: Από την πρώτη βρετανική αποικία-χωριό  (1607) σε υπερδύναμη (20ος αιώνας)

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τη δημιουργία της πρώτης αγγλικής αποικίας στο Τζέιμσταουν της Βιρτζίνια το 1607, οι άποικοι μετακινούνταν ολοένα και περισσότερο προς τα δυτικά, αντιμετωπίζοντας τους ντόπιους Αμερικανούς με φρικαλέα βάρβαρους και αιματηρούς πολέμους, με σφαγές, μεταδοτικές ασθένειες, αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών, εγκλεισμούς σε καταυλισμούς–στρατόπεδα συγκέντρωσης και γενοκτονία.

• Το 1898, οι ΗΠΑ –έχοντας ολοκληρώσει την εσωτερική τους διαμόρφωση με την γενοκτονία των ιθαγενών κατοίκων των κατακτημένων περιοχών μέσω ενός ολοκαυτώματος που δεν έχει αναγνωριστεί μέχρι τώρα από την αμερικανική κυβέρνηση– ήταν έτοιμες για την έξοδό τους στη διεθνή σκηνή: με τον πεντάμηνο Αμερικανο–Ισπανικό Πόλεμο (Απρίλιος – Αύγουστος 1898), που προκλήθηκε από τις ΗΠΑ, με αφορμή  μια μυστηριώδη έκρηξη στο αμερικάνικο θωρηκτό Maine στην Αβάνα, οι ΗΠΑ κατέλαβαν ισπανικές κτήσεις (Φιλιππίνες, Γκουάμ, Πουέρτο Ρίκο), εξασφάλισαν την ανεξαρτησία της Κούβας, και καθιερώθηκαν ως κυρίαρχη δύναμη στον Ειρηνικό και την Καραϊβική (Συνθήκη του Παρισιού του 1898).

• Είκοσι χρόνια αργότερα, οι ΗΠΑ με την -σκοπίμως καθυστερημένη- είσοδό τους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) που είχε ως αποτέλεσμα να διαλυθούν τέσσερεις αυτοκρατορίες (Ρωσική, Γερμανική, Οθωμανική και Αυστροουγγρική) και να αποδυναμωθούν δύο (Βρετανική και Γαλλική), έδωσαν τέλος σε έναν αιώνα κυριαρχίας της Ευρώπης εν συνόλω στη διεθνή σκηνή (που διάρκεσε από την Συνθήκη της Βιέννης το 1815 μέχρι την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914) . 

• Με τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945) ολοκληρώθηκε η διαδικασία της οριστικής αναγωγής των ΗΠΑ σε παγκόσμια υπερδύναμη και η διαίρεση της Ευρώπης σε δύο ζώνες επιρροής, μία των Ηνωμένων Πολιτειών (η δυτική) και μία της Σοβιετικής Ενωσης (η ανατολική), με βάση τη «συμφωνία των ποσοστών» μεταξύ Τσόρτσιλ – Στάλιν (Μόσχα 9 -10 Οκτωβρίου 1944), η οποία επικυρώθηκε από τους «τρεις μεγάλους», Ρούζβελτ, Τσόρτσιλ, Στάλιν στη Διάσκεψη της Γιάλτας (Κριμαία, 4-11 Φεβρουαρίου 1945), μετατρέποντας τα κράτη της δυτικής και της ανατολικής Ευρώπης σε φόρου υποτελή στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ, αντιστοίχως. 

Εκτοτε, «κεντρικός και αμετάλλακτος στόχος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και μοναδικός λόγος των κινητοποιήσεων της μεγαλύτερης στρατιωτικής μηχανής του κόσμου ήταν και παραμένει η συντήρηση και η διαρκής αναπαραγωγή ενός διεθνούς πλαισίου που διασφαλίζει τη ληστρική εκμετάλλευση του πλανήτη από την αμερικανική αυτοκρατορία, επιτρέποντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, με το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού, να σφετερίζονται και να καταναλώνουν κάθε χρόνο το 50% των παγκόσμιων πρώτων υλών που είναι απαραίτητες για τη συντήρηση του σημερινού τρόπου ζωής. Αυτό σημαίνει την διατήρηση της θέσης της στη διεθνή αρένα, πράγμα που γίνεται όλο και πιο δύσκολο καθώς αναδύονται νέοι ανταγωνιστές».

(Κλεάνθης Γρίβας: Πλανητική Κυριαρχία και «Ναρκωτικά» - εκδ. Λιβάνης, 1997 – Ιανός, 2006 ) 

Οι Διαρκείς πόλεμοι ως επιδίωξη της «διαρκούς ειρήνης»

Απ’ αυτή την άποψη, οι ΗΠΑ είναι υποχρεωμένες να επιδίδονται σε «διαρκούς πολέμους» που προβάλλονται ως επιδίωξη της «διαρκούς ειρήνης».

• Στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο (1945-1989), οι ΗΠΑ ήταν μια υπερδύναμη στο πλαίσιο του διπολικού κόσμου που είχε προκύψει από το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και, εκ των πραγμάτων, ήταν υποχρεωμένες να ρυθμίζουν την εξωτερική τους πολιτική με βάση την ύπαρξη του «αντίπαλου δέους», και τη διαχείριση του πυρηνικού τους οπλοστασίου, έχοντας πάντα κατά νου τη μη-παραβίαση μιας απόλυτης κόκκινης γραμμής: της «Εξασφαλισμένης Αμοιβαίας Καταστροφής» (που το αρκτικόλεξο στην αγγλική απόδοσή της – Mutual Assured Destruction  – σχηματίζει τη λέξη MAD που σημαίνει ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ).

Σ’ αυτή τη φάση, οι δύο υπερδυνάμεις ποτέ δεν συγκρούστηκαν απευθείας μεταξύ τους, περιοριζόμενες πάντοτε σε «πολέμους δι΄ αντιπροσώπου» σε όποια σημεία του πλανήτη διαπιστώνονταν ότι υπήρχε σύγκρουση των συμφερόντων τους.

• Στη δεύτερη μεταβατική περίοδο (1990-2000), οι ΗΠΑ αναδείχθηκαν ως μοναδική υπερδύναμη στο πλαίσιο του σύντομου μονοπολικού κόσμου που προέκυψε από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ (25 Δεκεμβρίου 1991), η οποία σηματοδότησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, στη διάρκεια του οποίου οι ΗΠΑ ήταν υποχρεωμένες να διαμορφώνουν την εξωτερική τους πολιτική σε συνεργασία με τους υποτελείς «συμμάχους» τους και τα απομεινάρια των διεθνών οργανισμών που εκφράζανε την ανύπαρκτη «διεθνή νομιμότητα» κατά την προηγούμενη ιστορική φάση (όπως ο ΟΗΕ), μέχρι να καλυφθούν τα κενά επιρροής και εξουσίας που δημιουργήθηκαν από την ανατροπή του διπολισμού.

• Στη διανυόμενη τρίτη περίοδο (2001 και μετά), οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν την ανάδυση της Κίνας και της Ρωσίας που επιδιώκουν τη συμμετοχή τους στη διαμόρφωση της νέας διεθνούς τάξης η οποία θα καλύψει αναπόφευκτα το κενό που δημιουργήθηκε από την ανατροπή της προηγούμενης. 

Σ΄ αυτή τη φάση οι ΗΠΑ διακανονίζουν την εξωτερική τους πολιτική εντελώς ανεξάρτητα και θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα που διαθέτουν (στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά και διπλωματικά) απαλλαγμένες πλέον από τους περιορισμούς που τους επιβάλλονταν άχρηστους υποτελείς «συμμάχους» και νεκρούς πλέον διεθνείς οργανισμούς.

Η φάση αυτή άνοιξε στις 11/9/2001 με την τηλεοπτική επίθεση στους δίδυμους πύργους (που προβλήθηκε ως τρομοκρατική ενέργεια κάποιων ορεσίβιων που διαβίωναν στις σπηλιές του Αφγανιστάν) και τη δήθεν επίθεση στο Πεντάγωνο, στην οποία δεν βρέθηκε κανένα ίχνος του δήθεν «καταστραφέντος» αεροπλάνου.

Όπως τόνισα την ημέρα της «επίθεσης» στην εκπομπή της ΕΡΤ3 «Έκτακτη Επικαιρότητα» του Παντελή Σαββίδη, στις 11/9/2001 ώρα 8.30 μ.μ. (ελληνική ώρα), μόλις 4 ώρες μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους):

«Κατά τη γνώμη μου, τα χτυπήματα αυτά εκδηλώθηκαν στο πλαίσιο ενός τεράστιου στρατιωτικο-πολιτικού πραξικοπήματος από ορισμένες ελίτ της αμερικανικής ακροδεξιάς, που είχε ως στόχο (α) την πλήρη ανατροπή του συσχετισμού των δυνάμεων μεταξύ των ελίτ της εξουσίας στο εσωτερικό των ΗΠΑ και (β) τη ριζική αναδιάταξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην κατεύθυνση του μετασχηματισμού των ΗΠΑ από υπερδύναμη σε Αυτοκρατορία».

[Βλ. Τα Φαντάσματα της 11/9/2001, https://grivas.info/tromokratia/211-11-2001-1-11-2001] 

Σ’ αυτές τις συνθήκες, η γεωπολιτική πραγματικότητα διαμορφώνεται με βάση τη στρατιωτική ισχύ και κάθε εκδήλωση περιφερειακής ανυπακοής απέναντι στη Νέα Ρώμη αντιμετωπίζεται με την ωμή στρατιωτική βία. Εξ’ ου και η αλυσίδα των αμερικανικών στρατιωτικών επεμβάσεων σε πλείστα όσα σημεία του πλανήτη, με τη συνεργασία ενός εσμού τέως ή δήθεν «διανοουμένων» που έχουν μεταμορφωθεί σε «κομισάριους» του νέου αφέντη και ενός πλήθους Κυβερνητικών «Μη-Κυβερνητικών» Οργανώσεων.

Ο στόχοι της αμερικανικής επιθετικότητας

Η αμερικανο-βρετανική εισβολή και κατοχή στο Ιράκ δεν αφορούσε μόνο στα πετρελαϊκά αποθέματα αυτής της χώρας (δεδομένου ότι αυτά μπορούσαν να ελεγχθούν με πολλούς άλλους τρόπους). Αφορούσε την  πρωτίστως την ανέφικτη προσπάθεια για αμερικανική πλανητική κυριαρχία.

«Όπως τονίζεται στο «Project for the New American Century» (το σχέδιο των ΗΠΑ για παγκόσμια κυριαρχία που αποτελεί τη στρατηγική βίβλο της χούντας του Μπους), στόχος είναι “η συντήρηση της αμερικανικής στρατιω­τικής κυριαρχίας, η εξασφάλιση της αμερικανικής γεωπολιτικής ηγεμονίας και η διατήρηση της αμερικανικής ειρήνης”. Κι αυτό συνεπάγεται:

1) Την επιβολή πλήρους αμερικανικού ελέγχου στη Μέση Ανατολή, πράγμα που σημαίνει ότι, σύμφωνα με την  αυτοκρατορική «λογική», οι επόμενοι στόχοι θα είναι το ΙΡΑΝ και η ΣΥΡΙΑ, εάν δεν «ενσωματωθούν» με πολιτικά, οικονομικά και διπλωματικά μέσα.

2) Την εξουδετέρωση της Ρωσίας και την περιστολή της εξάπλωσης της Κίνας. Αυτό προϋποθέτει την «ΙΡΑΚΙΝΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΟΥ ΙΡΑΝ (που αποτελεί βασικό παράγοντα στη διεθνή ενεργειακή σκακιέρα, δεδομένου ότι διαθέτει το 20% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου και το 16% των παγκόσμιων αποθεμάτων φυσικού αερίου).

3) Την πλήρη καθυπόταξη και ενσωμάτωση της Ευρώπης στο σχεδιασμό της Pax Americana, με τρόπο ώστε να αποφευχθεί η πιθανότητα της ολοκλήρωσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης (που θα μπορούσε να αποτελέσει αντίπαλο πόλο στη μονοκρατορία των ΗΠΑ).»

[Κλεάνθης Γρίβας: «Αμερικάνικη Αυτοκρατορία» – Εν όψει μιας νέας επίθεσης στο Ιράν, Περ. Πλατεία, Μάϊος 2006] 

Η Δυτική Ευρώπη ως αμερι­κανικό προτεκτοράτο

Η αδυναμία της Ευρώπης να συγκροτήσει μια ενιαία στάση απέναντι στον Αμερικανό «προστάτη», οφείλεται στο γεγονός ότι από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα ποτέ δεν υπήρξε μια ευρω­παϊκή «Ευρώπη». Όπως το θέτει ο Zbigniew Brzezinski:

«Η σκληρή αλήθεια είναι ότι η Δυτική Ευρώπη (και σε αυξανόμενο βαθμό και η Κεντρική Ευρώπη) παραμένει σε μεγάλο βαθμό αμερι­κανικό προτεκτοράτο, με τα συμμαχικά κράτη να θυμίζουν τους παλιούς φόρου υποτελείς». («Η Μεγάλη Σκακιέρα», 1997, σελ. 110).

Συνεπώς, το ζήτημα δεν έγκειται στο εάν οι Ευρωπαίοι θα υποβιβαστούν σε κάτι που είναι ήδη (δηλαδή, σε υποτελείς των ΗΠΑ), αλλά το εάν έχουν την πολιτική βούληση να πάψουν να είναι υποτελείς. Για να επιτευχθεί αυτό, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να αποτινάξουν τον Αμερικανό αποικιοκράτη που έχουν εσωτερικεύσει, και να θέσουν κάποτε επί τάπητος τη διεκδίκηση του οράματος του Ντε Γκολ για «μια ενωμένη Ευρώπη από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια».

Μια τέτοια Ευρώπη θα μπορούσε να αποτελέσει το μοναδικό αντίπαλο δέος απέναντι στην Αμερικανική μονοκρατορία, γιατί συγκροτεί μια υπερδύναμη που είναι απολύτως αυτάρκης από άποψη ενέργειας, πρώτων υλών, ανθρώπινου δυναμικού, διατροφικών μέσων και άμυνας (διαθέτοντας το δεύτερο μεγάλο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο), μια υπερδύναμη μπροστά στην οποία οι ΗΠΑ θα αποτελούσαν δύναμη δεύτερης κατηγορίας εάν πάρει κανείς υπόψη ότι είναι πλήρως εξαρτημένες από την καταλήστευση και την εισαγωγή του 90% των πρώτων υλών που είναι αναγκαίες για τη συντήρηση της οικονομικής και στρατιωτικής τους ισχύος.

Αλλα, οι εμφανώς διανοητικά υπολειπόμενοι και ψυχικά διαταραγμένοι Ευρωπαίοι δήθεν «ηγέτες», ως τυπικά προϊόντα και υπηρέτες ενός  υπερεθνικού βαθέως κράτους, αδυνατούν ακόμη και να σκεφτούν μια τέτοια δυνατότητα. 

Σιωνισμός, Αντισημιτισμός και η συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ 

Η ιστορία του κράτους του Ισραήλ είναι η ιστορία της βίαιης κατάκτησης της Παλαιστίνης από τους Ευρωπαίους Εβραίους Σιωνιστές εποίκους, κυρλιως από τις πλέον καθυστερημένες περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα εβραϊκό κράτος σε μια γη που κατοικούνταν από αραβικό πληθυσμό.

Ο βίαιος αποικισμός της Παλαιστίνης επιτεύχθηκε μέσω ενός σιωνιστικού ολοκαυτώματος σε βάρος των Παλαιστίνιων από έναν λαό που λησμόνησε ότι έξι εκατομμύρια ομοεθνείς του υπήρξαν τραγικά θύματα του ναζιστικού ολοκαυτώματος, στο οποίο αναφέρονται κατά κόρον οι εν εξουσία Σιωνιστές ως μέσο για την ακύρωση κάθε κριτικής κατά του Ισραήλ, παρακάμπτοντας εντέχνως την ιστορική διδαχή ότι όλα τα αποικιακά σχέδια είναι παντού και πάντα ρατσιστικά και γενοκτονικά, περιλαμβάνοντας την εθνοκάθαρση των ιθαγενών πληθυσμών. Για τους Σιωνιστές, οποιαδήποτε κριτική στο Σιωνισμό και στο κράτος του Ισραήλ χαρακτηρίζεται ως έκφραση αντισημιτισμού, παρέχοντας τους μια ασπίδα για οποιοδήποτε έγκλημα διαπράττουν.

• Ο Σιωνισμός είναι μια επεκτατική πολιτική ιδεολογία που, όπως κάθε πολιτική ιδεολογία υπόκειται νομίμως σε κριτική – θετική από τους αποδέκτες της και αρνητική από τους επικριτές της. Ενώ,

• Ο αντισημιτισμός είναι μια φονική ρατσιστική ιδεολογία που, όπως όπως κάθε ρατσιστική ιδεολογία, είναι απολύτως καταδικαστέα αφεαυτής γιατί επιδιώκει την εξόντωση οιουδήποτε γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που κάνει σε βάρος τρίτων.

Πολύ πριν δημιουργηθεί το κράτος του Ισραήλ το 1948, με μια λογικά διαστροφική ταχυδακτυλουργία, οι Σιωνιστές ταύτισαν τον αντισημιτισμό με αποτέλεσμα να ακυρώνουν κάθε κριτική στον σιωνισμό, χαρακτηρίζοντας την ως αντισημιτισμό. Ετσι, μια καταδικαστέα φονική ρατσιστική ιδεολογία τέθηκε στην υπηρεσία μιας επεκτατικής πολιτικής ιδεολογίας που είναι υπεράνω κάθε κριτικής. 

Οι ΗΠΑ είναι ¨πληρεξούσιος" του Ισραήλ και όχι το Ισραήλ "πληρεξούσιος" των ΗΠΑ

Μέχρι σήμερα, οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν πολεμούσαν ποτέ απευθείας μεταξύ τους. Και όπου συγκρούονταν τα συμφέροντά τους, πάντοτε πολεμούσαν η μία την άλλη δι’ «αντιπροσώπων» τους κάποιες μικρές δυνάμεις. Αυτό διασφάλιζε το απαραβίαστο του απόλυτου κανόνα της «Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής» (που το αρκτικολεξό της στην αγγλική σχηματίζει τη λέξη MAD που σημαίνει ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ), απoτρέποντας τον πυρηνικό αφανισμό του πλανήτη. (MAD) και απέτρεπε τον πυρηνικό αφανισμό του πλανήτη.

Αυτό ίσχυε σε όλους τους φονικούς πολέμους που διέπραξαν μέχρι σήμερα όλοι οι ιμπεριαλισμοί και ιδιαίτερα ο αμερικανικός, στην Κορέα, το Βιετνάμ, την Καμπότζη, το Λάος, τη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, τη Νικαράγουα και αλλού.

Αλλά στον εν εξελίξει πόλεμο κατά του Ιράν (που διεξάγεται στο πλαίσιο του σημερινού ανάποδου κόσμου) η σχέση αυτή φαίνεται ότι έχει ανατραπεί: μια μικρή δύναμη, το Ισραήλ,  πολεμάει έχοντας ως «αντιπρόσωπό» της μια μεγάλη δύναμη, τις ΗΠΑ. Άραγε η ανατροπή αυτής της σχέσης θα οδηγήσει και στην παραβίαση του απόλυτου κανόνα της «Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής» (MAD) και στον πυρηνικό αφανισμό του πλανήτη από τους Παράφρονες που κυβερνούν τον κόσμο;

Εβραίοι Σιωνιστές του Ισραήλ και Αμερικάνοι Χριστιανο-σιωνιστές των ΗΠΑ

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή παρουσιάζει μια μοναδική ιδιομορφία: είναι πόλεμος μεταξύ δύο σκοταδιστικών θεοκρατιών: απ’ τη μια μεριά, η συμμαχία των Εβραίων Σιωνιστών του Ισραήλ και των φανατικών Αμερικανών ευαγγελικών Χριστιανο-σιωνιστών των ΗΠΑ (του ισχυρότερου λόμπι που καθορίζει την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική), από την άλλη, μια σκοταδιστική θεοκρατία του Ιράν, και στη μέση τα αιώνια θύματα, οι άμαχοι.

Είναι ένας πόλεμος που ξεδιπλώνεται με πολλές διαστάσεις: μια ιδεολογική (αγώνας ενάντια στον ισλαμισμό), μια αποικιακή (κατάκτηση του «ζωτικού χώ­ρου»), μια φυλετική και ρατσιστική (υποδούλωση ή εξάλειψη των Παλαιστινίων), και μια ιμπεριαλιστική (με το οικονομικό και γεωπολιτικό περιεχόμενο του όρου). Ενας πόλεμος στο διαστροφικό πλαίσιο των διαρκών πολέμων που προβάλλονται ως πόλεμοι για μια «διαρκή ειρήνη». 

Είναι ένας πόλεμος στην αλυσίδα των πολέμων που διαψεύδουν την κατηγορηματική διαβεβαίωση του Ηρόδοτου σύμφωνα με την οποία «κανένας δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να διαλέγει τον πόλεμο αντί για την ειρήνη», γιατί η συναισθηματική πανούκλα του εθνικισμού, του ρατσισμού και της πατριδο-πολεμοκαπηλείας σαρώνει εξακολουθητικά όλη επιφάνεια του πλανήτη, και σέρνει διαρκώς τα κράτη στον χωρίς επιστροφή δρόμο της στρατιωτικής σύγκρουσης, επιβάλλοντας ως λογική την διανοητική διαστροφή για την οποία προειδοποιούσε ο George Orwell στο 1984: «Ο Πόλεμος είναι Ειρήνη. Η Ελευθερία είναι Σκλαβιά. Η Άγνοια είναι Δύναμη». 

Ο αποικιοκρατικός και ιμπεριαλιστικός ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΑΙΩΝΑΣ πήρε τέλος με ένα  Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1914-1918. Το ερώτημα είναι τί θα χρειαστεί να πληρώσει η ανθρωπότητα για το εν εξελίξει τέλος του ιμπεριαλιστικού ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΑΙΩΝΑ.

 «Ο Πόλεμος είναι Ειρήνη. Η Ελευθερία είναι Σκλαβιά. Η Άγνοια είναι Δύναμη»

Προσωπική δήλωση: Δεν μου προκαλεί καμιά θλίψη η αλληλο-εξόντωση των αξιωματούχων του βαθέως κράτους του Ισραήλ, του Ιράν, των ΗΠΑ, της Κίνας και όποιας άλλης κρατικής εξουσίας, που είναι υπεύθυνοι για μαζικές σφαγές εκατομμυρίων αμάχων. Κατά την άποψή μου, είναι έκφραση μιας καλοδεχούμενης παρέμβασης τού από «μηχανής θεού», που ενυπάρχει σε όλες τις ενδο-εξουσιαστικές συγκρούσεις, αποδίδοντας μερικώς δικαιοσύνη. Γιατί, η δολοφονία αμάχων ήταν και θα είναι πάντα ένα ειδεχθέστατο έγκλημα, ανεξάρτητα από το ΠΟΙΟΣ το διαπράττει.

Κλεάνθης Γρίβας

ΚΑΘΑΡΣΗ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ  ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΥΒΡΕΩΣ

Κλεάνθης Γρίβας

19-01-2026

Οι 4 καβαλάρηδες της εξουσιαστικής αποκάλυψης 

 1. ΘΕΣΠΙΣΗ ΝΕΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

2. ΜΕΤΡΑ ΚΑΘΑΡΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ

3. ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

4. ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

5. ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

6. Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΓΕΝΝΑ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ 

Η Δημοκρατία εμπεριέχεται σε 5 λέξεις: Εκλεξιμότητα, Ανακλητότητα, Εναλλαξιμότητα (δυνατότητα εναλλαγής σε τακτά διαστήματα), Υπευθυνότητα και Λογοδοσία. Με πυρήνα αυτές τις έννοιες συγκροτείται κάθε γνήσια αυθόρμητο και αχειραγώγητο κοινωνικό κίνημα, το οποίο μετά από μια πρώτη περίοδο «δημιουργικού χάους», αρχίζει να εφευρίσκει δικές του μορφές αυτο-οργάνωσης και να συγκροτεί σταδιακά μια πλατφόρμα πολιτικών διεκδικήσεων, διαμέσου της οποίας περνάει από τη φάση του «τί δεν θέλω» στη φάση του «τι θέλω».  Θέλοντας να συμβάλλω σ’ αυτή τη διεργασία, επιχειρώ να διατυπώσω μια ενότητα προτάσεων, οι οποίες είναι διαρκώς ανοικτές για διόρθωση, συμπλήρωση ή απόρριψη.

Κάθε αναζωογονητικό κίνημα μιας κοινωνίας είναι διαρκώς αντιμέτωπο με τη διαρκώς επαναβεβαιωμένη διαπίστωση του Robert Michels ότι «μέσα σε όλα ανε­ξαιρέτως τα κόμματα, διαμορφώνονται ολιγαρχικές δομές, και οι αποφασιστικές εξουσίες και αποφάσεις συγκε­ντρώνονται στα χέρια μικρών ηγετικών μειοψη­φιών που ουσιαστικά καθίστανται ανεξέλεγκτες από το πλήθος των μελών και των οπαδών», σύμφωνα με τον «Σιδερένιο Νόμο της Ολιγαρχίας» (Robert Michels: Κοινωνιολογία των Πολιτικών Κομμάτων στη Σύγχρονη Δημοκρατία - Έρευνες γύρω από τις ολιγαρχικές τάσεις του ομαδικού βίου – γερμανική έκδοση, 1910 – Γνώση, 1997).

Αλλά αυτό δεν πρέπει να οδηγεί στην παραίτηση από τη διεκδίκηση της ουτοπίας που, κάτω από ορισμένες συνθήκες αποτελούν τον μοναδικό ρεαλισμό – όπως συμβαίνει σήμερα. Γιατί καμιά κοινωνία δεν μπορεί να υπάρχει εάν δεν διατηρεί ζωντανή την ιδέα της «εφόδου στον ουρανό», που αποτελεί το οξυγόνο της.

Τέλος, στον Επίλογο θίγεται το άκρως κρίσιμο ζήτημα της σωματικής και ψυχικής υγείας των ασκούντων εξουσία που κατά κανόνα αναπτύσσουν ένα Σύνδρομο της Ύβρεως, (με βάση τις αναλύσεις του David Owen, διακεκριμένου Βρετανού νευροφυσιολόγου και πρώην υπουργού εξωτερικών στα αποκαλυπτικά βιβλία του «Ασθενείς Ηγέτες στην Εξουσία – Πόσο οι αρρώστιες επηρέασαν τους πολιτικούς τα τελευταία 100 χρόνια» (Καστανιώτης, 2008) και  «The Hubris Syndrome: Bush, Blair and the Intoxication of Power» (2007 – ISBN 978-1-84275-219-7).

1. ΘΕΣΠΙΣΗ ΝΕΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Στόχος είναι η διαμόρφωση ενός νέου Συντάγματος απαλλαγμένου από τις σκόπιμες παθογένειες των παρα-Συνταγμάτων της Μεταπολίτευσης που κάλυψαν την άνοδο της Ελληνικής Εκλόγιμης Κοινοβουλευτικής Κλεπτοκρατίας, τα άρθρα του οποίου θα διατυπώνονται με τρόπο απολύτως σαφή και μονοσήμαντο που δεν θα επιδέχονται πολλαπλές ερμηνείες.

Στο νέο Σύνταγμα, θα πρέπει να θεσπίζεται:

 1) Κατάργηση όλων των προνομίων και των ασυλιών των βουλευτών και των κυβερνητικών και κρατικών αξιωματούχων.

• Κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, δεδομένου ότι οι βουλευτές δεν μπορεί να είναι άεργοι ή ανεπάγγελτοι, και, συνεπώς, καλύπτονται από το επαγγελματικό ασφαλιστικό τους ταμείο. 

• Κατάργηση όλων των αποζημιώσεων για συμμετοχή των βουλευτών στις συνεδριάσεις της βουλής ή στις διάφορες επιτροπές, δεδομένου ότι αυτή είναι η δουλειά για την οποία εκλέγονται και πληρώνονται. 

• Κατάργηση όλων βουλευτικών παροχών σε χρήμα, «είδος» και υπηρεσίες, όπως ατέλειες σε μετακινήσεις, επικοινωνίες, αυτοκίνητα, οδηγούς, υπαλλήλους των πολιτικών τους γραφείων, απασχόληση αστυνομικών για τη φύλαξή τους (από ποιούς;), κ.α.

2) Περιορισμός του αριθμού των βουλευτών (π.χ. σε 100 ή σε 150) – oι οποίοι είναι άμεσα εκλέξιμοι, ανακλητοί –ανά πάσα στιγμή – και εναλλάξιμοι σε καθορισμένο διάστημα.

3) Προσδιορισμός ανώτατου ορίου μέχρι δύο θητείες των βουλευτών και των πρωθυπουργών. 

4) Προσδιορισμός ανώτατου ορίου της αμοιβής των βουλευτών (μέχρι το διπλάσιο της ισχύουσας κατώτερης αμοιβής εργασίας).

5) Εκλογή των βουλευτών από Ενιαίο Ψηφοδέλτιο κατά εκλογική περιφέρεια το οποίο θα περιλαμβάνει όλους εκείνους που επιθυμούν να είναι υποψήφιοι (σε ριζική αντίθεση με το σημερινό κλεπτοκραπτικό σύστημα όπου οι βουλευτές εκλέγονται από τον κάθε κομματικό φύλαρχο-«αρχηγό» ο οποίος διαμορφώνει το κομματικό ψηφοδέλτιο «Του»).

6) Κατάργηση -και όχι τροποποίηση- του κατάπτυστου Άρθρου 86 του ισχύοντος παρα-Συντάγματος και παραπομπή στη δικαιοσύνη όλων των κρατικών αξιωματούχων με βάση τους νόμους που ισχύουν για όλους τους πολίτες. και ανάκληση της βουλευτικής ιδιότητας εκείνων που παραβιάζουν τις συνταγματικές τους υποχρεώσεις.

7) Καθιέρωση του υποχρεωτικού Δημοψηφίσματος, κατά το Ελβετικό πρότυπο:

• Με συγκέντρωση υπογραφών (π.χ. 200 ή 300 χιλιάδων), τίθεται σε δημοψήφισμα οποιοδήποτε άρθρο του Συντάγματος, πλην των Θεμελιωδών διατάξεων.

• Με συγκέντρωση υπογραφών (π.χ. 50 ή 60 χιλιάδων), τίθεται σε δημοψήφισμα οποιοσδήποτε νόμος για τον οποίο υπάρχει ευρύτατη διαφωνία.

• Και για κάθε μείζων θέμα που αφορά θέματα Εθνικής Κυριαρχίας (από άποψη πολιτειακή, πολιτική, οικονομική, νομοθετική, κλπ.).

8) Καθιέρωση της συμμετοχής του λαού στην απονομή της δικαιοσύνης με την εφαρμογή των ορκωτών δικαστηρίων σε όλες τις βαθμίδες του δικαστικού μηχανισμού. 

9) Πρέπει να τεθεί το ζήτημα της επιλογής των δικαστών όλων των βαθμίδων με κλήρωση – ίσως κατά το πρότυπο της εκλογής με κλήρωση της συμμετοχής του λαού στην απονομή της δικαιοσύνης με την εφαρμογή των ορκωτών δικαστηρίων σε όλες τις βαθμίδες του δικαστικού μηχανισμού.

10) Δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου (το οποίο μπορεί να έχει 5 έως 7 μέλη που με διετή θητεία που εκλέγονται με κλήρωση από τους καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου όλων των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (εν ενεργεία και ομότιμους)

11) Δημιουργία Μόνιμης Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου των Κατασταλτικών Δυνάμεων. Σ’ αυτή εκπροσωπούνται 7–11 βουλευτές που εκλέγονται με κλήρωση αναλογικά με τη δύναμη των κομμάτων που εκπροσωπούνται στη βουλή. Η Μόνιμη Επιτροπή θα έχει διευρυμένες αρμοδιότητες ελέγχου και επιβολής κυρώσεων, ενώ τα μέλη της είναι ανακλήσιμα από τους εκλογής τους.

12) Διαχωρισμός του Κράτους από την Εκκλησία. 

2. ΜΕΤΡΑ ΚΑΘΑΡΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ

• Άσκηση διώξεων και επιβολή κυρώσεων (ποινικών και αστικών) σε όλους του κυβερνητικούς, κομματικούς και κρατικούς κλεπτοκράτες που ενήργησαν και ενεργούν προς ίδιον όφελος και σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας, στο αδιαφανές πορνείο της μεταπολιτευτικής κυνο-βουλευτικής "δημοκρατίας" και οδήγησαν ένα ολόκληρο λαό σε αδυναμία να έχει επίγνωση της ύπαρξης και της κατάστασής του.

3. ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

1. Επιδίωξη της επαναδιαπραγμάτευσης των Μνημονίων, που στραγγαλίζουν την ελληνική οικονομία προς όφελος της Διεθνούς Χρηματοπιστωτικής Μαφίας (πρωτίστως, των γερμανικών τραπεζών και δευτερευόντως των γαλλικών τραπεζών, των τραπεζών της Ευρωζώνης και των κάθε είδους κερδοσκοπικών ιδρυμάτων που δρουν διεθνώς), και δεσμεύουν την κοινωνία για τα 100 επόμενα χρόνια.

Σημείωση: Ήδη, εξαιτίας του μνημονίου που επιβλήθηκε με κατοχικό τρόπο στη χώρα για να την «σώσει» από το χρέος, το δημόσιο χρέος από 116% που ήταν στο τέλος του 2009 έχει φτάσει το 144% και κινείται προς το 160%, καθιστώντας αναπόφευκτη την οικονομική και πολιτική χρεοκοπία.

2. Άμεση κατάργηση του διαβόητου τετραετούς Εσωτερικού Μνημονίου (2026-2029) που ψηφίστηκε πρόσφατα από την -μειοψηφική- κυβέρνηση της ΝΔ, επιτείνοντας περαιτέρω την φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.

3. Επιδίωξη της πληρωμής από τις τράπεζες του μέρους του χρέους που οι ίδιες δημιούργησαν με τις τοκογλυφικές δραστηριότητές τους. Αυτό συνεπάγεται διαγραφή σημαντικού μέρους του χρέους.

4. Επιδίωξη της διενέργειας Διεθνούς Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού χρέους για να διαπιστωθεί ποιο μέρος είναι «επαχθές» και πρέπει να διαγραφεί αμέσως.

Αυτό σημαίνει άνοιγμα όλων των φακέλων της Κλεπτοκρατίας της Μεταπολίτευσης (της Siemens, του C4I, των υποβρυχίων που γέρνουν, των αξονικών τομογράφων στα νοσοκομεία, των δημοσίων έργων που πήραν χαριστικά γερμανικές εταιρείες, του ΟΤΕ, των Λέοπαρντ, Novartis, κ.α.)

5. Κατάργηση του Τραπεζικού Απόρρητου, το οποίο προστατεύει μόνο τους διαχειριστές του «νόμιμου» και του παράνομου οργανωμένου πολιτικο-οικονομικού εγκλήματος.

6. Απαγόρευση στις Τράπεζες να είναι Εμπορικές και Επενδυτικές, συγχρόνως.

7. Απαγόρευση στις Τράπεζες να εκδίδουν κερδοσκοπικά χρηματοοικονομικά εργαλεία.

4. ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

1. Κατάργηση των δύο επαίσχυντων και ντροπιαστικών νομοθετικών ρυθμίσεων με τις οποίες η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή καθιέρωσε την - μοναδική διεθνώς - ασυλία των Γερμανών Εγκληματιών Πολέμου στην Ελλάδα.

2. Διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα στις οποίες περιλαμβάνεται: 

• Η αποζημίωση της Ελλάδας που επιδικάστηκε στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) για την αποκατάσταση των ζημιών που προκάλεσαν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στην οικονομική υποδομή της Ελλάδας (7,1 δις δολάρια αγοραστικής αξίας 1938) 

• Η επιστροφή του «κατοχικού δανείου» (3,5 δις δολάρια αγοραστικής αξίας 1938). 

• Η αποζημίωση των θυμάτων της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα.

• Η επιστροφή όλων των αρχαιολογικών θησαυρών που λεηλάτησαν Γερμανοί αξιωματικοί από τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας.

5. ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

1. Καταγγελία και μονομερής αποχώρηση από την συμφωνία Mercosur που υπέγραψε στις 17 Ιανουαρίου 2026 η μη-εκλεγμένη λαίδη Macbeth der Leyen που καταδικάζει σε θάνατο τον πρωτογενή τομέα στη χώρα μας, έχοντας κατά νου την προειδοποίηση του Thomas Jefferson (1743–1826), τρίτου προέδρου των ΗΠΑ, σύμφωνα με την οποία «κανένα κράτος δεν μπορεί να είναι κυρίαρχο εάν δεν ελέγχει το νόμισμα και την τροφή του».

Η Ελλάδα έχει παραδώσει τον έλεγχο του νομίσματός της με την ένταξη της στην Ευρωζώνη (διάβαζε Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή άλλως πως -μεταναζιστική;- Γερμανία). Παράλληλα, παρέδωσε αρχικά τον μερικό έλεγχο της τροφής της στις «αναπτυγμένες χώρες της Ε.Ε.  με τη συμμετοχή της στην Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) και εν συνεχεία παρέδωσε τον πλήρη έλεγχό της τροφής της με την καταστροφή του πρωτογενούς τομέα με την αποδοχή της αφανιστικής Συμφωνίας Mecrosur (17-1-2026), που λειτουργεί σχεδόν αποκλειστικά προς όφελος του Δ’ Ράιχ το οποίο ελέγχει το «γλυκό τέρας, Βρυξέλλες». (όπως ορίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Χανς Μάγκνους Έντσενσμπεργκερ).

Κατά συνέπεια, δεν πρόκειται για «κυρίαρχο κράτος» αλλά για έναν άμορφο αποικιοκρατούμενο χώρο που φθίνει διαρκώς.

2. Καταγγελία και αποχώρηση από την συμφωνίες Δουβλίνο 1 και 2 της κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενης «Ευρωπαϊκής Μεταναστευτικής Πολιτικής» που καταδικάζει τις χώρες της πρώτης εισόδου να λειτουργούν ως «αποθήκες ψυχών». 

3. Επιδίωξη για τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Ομόλογου από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ώστε όλα τα κράτη-μέλη να δανείζονται με ίσους όρους, προκειμένου να αντιμετωπισθεί ο άμεσος κίνδυνος εκτόξευσης των επιτοκίων δανεισμού των πιο αδύνατων χωρών.

6. Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΓΕΝΝΑ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ 

ΤΟ ΜΕΓΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΚΟΥΝΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑ 

Μοναδικός τρόπος για την περιστολή των καταστροφικών συνεπειών από την αναρρίχηση στην εξουσία ατόμων με προϋπάρχουσες σωματικές και ψυχοδιανοητικές διαταραχές (ψυχοπαθητική προσωπικότητα, κοινωνιοπάθεια, μεγαλομανία), είναι η θέσπιση υποχρεωτικού τακτικού ελέγχου των ασκούντων και των υποψήφιων να ασκήσουν δημόσια εξουσία, που τα αποτελέσματά τους θα δημοσιοποιούνται. 

Δεδομένου ότι, όπως γράφει, ο βρετανός επιφανής νευροφυσιολόγος και πρώην υπουργός εξωτερικών των Εργατικών David Owen, μελετητής της νοσογόνας επίδρασης της εξουσίας στον ψυχισμό και στην συμπεριφορά των ασκούνταν εξουσία:  

«Οι επιπτώσεις των ασθενειών αρχηγών κρατών στο ρου της ιστορίας, εγείρουν πολυάριθμα ερωτήματα: Πόσο επηρέασε η ασθένεια τις αποφάσεις τους; Τι κινδύνους ενέχει η συγκάλυψη της ασθένειας; Ποιες είναι οι δυσκολίες για την απομάκρυνση ασθενών ηγετών, τόσο σε δημοκρατικά όσο και σε αυταρχικά πολιτεύματα; Και, ποιες είναι οι ευθύνες των γιατρών τους; Έχουν καθήκον αποκλειστικά απέναντι στον ασθενή τους, όπως συμβαίνει συνήθως, ή μήπως οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη την πολιτική υγεία ολόκληρου του κράτους;»/

Ο λόρδος Ακτον διαπίστωσε ότι «η εξουσία διαφθείρει, όμως η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». Και συμπλήρωσε αυτή τη διαπίστωση με την έκκληση για έλεγχο των κρατούντων την εξουσία με αυστηρότερα κριτήρια, λέγοντας: «Αρνούμαι να δεχτώ τον κανόνα ότι ο Πάπας και ο Βασιλιάς κρίνονται διαφορετικά από τους υπόλοιπους, με την ευνοϊκή προϋπόθεση ότι δεν έκαναν κανένα κακό. Αν υπάρχει τέτοια προϋπόθεση, υπάρχει μόνο για την άλλη πλευρά, γι' αυτούς που δεν ασκούν εξουσία». [επιστολή του λόρδου Ακτον, στις 5 Απριλίου 1887, αναφέρεται από τον Mandeil Creighton, στο A History of the Papacy during the Period of the Reformation].

Και ο David Owen, που ως επιφανής νευροφυσιολόγος και πολιτικός μελέτησε σε βάθος το φαινόμενο εκ των έσω και είναι κατά τεκμήριο ειδικός στο θέμα, στα αποκαλυπτικά βιβλία του «Ασθενείς Ηγέτες στην Εξουσία – Πόσο οι αρρώστιες επηρέασαν τους πολιτικούς τα τελευταία 100 χρόνια» (Καστανιώτης, 2008) και  «The Hubris Syndrome: Bush, Blair and the Intoxication of Power» (2007 – ISBN 978-1-84275-219-7)], διαπίστωνε ότι: 

«Εχει καταδειχθεί ότι η εξουσία γεννά παραφροσύνη, ότι συχνά προκαλεί αδυναμία ορθολογικής σκέψης, και ότι η ευθύνη της εξουσίας συχνά φθίνει όσο αυξάνει η άσκηση της εξουσίας… Οι πολιτικοί ηγέτες που ήταν υγιείς, σωματικά και νοητικά, αναπτύσσουν αυτό που αποκαλώ Σύνδρομο της Ύβρεως. Οι πράξεις ύβρεως είναι συχνότερες απ' ό,τι νομίζουμε στους αρχηγούς κρατών –δημοκρατικών και μη– και αποτελούν τον κυριότερο ίσως συντελεστή της παραφροσύνης, όπως την ορίζει η βραβευμένη ιστορικός Barbara Tuchman:

«Η αφύσικη εμμονή σε μια πολιτική αποδεδειγμένα ανεφάρμοστη ή αντιπαραγωγική. Η ξεροκεφαλιά, η πηγή της αυταπάτης, αποτελεί παράγοντα με τεράστιο ρόλο στη διακυβέρνηση. Συνίσταται στην αξιολόγηση μιας κατάστασης με βάση υπάρχουσες, παγιωμένες ιδέες και στην απαξίωση ή την απόρριψη όλων των στοιχείων που υποδεικνύουν το αντίθετο [...] Καθώς και στην άρνηση των κυβερνώντων να διδαχτούν από τα λάθη τους». (Barbara Tuchman, The March of Folly: From Troy to Vietnam - New York: Ballantine, 1985, σελ. 7, 32, 33).

Ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα ύβρεως είναι η άρνηση των κυβερνώντων να αλλάξουν γραμμή πλεύσης για να μην παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος.

Για τη διάγνωση της μανιακής φάσης της διπολικής διαταραχής, απαιτείται η σωρευτική παρουσία κάποιων εκ των ακόλουθων συμπτωμάτων:

1. Αυξημένη ενεργητικότητα και υπερδραστηριότητα

2. Υπερβολική ευφορία, έξαρση

3. Οξυθυμία, εκρήξεις οργής

4. Έντονη πνευματική δραστηριότητα, γρήγορη ομιλία, φυγή ιδεών

5. Αδυναμία συγκέντρωσης

6. Μειωμένη ανάγκη για ύπνο

7. Μη ρεαλιστική εκτίμηση των ικανοτήτων

8. Κακή κρίση

9. Γενική αλλαγή συμπεριφοράς για μεγάλο χρονικό διάστημα

10. Αυξημένη ερωτική επιθυμία

11. Κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών, κυρίως κοκαΐνης και υπνωτικών, και αλκοόλ

12. Προκλητική, παρεμβατική ή επιθετική συμπεριφορά

13. Αρνηση του προβλήματος

14. Αγοραστική μανία.

Πηγή: MedicineNet website

Η μεγαλομανία αποτελεί επαγγελματικό κίνδυνο για τους πολιτικούς, ενώ η ακραία έκφανση της, η ύβρις τους αποτελεί αντικείμενο έρευνας για την ιατρική επιστήμη.

Με άλλα λόγια, η ίδια η εξουσία μπορεί να επιφέρει αλλαγές στη διανοητική κατάσταση του ατόμου, που εκδηλώνονται με τη μορφή υβριστικής συμπεριφοράς; Πιστεύω πως μπορούμε να περιγράψουμε αυτό το φαινόμενο ως το Σύνδρομο της Ύβρεως, το οποίο επηρεάζει εκείνους που αποκτούν εξουσία.

Το σύνδρομο της ύβρεως είναι μια διαταραχή, χωρίς προφανή φυσιολογική αιτία, που χαρακτηρίζεται από ένα σύνολο γνωρισμάτων (ενδείξεων ή συμπτωμάτων) τα οποία συνήθως εμφανίζονται μαζί.

Τα συμπεριφορικά συμπτώματα που απαιτούνται για τη διάγνωση του Συνδρόμου της Ύβρεως κατά κανόνα εντείνονται όσο το άτομο παραμένει στην εξουσία. Για να γίνει διάγνωση του συνδρόμου, το άτομο πρέπει να εμφανίζει τουλάχιστον τρία από τα συμπτώματα που αναφέρονται στην παρακάτω προτεινόμενη λίστα.

Το άτομο που πάσχει από το Σύνδρομο της Ύβρεως:

• Παρουσιάζει τη ναρκισσιστική τάση να θεωρεί τον κόσμο πεδίο στο οποίο ασκεί εξουσία και επιζητά τη δόξα.

• Αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα με τρόπο ρεαλιστικό και μη αυτοαναφορικό.

• Προτιμά τις ενέργειες που θεωρεί ότι το παρουσιάζουν θετικά, δηλ. ευνοούν την εικόνα του.

• Δίνει δυσανάλογο βάρος στην εικόνα και στη γενική εντύπωση.

• Μιλάει με μεσσιανικό ύφος για τις ενέργειες του και υπερτονίζει τα επιτεύγματα του.

• Ταυτίζει τον εαυτό του με το κράτος σε τέτοιο βαθμό, που θεωρεί τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα και των δύο ταυτόσημα.

• Έχει την τάση να μιλάει για τον εαυτό του στο τρίτο πρόσωπο ή να χρησιμοποιεί τον πληθυντικό μεγαλοπρέπειας.

• Εμπιστεύεται απόλυτα την κρίση του και αγνοεί τις υποδείξεις ή την κριτική άλλων.

• Χαρακτηρίζεται από υπέρμετρη αυτοπεποίθηση με ψευδαισθήσεις παντοδυναμίας.

• Πιστεύει ότι δεν είναι υπόλογο στο ταπεινό δικαστήριο της κοινής γνώμης ή των συναδέλφων του, αλλά στο ανώτερο δικαστήριο της Ιστορίας ή του θεού.

• Έχει την ακλόνητη πεποίθηση ότι το δικαστήριο αυτό θα το δικαιώσει.

• Είναι παρορμητικό, παράτολμο και απερίσκεπτο.

• Δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Αυτό συνδυάζεται συχνά με προοδευτική απομόνωση.

• Παρασύρεται από το «όραμα του», κυρίως από την πεποίθηση ότι η στάση που θέλει να ακολουθήσει είναι ηθικώς ορθότερη, και παραβλέπει άλλες πτυχές της, όπως το αν είναι εφαρμόσιμη, το κόστος και τις ενδεχόμενες ανεπιθύμητες συνέπειες. Αρνείται πεισματικά να αλλάξει γραμμή πλεύσης.

• Παρουσιάζει ανικανότητα να φέρει σε πέρας τις αποφάσεις του - αυτό μπορεί να ονομαστεί υβριστική ανικανότητα. Η ανικανότητα αυτή οφείλεται στην υπέρμετρη αυτοπεποίθηση του, που το κάνει να αδιαφορεί για τον τρόπο εφαρμογής της απόφασης. Η προχειρότητα συχνά συνδυάζεται με γενική έλλειψη περιέργειας.

Το παραπάνω διαφέρει από την κοινή ανικανότητα, κατά την οποία το άτομο προετοιμάζει με επιμέλεια την εφαρμογή μιας απόφασης, αλλά αποτυγχάνει στην υλοποίηση της.

****

Τα Σύνδρομα της προσωπικότητας εκδηλώνονται από το δέκατο όγδοο έτος της ζωής του ανθρώπου και διαρκούν μέχρι το θάνατο του. Ωστόσο, το Σύνδρομο της Ύβρεως δεν κατατάσσεται στα σύνδρομα προσωπικότητας. Μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιονδήποτε ηγέτη, μόνο όταν αυτός ανέλθει στην εξουσία –συνήθως όχι αμέσως– και συχνά υποχωρεί με την απώλεια της εξουσίας. Από μια άποψη το Σύνδρομο της Ύβρεως είναι αρρώστια τόσο της θέσης, όσο και του ατόμου. Οι πιθανότητες να εκδηλωθεί το Σύνδρομο της Ύβρεως σχετίζονται άμεσα με τις περιστάσεις κατά τις οποίες το άτομο ασκεί την εξουσία. Οι κυριότεροι εξωτερικοί παράγοντες είναι οι εξής: η συντριπτική επιτυχία κατά την άνοδο ή την άσκηση της εξουσίας, η ύπαρξη πολιτικού πλαισίου που προβλέπει ελάχιστους περιορισμούς για τον ηγέτη και η διάρκεια παραμονής στην εξουσία.

Η ιατρική –εξαιτίας της δουλικής σχέσης της με την εξουσία, κυρίως– δεν είναι ακόμη «έτοιμη» να παθολογικοποιήσει την κρίσιμη ως προς τις συνέπειές της, συμπεριφορά, την οποία το κοινό ενστικτωδώς, αν και κάπως συγκεχυμένα, ονομάζει παραφροσύνη, φρενοβλάβεια και τρέλα.

«Η κόλαση είναι άδεια. Και όλοι οι διάβολοι είναι εδώ» (Σαίξπηρ, Τρικυμία). «Αν όλα τούτα είναι τρέλα, έχουν ωστόσο μια λογική». Τη λογική της εξουσίας

Κλεάνθης Γρίβας